Novel & Cerita ไล่ล่าภรรยา

เซี่ยเสี่ยวหลานอ้าปากจะทักท้วงจึงเป็นการเปิดโอกาสให้แม่ทัพสอดลิ้นเข้าพัวพันกวาดชิมดูดดึดจนเซี่ยเสี่ยวหลานแทบขาดใจตาย ได้แต่ส่งเสียงครางอือๆในลำคอ แม่ทัพโจวหลี่เฉิงผละออกครู่เดียวก็ก้มลงจูบอีกครั้งในครั้งนี้ทั้งเรียกร้องให้ภรรยาตอบสนองเขาจึงคลายจุดสะกดโดยท ี่เซี่ยเสี่ยวหลานไม่รู้ตัว แม่ทัพใหญ่ไม่เปิดโอกาสให้ภรรยาตั้งตัวได้เขาจู่โจมทันทีอย่างช่ำชอง มือสากที่จับแต่ดาบลูบไล้บีบเค้นอกอวบใหญ่ที่เกินตัวของเซี่ยเสี่ยวหลาน ชุดนอนที่เหมือนไม่ได้ใส่หลุดออกจากร่างตอนไหนก็ไม่รู้ตัว

เซี่ยเหิงเองก็เดินจูงมือภรรยาและรีบคว้าบังเหียนม้ามาถือเอาไว้แล้วเดินตามหลังอวิ๋นเซียวไปทันที ทั้งสองคนไม่คิดไม่ฝันว่าภรรยาจะดั้นด้นฝ่าลมหนาวมาหาพวกเขาถึงที่นี่ ตกลงแล้วมันคือความจริงหรือความฝันกันแน่ ทั้งสองคนเดินไปพร้อมกับมองมือตัวเองที่จับมือภรรยาเอาไว้ เพราะกลัวว่าหาก ละสายตาไปเพียงครู่เดียวภรรยาที่เดินจับมือกับเขาอยู่ตอนนี้จะหายไปสุดท้ายก็เป็นเพียงความฝันเท่านั้น “ท่านพี่ สบายดีหรือไม่เจ้าคะ” เว่ยจื้อโหยวถามสามีด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ใช่ครับ เราไม่ได้เป็นแค่แฟนกัน แต่เราเป็นสามีภรรยากันต่างหากล่ะครับ" "อืม...ใช่แล้วเราเป็นสามีภรรยากัน ถ้าอย่างนั้น..." ดรีมหยุดพูดแล้วหันหน้าไปมองดิเชร์ เธออยากรู้ว่าจริงแล้วดิเชร์จริงจัง หรือว่าอยากแต่งงานกับเธอจริงๆหรือเปล่า

พุดตาลภรรยาเอก ภรรยาหลวง ภรรยาที่ถือครองใบทะเบียนสมรส ตำแหน่งของนางเรียกได้หลายอย่างมาก ยกเว้นภรรยาคนเดียว เพราะสามีเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้มาก นางได้ให้คนตามสืบเรื่องที่ได้ยินท่านพลเอกเกษมราษฎร์หลุดปากพูดออกมาในวันนั้น เพราะนางไม่นิ่งนอนใจอยู่แล้ว และวันนี้ก็ได้ค วามว่าสามีของนางไม่ได้แค่เจ้าชู้อย่างเดียวยังเลวด้วย "แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน" "อยู่กับน้าสาวครับ" "แม่ล่ะ" "แม่ของเธอเสียไปได้หลายปีแล้วครับ"

คนเป็นลูกยังไม่ทันได้ตอบแต่คนเป็นพ่อนั้นสวนขึ้นมาเสียก่อน “จะไปจับผิดลูกหรือไงคุณ” สามีดักทางอย่างรู้ทันภรรยา “นี่คุณฉันไม่ได้จะจับผิดลูก ฉันจะไปหาลูกสะใภ้ของฉัน ยัยปายก็

นึกเข่นเขี้ยวในใจ ‘แบบนี้ยุคสมัยเธอ เรียกว่าอ่อยเหอะ’ “อ้าว นั่นจะเดินไปไหนล่ะ”ลี่ซานตะโกนถามกรุ่มกริ่ม เมื่อภรรยาคนสวยเดินจ้ำอ้าวหนีไป เสียงหวานใสตะโกนตอบ “หาร้านข้าวไง เฮียรีบๆ เดินตามมาได้แล้ว”

หลี่จินหมิงหรี่ตามองเฟยฮวาที่ยืนอยู่กับสาวใช้ห่างไปเพียงห้าก้าว ขบขันตนเองที่เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้แล้วยังไม่กล้าไล่สตรีตั้งครรภ์ กลัวว่าทำแล้วจะเป็นบาปติดตัว แต่พอคิดดูให้ดีการไล่นางไปก็มิได้ช่วยคลี่คลายปัญหา เพราะสาเหตุหลักที่ทำให้ภรรยาลับหนีกลับตำหนักเยว่ฉีนั้นมิ

“ฉันจะไล่พ่อแม่ของเธอออกทำไม ผู้บริหารฝีมือดีๆ มีแต่ฉันจะจับไว้ให้อยู่ด้วยกันนานๆ แต่ตัวเธอนั่นแหละ ทั้งงานอีเวนต์ทั้งงานละคร...เตรียมกบดานอยู่บ้านแล้วเกาะพ่อแม่ไปยาวๆ ได้เลย” “ไอ้คนอันธพาล! ไอ้คนขี้อิจฉา! ขอให้เมียทิ้ง!” ติณณ์หัวเราะ ความรู้สึกเป็นผู้ชนะ กลับมาอยู่กับตัวเอง กระนั้นเขาก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเอาชนะคะคานกับคู่ปรับเก่า เพราะจุดประสงค์ของเขาก็คือมาตามหาเมีย!

เสียงอ่อนเสียงหวานกระซิบกระซาบพร้อมกับลากลิ้นเลียใบหูสามีไปมา ทำเอากายแกร่งถึงกับใจสั่นหวั่นไหวกับจริตของภรรยา “อย่ามาแกล้งยั่วพี่นะนุนีติ์ เวลาหมาป่าหน้ายักษ์มันออกล่าเหยื่อ มันไม่ให้อุทธรณ์ใด ๆ เลยนะ” เสียงขู่เบา ๆ

นี่ยัยแมวมอม เด็กของแม่นี่นา แล้วทำไมถึงได้มาอยู่บนเตียงกับเขา เรื่องอลวนเริ่มขึ้นคืนที่เขาเมา ทำให้หล่อนกลายมาเป็นเงื่อนไขคู่หมาย หล่อนคือเด็กที่มารดาเก็บมาเลี้ยง แม่สาวน้อยมอมแมม แก้มใส ที่เขาเอ็นดูท่าทางเลิ่กลั่กจนอยากแกล้ง ทว่าหมอปรีดิ์ กำลังโดนเด็กขโมยหัวใจ ไปเสียแล้วทั้งดวงรักเด็กต้องทำยังไงดีหนอ "ยังไงกันหะ ตาปรีดิ์" "ไม่ยังไงหรอกครับ" "ยัยแมวมอมน่าตีจริงๆ นะครับแม่ ดูเอาเถอะ จะไม่ยอมให้ผม รับผิดชอบ ได้ยังไงกัน" "อะแฮ่ม" "ตกลงแกอยากรับผิดชอบน้องนี่เพราะอะไรตาปรีดิ์ เห็น ตอนแรกร้อยไม่เอาพันไม่อยาก แล้วยังไง หืม?" "ก็ เขายักไหล่ หน้าแดง เห็นแค่นี้คุณหญิงก็ขำออกมาเอื้อม มือแตะมือของเขา แล้วเอ่ยแนะนำ "ทำให้น้องรักให้ได้สิตาปรีดิ์ แม่บังคับได้แค่ให้ยอมหมั้น สัญญากับเหมียวแล้ว