ไล่ล่าภรรยา Novels & Stories

เรียวปากอิ่มบิดขึ้นทีละน้อย ในจวนนี้ไม่มีใครที่กล้าทำต่อภรรยาเอกของบ้านได้ นอกเสียจากเจ้าของบ้านเองเท่านั้น สองสามีภรรยาสบตากันนิ่ง ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดลาต่อกัน ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งตนเป็นปรปักษ์ ต่อเจ้าของร่างมาโดยตลอด นี่คือนางลู่ผิงอันในเว่อร์ชั่นร้ายมาร้ายกลับไม่โกงกัน มาวัดกันดูว่าเหยี่ยวนักล่ากับหมาป่าบ้าเลือด ผู้ใดจะเหนือกว่ากัน

มารีหันมาทำหน้าหงิกใส่เพื่อน ละสายตาจากภาพชวนตื่นเต้น นึกรำคาญความขี้กลัวของปัทมาจนอยากไล่กลับห้องคนเดียว “ถ้าโดนจับได้ จะถูกป้าแอนนาลงโทษนะ”

เขารับคำในลำคอ แต่สายตาคมกริบทอดมองไปยังจุดขาวเนียนตรงหลังคอนั้น แล้วกลืนน้ำลายดังอึก ก่อนจะลากสายตามองลงต่ำ กวาดมองไปทั่วเรือนร่างบางของภรรยาที่แสนจะรักด้วยความหลงใหลและคลั่งไคล้ ลลิสาก้าวเดินเข้ามาใต้ละอองน้ำอุ่นด้วยกัน หยาดน้ำใสไหลรินผ่านผิวเนียนและไหลผ่านแผงอ กกว้างที่มีรอยแผล มือบางบีบแชมพูกลิ่นมิ้นท์หอมสดชื่นลงบนฝ่ามือ ก่อนจะค่อยๆ ชโลมลงบนเรือนผมหนาของสามี นิ้วเรียวนวดคลึงหนังศีรษะให้เขาอย่างเบามือ

ท่อนแขนของชายหนุ่มรู้สึกแสบร้อน เมื่อฝ่ามือของภรรยา ตีลงมาเต็มแรง “เจ้ากำลังหาว่าเป็นตัวข้า ที่ทำผิดต่อคู่หมั้น โดยการไปไล่ล่าความรัก จากลู่เยี่ยถิงสินะ! ปล่อย!”

คำว่า ‘ไสหัวไป’ เหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึงในใจของวิไล… ความอดทนตลอด 20 กว่าปีพังทลายลง เธอสูญเสียลูกสาว และตอนนี้ไอ้ผัวเฮงซวยคนนี้ยังจะไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมา “ไล่ฉันเหรอ? ...ฮ่า ๆ” วิไลจ้องหน้าสามีที่เธอแย้งมาเขม็ง แววตาอำมหิตฉายชัด “คุณกล้าไล่คนที่ทำให้คุ ณมีวันนี้เหรอ? ...คุณลืมไปแล้วหรือยังไงบัญชา ว่าใครที่เป็นคนกำจัดมารหัวใจให้คุณเมื่อ 20 ปีก่อน? ใครที่ช่วยเคลียร์ทางให้คุณได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองของเมียเก่ากันล่ะ!” บัญชาขมวดคิ้ว “คุณพูดเรื่องบ้าอะไร?”

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าสตรีผู้นั้นกลับไปโดยไม่บอกเหตุจริงๆ หรือมีแผนซ่อนเเบื้องหลังกันแน่ นางเป็นภรรยาของเขา! หากเขาไม่เอ่ยปาก ก็อย่าได้คิดจะหนีไปเสียโดยง่าย! ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในอกของหลี่เฉิงหยวนอย่างเดือดดาล แววตาคมกริบแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความโกรธ หากสตรีผู้นั้ นชิงหนีไปเช่นนี้ เขาจะตามลากตัวนางกลับเองให้รู้แล้วรู้รอด!

‘ผู้หญิงด้วยกันมองออก แม่นั่นจ้องหมอตาเป็นมัน’ “ก็ไม่รู้สิคะ แต่ถ้าผู้หญิงที่เขารู้ว่าอะไรควรไม่ควรคงไม่อ้อนให้ผู้ชายที่มีภรรยาแล้วไปส่งมั้งคะ ฉันถามเพราะแค่อยากรู้เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรในกอไผ่จริงๆ” ลัยลาบอกเสียงเรียบ เธอไม่อยากให้เขามองว่าเธอเป็นเมียขี้หึง แต่ว่าจ ะปล่อยปละละเลยสามีก็ไม่ได้ มันต้องมีวิธีตะล่อมถามกันบ้าง ยังไงเธอก็มีสิทธิ์ในฐานะภรรยาหลวง

เรื่องราวเช่นนี้มักละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกสตรีอย่างยิ่ง หวงลี่ฟางให้รู้สึกร่วมกับหลันฮวา นางถึงขั้นเสียน้ำตา ช้ำใจนัก! หลันฮวาหันมากล่าวยิ้มๆ “ตอนนั้นข้าไม่คิดกลับไปหาเขา แต่เป็นเขาที่อดทนประชดประชันต่อไม่ไหว แม้จะรับภรรยาเพิ่ม ไม่ขาดแคลนคนปรนนิบัติเอาใจ แต่เขาก ลับออกตามหาข้าไม่เว้นวัน ปล่อยให้อนุนางนั้นชุ่มฉ่ำกายแค่ชั่วเวลาสั้นๆ แทบกลั้นใจตาย ตอนนี้สามีข้าก็ยังคงตามมางอนง้ออยู่ แต่ข้ายังไม่ใจอ่อน” หวงลี่ฟางชะงัก รู้สึกอารมณ์แปรปรวนตามไม่ทันยิ่ง

ภูผาได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดูพี่สาวของตัวเอง และพาลไปนึกโกรธคนที่กล้าใจร้ายกับเธอ ทั้งที่จริงอยากจะไปกระทืบมันแต่เพราะไลลาขอไว้เลยต้องหักห้ามตัวเอง อีกด้าน เกือบสามเดือนแล้วที่โซ่ไม่เจอไลลาเลย พอถามนิติก็ถึงรู้ว่าเธอย้ายออกไปแล้ว พอรู้แบบนั้นก็พยายามมาเจอเธอที่มหา ลัย แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่เห็นเธอสักที

เหล่ยฮูหยิน รีบลุกขึ้น แล้ววิ่งตรงไปที่เรือนของตนเอง เพื่อไปหาหลานชายสุดที่รัก นางต้องจากเชียวเอินไปชั่วชีวิต เป็นโทษที่ทารุณนัก หากเทียบกับความตาย การถูกกักขังและกีดกัน ให้ห่างจากคนที่รัก มันทรมานเกินกว่านับสิบเท่า แม่ทัพหนุ่ม ก้าวผ่านร่างไร้ลมหายใจของภรรยา โดยไม่แม้แต่จ ะหันมอง ก่อนที่เขาจะสั่งการกับคนสนิท ให้พาญาติๆ ที่หมดสติไปด้วยฝีมือมารดา กลับไปยังเรือนพัก