Novel & Cerita ไล่ล่าภรรยา

คุณนายหวังเอ่ยปากไล่เธอ ไม่ต่างไปจากไล่สุนัข “เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น เพราะที่นี่คือคฤหาสน์ของผู้บัญชาการแห่งลั่วหยาง ไม่ว่าใครก็ไล่เธอออกไปจากที่นี่ไม่ได้ และผมจะแต่งงานกับเธอ ให้เธอเป็นภรรยาของผมอย่างถูกต้อง!”

เตชินไม่ได้พูดอะไรตอบโต้ก่อนจะหยิบของที่อยู่ในลิ้นชักขึ้นมาถือแล้วลุกจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอว ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่ได้พูดอะไรกับภรรยาสาว “พี่เต พี่จะไปไหนคะ” คนเป็นภรรยาสาวใจหล่นวูบทันทีเมื่อสามีมีท่าทางเย็นชาขึ้นมา ไม่แม้แต่จะหันหลังมามองหรือแ ม้แต่ส่งเสียงออกมาสักนิด จึงรีบลงจากเตียงไปหยิบชุดนอนผ้าลื่นและเสื้อคลุมของชุดนอนขึ้นมาสวมทับ

“รับขวัญกลับไปที่ไร่ชาอีกสักครั้งนะคะ ให้ขวัญได้กลับไปเห็นภาพความหลังของเราอีกครั้ง และขวัญสัญญาว่าจะไม่มารบกวนคุณอีกเลย” “ก็ได้ แต่ผมจะต้องไปขออนุญาตภรรยาของผมก่อน” “ภรรยา?” “ใช่ ผมมีภรรยาแล้ว ดังนั้นล้มเลิกความคิดที่จะกลับมาหาผมเถอะ เพราะผมไม่ได้รักคุณแ ล้ว”

เขาถามด้วยน้ำเสียงกระด้างพร้อมกับแววตาที่แสดงความกรุ่นโกรธออกมาอย่างชัดเจน "คุณชาริลขับรถไม่เร็ว ก็เลยมาถึงช้าค่ะ" "คุยอะไรกันบ้างล่ะ" "ก็หลายอย่างนะคะ" "รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองมีผัวแล้ว พอผัวชวนกลับบ้านทำไมถึงไม่กลับ ทำไมถึงเลือกที่จะกลับกับคนอื่น แถมยังให้เขามาแตะเนื้อต้องตัวข องเธออีก"

อธิศไม่เคยเห็นภรรยาถูกชะตาใครจนถึงขั้นค้นหาประวัติแบบนี้มาก่อน “ถ้าปลาวาฬกลับมา...” “คุณไลลาลิณคิดจะจับคู่ให้ลูกชายเหรอครับ” แม้ภรรยายังพูดไม่จบ แต่อธิศก็อ่านความคิดของเธอได้

โซฟี่เอ่ยเสียงอ่อนด้วยความกังวล ขณะกำลังนอนหนุนศีรษะอยู่บนตักของสามี “จริงสิ พี่เล่นละครว่าความจำเสื่อม ไม่รู้เรื่องว่านัตตี้เป็นคนสั่งฆ่าเมียพี่ไปขนาดนั้น เขาคงคิดว่าอุบัติเหตุนั่นเกิดเพราะกรรมตามทันลูกสาวตัวเอง” พูดพลางนำมือลูบกลุ่มผมภรรยาอย่างอ่อนโยน

รำเพยหันไปว่าอย่างแสนงอน ชายหนุ่มรีบตามภรรยาสาวออกจากห้องเพื่อให้ทันกับที่เธอวิ่งหนีเขา เสียงชายหนุ่มและหญิงสาวไล่จับกันเหมือนเด็กๆ

หลิวเฉินเลี่ยงส่งสายตาไปให้พี่ชายรอง หลิวเฉินผิงสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงนัก “เหนียงเหนียงแม้หวังซินหยางจะรูปงาม ฐานะดี เหมาะสมแก่การเลือกเป็นสามี แต่เขามีข่าวลือว่ามิปรารถนามีภรรยา” “มิปรารถนามีภรรยา หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

ภูริดลตอบโต้ด้วยการเด้งตัวขึ้นจับร่างเล็กของภรรยากดให้นอนหงายลงบนเตียง แล้วทิ้งตัวลงทาบทับ “คิดจะฆ่าผัวเหรอ” “ทุบแค่นี้คุณไม่ตายหรอก” เธอเถียงเสียงขุ่น ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน แต่ถามถึงเรื่องที่ยังคาใจแทน “เป็นคนไล่ฉันมาเอง แล้วตามมาทำไม” “ไม่ได้ไล่” เขาพูดเสียงเรียบยานค าง

เขาผิดเองที่ไม่คิดให้รอบคอบดี ปล่อยให้ความอยากรู้ชั่ววูบครอบงำจนลืมระวังภัย นึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องเล็กน้อยจะลุกลามจนทำให้ภรรยาโกรธเคียงถึงเพียงนี้ หวังต้าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง ลืมตาขึ้นมาก็พบเพียงแผ่นหลังของภรรยาที่นอนตะแคงหันหนีให้ตลอดทั้งคืน