Novel & Cerita ไล่ล่าภรรยา

เซียะฟงที่พอได้ยินว่าเจ้าโจรสลัดพวกนี้คิดมาลักพาตัวภรรยาแสนรักของตนก็รู้สึกโกรธขึ้นมา ที่ผ่านมาเขาสะเพร่ามาก จนทำให้ภรรยาต้องมาเจออันตราย "จับพวกมันไว้แล้วนำกลับไปสอบสวน "แม่ทัพหนุ่มสั่งงานลูกน้องพร้อมเข้าไปปลอบภรรยาพร้อมถามไถ่ "เจ้ากับท่านแม่เป็นอะไรหรือไม่?"

ใครจะไปต้านไหว ฉันรีบค้นวัตถุดิบจากตู้เย็น หรี่ตา ยิ้มร่าพลางวิ่งดุ๊กดิ๊กไปทำอาหารให้โลลิต้าน้อย…และสามี

ากปากอย่างแทบจะไม่รู้ตัวทำเอาชีวินและภัทรพิชาต่างใจหายวูบไปพร้อมๆกัน หนึ่งเลยชีวินสัมผัสได้ว่าคล้ายคนที่นั่งอยู่ข้างๆตัวเองนั้นกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดแบบที่ตัวเขาเองไม่อยากให้เป็น แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อมารดาของเธอเองก็ทำกับเขาเอาไว้เจ็บปวดมากยิ่งกว่าโดยการแย ่งพื้นที่ทุกตารางเมตรที่เคยเป็นของมารดาของเขาไป การที่เขาต้องทำแบบนี้มันก็เป็นเพียงแค่การอยากที่จะเอาคืนคนที่เป็นภรรยาคนใหม่ของบิดาเท่านั้น

ผู้หญิงที่ทำให้สามีเธอยังคงคิดถึงและพร่ำเพ้อหามาตลอดยี่สิบปี แม้เธอจะเป็นภรรยาที่อยู่เคียงข้างเขาในยามยากลำบากแต่เขากลับไม่เคยเห็นคุณค่า คอยแต่ย่ำยีให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจด้วยการเปรียบเทียบเธอกับคนรักเก่าที่ตายจากไปแล้ว ตัวไม่อยู่แต่กลับมีลูกที่คอยตอกย้ำความเจ็บช้ำใจ ยิ่งเห็นคนรักและเอ็นดูเธอยิ่งเกลียดมัน เสียงในห้วงความคิดของใครบางคน ความแค้นที่เธอเก็บสะสมไว้ ไม่มีคำว่าปล่อยวางในสารบบของเธอ เธอจะทำให้ชีวิตมันต้องเจ็บช้ำเหมือนที่เธอกำลังเผชิญมาตลอด

‘ก็ใช่น่ะสิ นี่สามีเล่นไปหาหญิงอื่นก่อนเลยแบบนี้ คิดอะไรอยู่กันนะ’ พราวมุกบ่นไปเดินตามไปอย่างใคร่รู้ ‘ถ้าเราเจอคุณเชอรีนเดี๋ยวก็รู้ครับ ตอนนี้ตามไปก่อนแล้วคอยระวังไม่ให้ใครเห็นแล้วไปบอกคุณปิ่น ถ้าขืนรู้พี่น้องได้ทะเลาะกันไม่พอ สามีภรรยาคงโกรธกันด้วย’ พฤกษ์ออ กความเห็นให้พราวมุกเดินตามไป เพราะรู้ว่าเจ้านายคงไม่คิดนอกใจนอกกายพี่สาวของแฟนสาวแน่นอน

ก็คำพูดแรงเกินไป! “มีเหตุผลอะไรที่เมียกูจะต้องหนีกูไปด้วย” เพราะพยัคฆ์นี่แหละจะล่ามรักเมียเอาไว้ ถ้าเกิดเธอคิดเอาลูกของเขาหนีครั้งที่สองอีก

ศจีรีบถลามาประคองสามีไว้ ก่อนหันไปจิกตาใส่ข้าวนอกนาด้วย “ไปสิ พ่อเธอไล่แล้ว จะนั่งนิ่งหาสวรรค์วิมานอะไร” ภรรยารองไล่บุตรสาวภรรยาใหญ่ไม่ต่างกับหมูกับหมา

ท่านนายพลพุดจบก็เดินหนี ปล่อยให้ภรรยาสาวมองตามด้วยสีหน้าหนักใจ “ยายสิตา น้าช่วยอะไรเราไม่ได้แล้วนะ ทำอะไรไว้ก็รับกรรมของตัวเองเถอะ”

สามีของฉันแอบนอนกับเพื่อนสนิทของฉันลับหลังมานานถึงหกเดือน หกเดือนแห่งดอกกุหลาบ หกเดือนแห่งคำว่า "เธอคือทุกลมหายใจของฉัน" ในขณะที่เขากำลังทำให้ผู้หญิงคนนั้นครางเรียกชื่อเขา ฉันมอบใจทั้งดวงให้เขาหมดใจ แต่เขากลับยื่นมันให้เธอราวกับของขวัญราคาถูก ดังนั้น เมื่อโดมินิก ฟอร์ด ปรากฏตัวขึ้นพร้อมความโกรธเกรี้ยวในแววตาและหลักฐานในมือ บางสิ่งข้างในตัวฉันก็ขาดลง และท่ามกลางซากปรักหักพังอันตรายนั้น ความคิดบาปหนาก็ถือกำเนิดขึ้น "การลักลอบคบชู้" ฉันบอกเขาโดยสบตาตรงๆ "ของจริง ดิบเถื่อน เร่าร้อน ไม่มีข้อผูกมัด ไม่มีขีดจำกัด เราจะมอบสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับให้สาสม" เขามองพิจารณาฉันอยู่ครู่ใหญ่และช้าๆ จากนั้นเขาก็รั้งตัวฉันเข้าไปใกล้แล้วกระซิบชิดริมฝีปาก "เราจะเริ่มกันเมื่อไหร่ล่ะ" โดมินิก ฟอร์ดสัมผัส

ไปเมืองหลวงแล้วหรือยัง เคยคิดหรือไม่ว่านางอาจตายอยู่ระหว่างทางหรือหลังจากผ่านไปหลายวัน เขาก็กลับเข้าค่าย ปล่อยเรื่องภรรยาที่หนีออกจากจวนให้กลายเป็นเพียงเรื่องหนึ่งซึ่งวันหนึ่งจะจบไปเอง วันนี้นางได้คำตอบแล้ว เขายังตามหา และกำลังไล่เส้นทางลงมาเรื่อย ๆ หว่านอี๋มองประตู