ไล่ล่าภรรยา นิยาย & เรื่องราว

คุณนายหวังเอ่ยปากไล่เธอ ไม่ต่างไปจากไล่สุนัข “เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น เพราะที่นี่คือคฤหาสน์ของผู้บัญชาการแห่งลั่วหยาง ไม่ว่าใครก็ไล่เธอออกไปจากที่นี่ไม่ได้ และผมจะแต่งงานกับเธอ ให้เธอเป็นภรรยาของผมอย่างถูกต้อง!”

เตชินไม่ได้พูดอะไรตอบโต้ก่อนจะหยิบของที่อยู่ในลิ้นชักขึ้นมาถือแล้วลุกจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอว ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่ได้พูดอะไรกับภรรยาสาว “พี่เต พี่จะไปไหนคะ” คนเป็นภรรยาสาวใจหล่นวูบทันทีเมื่อสามีมีท่าทางเย็นชาขึ้นมา ไม่แม้แต่จะหันหลังมามองหรือแ ม้แต่ส่งเสียงออกมาสักนิด จึงรีบลงจากเตียงไปหยิบชุดนอนผ้าลื่นและเสื้อคลุมของชุดนอนขึ้นมาสวมทับ

“รับขวัญกลับไปที่ไร่ชาอีกสักครั้งนะคะ ให้ขวัญได้กลับไปเห็นภาพความหลังของเราอีกครั้ง และขวัญสัญญาว่าจะไม่มารบกวนคุณอีกเลย” “ก็ได้ แต่ผมจะต้องไปขออนุญาตภรรยาของผมก่อน” “ภรรยา?” “ใช่ ผมมีภรรยาแล้ว ดังนั้นล้มเลิกความคิดที่จะกลับมาหาผมเถอะ เพราะผมไม่ได้รักคุณแ ล้ว”

ในขณะที่หมิงเหมยลี่มองดูคนด้วยความเย้ยหยัน ความแค้นเมื่อวันวานในที่สุดก็ถึงเวลาเอาคืนเสียที "ที่แท้ก็เป็นภรรยาของนายทหารใหญ่นี่เอง ว่าแต่ไม่ใช่ว่าเธอติดตามสามีไปค่ายทหารแล้วหรือ ทำไมแค่ไม่กี่เดือนก็ถูกไล่กลับมาแล้วล่ะ หรือว่าจริงๆ แล้วเรื่องติดตามสามีเป็นเพียงข้ออ้าง เธอก ็แค่หาเหตุผลเอาเด็กๆ ไปขายใช่หรือไม่"

หนุ่มสาววัยรุ่นที่พลาดมีลูกกันตอนมอปลาย ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นพ่อแม่วัยใส และแต่งงานกันโดยปราศจากความรัก

ซือเย่เจ๋วยิ้มมุมปาก ในดวงตามีความอ่อนโยนแฝงอยู่: "ภรรยาที่ฉันลำบากไล่ตามหา ฉันจะผลักดันออกไปได้เหรอ? นอกจาก ฉันตายไป ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่มีทางที่จะแยกออกจากฉันได้จริง ๆ นั่นแหละ เพราะเขาไม่อนุญาต

คนเป็นป้าไม่ลืมที่จะลาหลานรัก “เฮ้ เฮ้ แพรวาคุณจะมาทิ้งบอมบ์แล้วหนีไปแบบนี้ไม่ได้นะ” เลออนหน้าเสียเมื่อถูกภรรยาจ้องตาเขม็ง ขณะคนวางบอมบ์กำลังเดินไปหน้าตาเฉย

โซฟี่เอ่ยเสียงอ่อนด้วยความกังวล ขณะกำลังนอนหนุนศีรษะอยู่บนตักของสามี “จริงสิ พี่เล่นละครว่าความจำเสื่อม ไม่รู้เรื่องว่านัตตี้เป็นคนสั่งฆ่าเมียพี่ไปขนาดนั้น เขาคงคิดว่าอุบัติเหตุนั่นเกิดเพราะกรรมตามทันลูกสาวตัวเอง” พูดพลางนำมือลูบกลุ่มผมภรรยาอย่างอ่อนโยน

รำเพยหันไปว่าอย่างแสนงอน ชายหนุ่มรีบตามภรรยาสาวออกจากห้องเพื่อให้ทันกับที่เธอวิ่งหนีเขา เสียงชายหนุ่มและหญิงสาวไล่จับกันเหมือนเด็กๆ

ภูริดลตอบโต้ด้วยการเด้งตัวขึ้นจับร่างเล็กของภรรยากดให้นอนหงายลงบนเตียง แล้วทิ้งตัวลงทาบทับ “คิดจะฆ่าผัวเหรอ” “ทุบแค่นี้คุณไม่ตายหรอก” เธอเถียงเสียงขุ่น ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน แต่ถามถึงเรื่องที่ยังคาใจแทน “เป็นคนไล่ฉันมาเอง แล้วตามมาทำไม” “ไม่ได้ไล่” เขาพูดเสียงเรียบยานค าง