รักโบราณ Short Stories & Novels

ในบรรดาฮูหยินของเหล่าขุนนางในเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดไม่อิจฉาลู่หว่านหนิง เพียงเพราะกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นอย่างกู้หยุนเซิน รักและเอ็นดูนางดุจชีวิต ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ไม่ว่านางจะร้องขอสิ่งใด เขาล้วนไม่เคยปฏิเสธ แต่ไม่มีผู้ใดรู้ ว่าทุกวันขึ้นหนึ่งค่ำและวันขึ้นสิบห้าค่ำ ลู่หว่านหนิงจะต้องนอนเดียวดายอยู่ในห้อง จนร้องไห้ถึงรุ่งเช้า ค่ำคืนหนึ่งผ่านไปโดยไร้ซึ่งการหลับใหลอีกครา ลู่หว่านหนิงมองอาหารเช้าที่เย็นชืดเบื้องหน้า สีหน้าของนางหม่นหมอง เสียงสาวใช้จากเรือนด้านข้างดังมาจากหน้าประตูว่า “นายท่านรับอาหารเช้าที่เรือนของเมียรองซูเมื่อเช้านี้ แล้วก็ตรงไปว่าราชการเลยเจ้าค่ะ” สีหน้าของชุนเถาเปลี่ยนไปทันที “ฮูหยิน ท่านดูเถิด นี่มันหนที่เท่าไรแล้ว” “เมียรองซูผู้นั้นช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง อาศัยเพียงเสน่ห์เล่ห์กลไม่กี่อย่าง ไม่รู้ไปเรียนวิชาชั้นต่ำพรรค์นี้มาจากที่ใด ถึงได้ยั่วยวนนายท่านจนไม่ยอมมารับอาหารเช้าเป็นเพื่อนท่านแล้ว” นางก้าวเข้ามาอย่างขุ่นเคือง ก่อนประคองแขนของลู่หว่านหนิง “ฮูหยิน วันนี้ท่านคิดจะลงโทษนางอย่างไรดี คัดพระธรรม คุกเข่าในหอพระ หรือกักบริเวณ” แต่วันนี้ ลู่หว่านหนิงกลับกดมือของนางเอาไว้ “ไม่ต้องแล้ว ไปที่คลังเอาของบำรุงมาสักหน่อย แล้วนำไปให้เมียรองซู” “บอกนางด้วยว่าเหน็ดเหนื่อยที่คอยปรนนิบัติกั๋วกงแล้ว” ชุนเถายืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความงุนงง ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม ลู่หว่านหนิงก็กล่าวต่อว่า “เก็บของพวกนี้ไปเสีย ต่อไปก็ไม่ต้องเตรียมอาหารที่นายท่านชอบอีกแล้ว”

ในปีที่ 20 ของกลยุทธ์ ฉันเปลือยเปล่าและถูกขันไว้บนเตียงเป็นเวลาเก้าเดือนกว่าจะให้กำเนิดลูกได้ ทว่าสามคนที่ฉันทำกลยุทธ์ให้นั้นกลับดูดเลือดลูกของฉันเพื่อเอาไปทำยาให้กับนางเอก หลังจากรู้เรื่องทุกอย่างแล้วฉันก็น้ำตาไหลไม่หยุด จากดนั้นก็รีบใช้คะแนนสุดท้ายที่เหลือเพื่อเปลี่ยนภารกิจ โดยแลกกับสิบสองชั่วยามสุดท้ายเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่เคยมอบให้พวกเขา ในชั่วยามที่สาม ฉันคลานข้ามเตียงตะปูและเซ็นเอกสารหย่ากับสามีที่คบกันมาห้าปี เขายิ้มอย่างเย็นชา กล่าวหาว่าฉันคิดเพ้อฝันที่พยายามใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขา ในชั่วยามที่หก ฉันทุบจี้หยกที่เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพในวัยเยาว์ระหว่างฉันกับเพื่อนสนิทของฉันให้เป็นชิ้นๆ ส่วนเขาก็รีบร้อนที่จะนำสมุนไพรที่ฉันเก็บได้จากหน้าผาสูงร้อยวาอย่างยากลำบากเพื่อไปช่วยชีวิตนางเอกซึ่งเป็นสุดที่รักในใจของเขา ในชั่วยามที่เก้า ท่านพ่อจับตัวฉันเข้าไปในจวน และใช้จดหมายการตัดขาดความสัมพันธ์ได้แลกกับเลือดในหัวใจของฉันตั้งสามชาม ฉันกำลังนอนล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแอ แต่ระบบกลับแจ้งเตือนในขณะนี้ [การยุติความสัมพันธ์เป็นพ่อลูกมีผลบังคับใช้แล้ว และขาของสามี ความสามารถทางวรรณกรรมของเพื่อนสนิท และสุขภาพของพ่อก็ถูกถอนออก...]

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”

“ฮองเฮายังอยากได้ลูกอีกสักคน” เซียวเฉิงสี่กล่าวเช่นนี้ขณะปลดเปลื้องชุดนอนของนาง “ในเมื่อเจ้าตั้งครรภ์ง่าย ก็จงท้องอีกสักคนเถิด” สิบเดือนให้หลัง เหวินลิ่งอี๋ก็ให้กำเนิดบุตรสาว ทันทีที่หมอตำแยตัดสายสะดือเสร็จก็รีบอุ้มเด็กออกไปอย่างเร่งรีบ โดยไม่ยอมให้นางได้สัมผัสแม้แต่ห่อผ้าอ้อม นี่เป็นคนที่สองแล้ว ผู้คนในวังต่างซุบซิบนินทากันว่า หากมิใช่เพราะในอดีตฮองเฮาติดตามฝ่าบาทออกรบจนร่างกายบอบช้ำ มิอาจให้กำเนิดทายาทได้อีก วังหลังแห่งนี้ย่อมไม่มีสตรีอื่นใดก้าวเข้ามาได้ คุณหนูสายตรงของราชครูอย่างเหวินลิ่งอี๋ ก็เป็นเพียงคนที่เข้ามาถูกที่ถูกเวลา และถูกใช้เป็นแค่ภาชนะสำหรับสืบสายเลือดของราชวงศ์เท่านั้น

สามปีที่แล้ว ข้าเป็นน้องสาวที่รักที่สุดของซูเฉิงหมิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม สามปีต่อมา ข้ากลายเป็นหญิงผู้ทรยศที่ต้องหลบหนีจากความผิด และยังเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อข้าต่อหน้าเขา แต่ไม่มีใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้สามปี ข้าได้ตายไปแล้ว ร่างของข้าถูกยิงด้วยลูกธนูหลายร้อยดอก เลือดถูกดูดออกจนแห้งเหือด แม้กระทั่งศพยังถูกสุนัขป่ากัดและทิ้งลงจากหน้าผาสูง จนกระทั่งเดือนก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของน้องสาวต่างสายเลือดที่พี่ชายได้เลี้ยงดู ข้าจึงถูกค้นพบว่าเหลือแต่กระดูก ……

เผยเหยี่ยนร่วมรักกับข้าไปถึงแปดครั้งในคืนเดียว ในครั้งที่เก้า เขาบีบเอวข้าไว้ พร้อมกล่าวด้วยเสียงอิ่มเอมแหบพร่า "อาฉาน ใช้ท่าทางที่ทั้งบริสุทธิ์ทั้งยั่วยวนของเจ้าในยามนี้ ไปยั่วกู้ชิงโจวเสีย" ข้าแข็งทื่อไปทั้งตัว ยามนี้ถึงได้รู้ ว่ารักแรกที่เป็นยอดดวงใจเผยเหยี่ยนนั้นถูกกู้ชิงโจวถอนหมั้น หัวใจแตกสลายยับเยิน เขาต้องการให้ข้าแก้แค้นแทนนาง ให้กู้ชิงโจวได้ลิ้มรสชาติของการถูกคนรักเขี่ยทิ้งเหมือนรองเท้าเก่า ๆ บ้าง ปีนั้นตระกูลซย่าต้องโทษถูกยึดทรัพย์สิน ข้าถูกขึ้นทะเบียนเป็นชนชั้นต่ำของหอสังคีต กลายเป็นนางระบำที่ต้อยต่ำที่สุด เป็นเผยเหยี่ยนที่ทุ่มเงินพันตำลึงไถ่ตัวข้าออกมา แล้วจัดให้อยู่ในเรือนแยกของจวนโหวอันยิ่งใหญ่ ข้าเคยเพ้อฝันไปว่า ตัวเองนั้นแตกต่าง เพราะอย่างไรเสียข้าก็ปรนนิบัติเขามานานที่สุด แต่เขากลับหลุดหัวร่อ "ที่ข้าเก็บเจ้าไว้ ก็เพียงเพราะคิ้วและตาของเจ้ามีส่วนคล้ายอวี่เซิงเท่านั้นเอง" ข้าตอบตกลงด้วยตาแดงก่ำ เก็บซ่อนความเพ้อฝันเกินตัวที่ไม่สมควรเอาไว้ ไม่นานนัก กู้ชิงโจว ยอดบัณฑิตระดับทั่นฮวาผู้เยือกเย็นดุจหยก ก็กลายเป็นผู้ที่สยบอยู่ใต้ชายกระโปรงของข้า แต่แล้วเผยเหยี่ยนกลับเสียอาการเป็นครั้งแรก ขอร้องข้าด้วยดวงตาแดงฉาน "ซย่าฉาน ข้าเสียใจ เจ้ากลับมาได้หรือไม่"

“เหยียนจี๋สือ เมื่อไหร่เจ้าจะรับข้าเป็นภรรยา?” ซูจือจือร่างเปลือยกาย ถูกบุรุษที่สูงกว่าหนึ่งศีรษะกดทับบนตั่งนอน เสียงขยับเคลื่อนไหวเป็นจังหวะดังอย่างต่อเนื่อง กรามของบุรุษเกร็งตึง เหงื่อร้อนผ่าวหยดลงบนแผ่นหลังของนาง “ขอแค่เจ้าตกลง ฉางเล่อ……” ฉางเล่อ ซูจือจือที่เดิมทีเคลิบเคลิ้มอยู่ เลือดทั้งร่างกายพลันเย็นเฉียบลงไปทันที นางหัวเราะเยาะตัวเอง ซูฉางเล่ออีกแล้ว หลังเสร็จกิจนางเดินไปยังเรือนหลัก ริมฝีปากแดงยกยิ้มขึ้นดุจดั่งปีศาจในยามรัตติกาล “บอกท่านพ่อข้า ว่าข้าตกลงแต่งงานกับพระเก้าพันปีแทนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่น……”

เมื่อสหายวัยเยาว์ทั้งสามมาหาเจียงหลินหลาง บอกว่าวันคล้ายวันเกิดของเจียงไต้เยว่ใกล้จะมาถึงแล้ว นางอยากได้พิณหงส์เป็นของขวัญวันเกิด และหวังว่านางจะยอมตัดใจยกให้ เจียงหลินหลางกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ได้” เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ต่างนิ่งงันไปตามกัน เพราะพิณหงส์ตัวนี้ พวกเขาทั้งสามเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมหาศาล เสาะหาวัสดุชั้นเลิศทั่วหล้า เชิญอาจารย์ทำพิณผู้วางมือไปนานแล้วกลับมาสร้างพิณ ใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม กว่าจะทำขึ้นเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับนางเพียงผู้เดียว วันมอบพิณ พวกเขาเคยหัวเราะหยอกล้อกันว่า “หลินหลาง พิณตัวนี้คือของแทนใจที่พวกเราสามคนมอบให้เจ้า คนอยู่พิณอยู่ เจ้าต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี ชั่วชีวิตก็ห้ามทำหาย” บัดนี้ เจียงไต้เยว่เพียงเอ่ยขึ้นมาว่าชอบ พวกเขากลับลังเลอยู่เนิ่นนาน กว่าจะรวบรวมความกล้ามาเอ่ยปากขอ ก่อนจะมาที่นี่ พวกเขายังนึกภาพปฏิกิริยาของเจียงหลินหลางเอาไว้แล้ว ว่านางอาจมีขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากแล้วบอกว่า “ไม่ได้” หรือไม่ก็เอ่ยถามพวกเขาด้วยความน้อยใจว่า “เหตุใดต้องนำของที่มอบให้ข้าไปยกให้ผู้อื่นด้วย”

ข้ากับสหายรักต่างทะลุมิติมาอยู่ในช่วงเวลากลียุค และด้วยความบังเอิญจึงถูกรับเข้าเป็นศิษย์แห่งหุบเขาปีศาจ ข้ามีกระดูกเทพฝูซีโดยกำเนิด สามารถใช้เหรียญทองแดงสามเหรียญทำนายดวงชะตาตามศาสตร์ลิ่วเหยา หยั่งรู้เรื่องราวดีร้ายได้ทั่วหล้า ส่วนนางนั้นมีสติปัญญาเฉียบแหลม แตกฉานในพิชัยสงคราม อาศัยค่ายกลฟ้าดินเพียงหนึ่งเดียวก็สามารถทำลายกองทัพนับหมื่นแสนได้แล้ว หลังออกจากหุบเขา พวกเราก็ร่วมมือกันสนับสนุนองค์ชายเจ็ดผู้ตกอับ ให้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรได้สำเร็จ องค์ชายเจ็ดรักมั่นในตัวนางอย่างลึกซึ้ง จึงจัดขบวนสู่ขอยาวสิบลี้เพื่อแต่งตั้งขึ้นเป็นฮองเฮาผู้เป็นมารดาแห่งแผ่นดิน สิบห้าปีแห่งการครองคู่ ฮ่องเต้และฮองเฮายังคงรักใคร่กลมเกลียวดุจวันวาน และให้กำเนิดองค์ชายติดต่อกันถึงแปดพระองค์ เมื่อคืนนี้ในวังมีข่าวดีแจ้งมาอีกครั้ง ในที่สุดราชวงศ์ก็ได้ต้อนรับองค์หญิงน้อยพระองค์แรกนับตั้งแต่สถาปนาแคว้น ฮ่องเต้ปีติยินดียิ่ง ทรงนำองค์ชายทั้งแปดควบม้ามาถึงหน้าหุบเขาปีศาจกลางดึก เพื่อขอร้องให้ข้าออกจากหุบเขาไปทำนายดวงชะตาให้แก่องค์หญิงน้อย ข้าย่อมตอบตกลง เร่งรุดไปยังตำหนักเว่ยยางในคืนนั้น ใช้ชาดแต้มลงบนหว่างคิ้วขององค์หญิงน้อย ประทานพรให้ทรงเกษมสำราญ หลังเสร็จสิ้นภารกิจ ข้าก็นึกครึ้มใจตามความเคยชิน จึงโยนเหรียญทองแดงออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก หวังทำนายดวงชะตาครึ่งชีวิตหลังให้แก่สหายรัก ทว่าเมื่อเหรียญทองแดงตกถึงพื้น มวลพลังหยินหยางกลับแปรปรวน รูปแบบที่พยัคฆ์ขาวคาบศพ ปรากฏเป็นลางมรณะของคนที่ตายไปนานแล้ว! ข้ารู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ หากสหายรักของข้าตายไปแล้ว เช่นนั้นฮองเฮาที่กำลังนอนส่งยิ้มให้ข้าอย่างอ่อนโยนอยู่บนแท่นบรรทมเวลานี้คือผู้ใดกันเล่า?

“ท่านแม่ทัพยกทัพกลับมาแล้ว อีกทั้งพาสตรีตั้งครรภ์กลับมาด้วย! คุณหนู ทำไมท่านถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเล่า!”

มารดาผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนางกำนัลเคยสอนข้าไว้ ว่าการใช้ชีวิตในวังหลัง สามส่วนต้องอาศัยความอดทน อีกเจ็ดส่วนต้องอาศัยการฉกฉวยโอกาส ในคืนวันสิ้นปี หนานเซียง นางกำนัลที่อยู่ห้องเดียวกันวิ่งกลับมาจากสวนอี่เหมยด้วยใบหน้าซีดเผือด "เยว่อิง ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว...ฝ่าบาททรงได้ยินข้าท่องกวี ตอนนี้กำลังส่งคนออกตามหาข้าไปทั่วทุกที่เลย แต่พระองค์ทรงเข่นฆ่าพี่น้อง ปลงพระชนม์พระบิดา อำมหิตที่สุด ข้ากลัว... อีกอย่าง ในใจข้ามีเพียงท่านอ๋องจิ้งเท่านั้น" นางน้ำตาคลอเบ้า พร่ำสอนบทกวีประโยคที่ว่า 'หากสายลมทวนรู้ความในใจ โปรดอย่าพัดทำลายดอกเหมยเลย' ให้แก่ข้า "น้องสาวคนดี เจ้าช่วยไปยอมรับแทนข้าทีเถิด วาสนาลาภยศล้นฟ้านี้ ข้ายกให้เจ้าแล้ว" ข้ามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนาง พลางตอบตกลงอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ลาภลอยที่หล่นมาจากฟ้าเช่นนี้ ไม่ว่าเมื่อใดข้าก็พร้อมจะคุกเข่าอ้าแขนรับมันไว้เสมอ เพียงแต่... ในเมื่อรับมันมาแล้ว ข้าก็ไม่มีทางคืนกลับไปให้อีก

ตอนที่สวี่จิงโม่เดินทางไปสอบในเมืองหลวง เขากลับบังเอิญพบว่าตัวเองเป็นบุตรชายที่พลัดพรากไปนานหลายปีของท่านโหวจ้าว อีกทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมายที่ยอดเยี่ยมอยู่ด้วย เขากลับถึงบ้านกลางดึกคืนนั้น ขอให้ข้าลดตัวเป็นอนุภรรยา ส่งเสริมให้เขาได้แต่งภรรยาที่คู่ควร ข้าตัดสินใจหย่าสามี คืนอิสระให้เขา สวี่จิงโม่คิดว่าข้าแค่กลัวเสียหน้า รอให้ข้าหายโกรธเมื่อไหร่ก็จะยอมกลับไปอยู่กินฉันท์สามีภรรยากับเขาเหมือนเดิม เขารออยู่ครึ่งค่อนปี ข้าก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อให้ เขาทนไม่ไหวจึงบุกมาหาข้า ตอนนั้นข้ากำลังแอบกินไอติมผลไม้อยู่ในเรือนเล็กพอดี สามีสุดหล่าที่มีอกผายไหล่ผึ่งเอวสอบคนนั้น เดินดุ่มๆ เข้ามาหาด้วยความหึงหวงสุดฤทธิ์ “ตั้งครรภ์มาตั้งกี่เดือนแล้ว คนบางคนก็ยังไม่ยอมถอดใจอีก” กล่าวจบ หางตาก็เหลือบไปเห็นคนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่นอกประตู

หลังจากที่โจวเสวี่ยซูถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเป็นครั้งที่สามสิบ เสด็จพ่อก็ทรงป้อนยาขับเลือดชามหนึ่งถึงริมฝีปากของท่านแม่ "เสวี่ยเอ๋อร์ล่วงเกินเจ้าอีกแล้ว ข้าลงทัณฑ์นางให้แล้วนะ" "แต่นางพูดไม่ผิดหรอก กรมโหราศาสตร์ชี้ชัดว่าเด็กในครรภ์ของเจ้ามีดวงชะตาชงกับนาง" ท่านแม่น้ำตานองหน้า พยายามขัดขืนสุดชีวิต ทว่าสุดท้าย เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว นางสติหลุดจนขว้างปาของหมั้นหมายพังยับเยิน และสั่งห้ามไม่ให้เสด็จพ่อเหยียบย่างเข้าตำหนักเว่ยยางอีกแม้แต่ก้าวเดียว และเสด็จพ่อก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลยจริงๆ ปีแรก เสด็จพ่อปลดท่านแม่ลงจากตำแหน่งฮองเฮา แล้วแต่งตั้งโจวเสวี่ยซูขึ้นเป็นฮองเฮาคนใหม่ พิธีสถาปนาฮองเฮานั้นยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าของท่านแม่ในอดีตเสียอีก คืนนั้นเอง แจกันแก้วหลากสีหลายใบในตำหนักเว่ยยางถูกคนปาทิ้งด้วยความโกรธแค้นจนแตกกระจาย พอเสด็จพ่อทรงทราบเรื่อง มุมปากของพระองค์กลับยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ปีที่สอง ฮองเฮาโจวกำเนิดโอรสธิดาฝาแฝด พระโอรสจึงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาททันที หลังจากนั้นไม่กี่วัน พวกนางกำนัลต่างเล่าลือกันว่ามักได้ยินเสียงร้องไห้วังเวงราวกับผีสางในตอนกลางคืน เสด็จพ่อขมวดคิ้ว แล้วสั่งโบยพวกบ่าวไพร่ที่นินทาจนตาย ทว่าพระองค์ก็ยังคงโปรดปรานโจวเสวี่ยซูและลูกๆ ของนางอย่างเหลือล้นเช่นเดิม จนกระทั่งเข้าสู่ปีที่สาม กองทัพชายแดนพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหล่าขุนนางต่างทูลขอให้ส่งองค์หญิงไปอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์เพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง หลังเลิกประชุมขุนนาง เสด็จพ่อเดินเข้ามาในห้องบรรทมของท่านแม่ด้วยสีหน้าซับซ้อน "ฉางหนิง ลูกของเสวี่ยเอ๋อร์ยังเล็กนัก ข้าทำใจให้พวกนางแม่ลูกแยกจากกันไม่ได้จริงๆ" พระองค์ตรัสสารพัดสิ่ง แต่ท่านแม่ไม่แม้แต่จะตอบสักคำ ทำให้พระองค์ทรงหน้าดำคร่ำเครียด แล้วสะบัดชายเสื้อคลุมเดินจากไป "ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธอยู่ แต่ข้าก็เป็นฝ่ายยอมมาหาเจ้าเองแล้วนะ เจ้าจะเอาอะไรอีก?! เจ้าไปสงบสติอารมณ์เองเสียบ้าง!” แต่พระองค์ไม่มีวันรู้เลยว่า ท่านแม่ตกเลือดตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว และเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะท่านแม่จงใจสั่งให้ข้าเป็นคนทำต่างหาก

ซูหวู่เป็นโฉมงามอันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองหลวง ทรวงอกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่ว รูปโฉมงดงามล่มเมือง ท่วงท่าเย้ายวนชวนหลงใหล หลังจากบิดามารดาด่วนจากไป นางก็พาน้องสาวที่ป่วยหนักไปพึ่งพิงท่านป้าของนาง ท่านป้าสั่งงานนางผ่านประตูเรือนชั้นใน “อาหวู่ ญาติผู้พี่ของเจ้าไร้ซึ่งกิเลสตระเตรียมจะปลงผมออกบวช ทว่าจวนกั๋วกงของเราจะไร้ผู้สืบสกุลไม่ได้เด็ดขาด” “เจ้ารูปงามนัก รูปร่างยิ่งเป็นเลิศ อย่าว่าแต่บุรุษเลย ต่อให้เป็นพระโพธิสัตว์ได้เห็นก็ยังต้องหวั่นไหว เจ้าจงไปดึงเขากลับมาสู่ทางโลกเสีย หากเจ้าทำสำเร็จ จวนกั๋วกงจะรับผิดชอบค่ายาของน้องสาวเจ้าไปตลอดชีวิต” หัวใจของนางสั่นสะท้าน เพราะนางไม่เพียงต้องการยาเพื่อช่วยชีวิตน้องสาว แต่นางยัง… แอบรักเขามาตลอดสิบปีเต็ม

ทั่วทั้งเมืองหลวง ใครบ้างไม่รู้ว่า ลู่เฉิงเจ๋อ ซื่อจื่อแห่งจวนโหวหย่งอัน และเสิ่นยวน บุตรสาวคนโตของตระกูลเสิ่น คือคู่รักวัยเยาว์ที่เหมาะสมกันยิ่งนัก แต่สิ่งที่ผู้คนพูดถึงกันอย่างออกรส บัดนี้ไม่ใช่ความผูกพันในครั้งอดีต ยามเด็กหนุ่มปีนต้นไม้เด็ดดอกไม้ เด็กสาวชายกระโปรงเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำค้างอีกต่อไป หากแต่เป็นวันนี้ วันที่ซื่อจื่อเข้าพิธีแต่งงานกับเสิ่นชิงหว่าน น้องสาวต่างมารดาของเสิ่นยวน ซึ่งกลับตรงกับวันส่งศพมารดาของเสิ่นยวนพอดี เกี้ยวมงคลเคลื่อนผ่านจากถนนฝั่งตะวันออก โลงศพเคลื่อนออกจากถนนฝั่งตะวันตก ตามธรรมเนียมของแคว้นต้าเหลียง งานศพถือเป็นเรื่องใหญ่ เมื่อพิธีมงคลพบเจอกับงานอวมงคล ฝ่ายหนึ่งต้องเปลี่ยนเส้นทาง หรือไม่ก็หลีกทาง แต่ลู่เฉิงเจ๋อกลับไม่ยอมทำเช่นนั้น เขาสั่งให้ขบวนรับเจ้าสาวปิดกั้นถนนจูเชวี่ยทั้งสาย เสียงฆ้องกลองดังกึกก้อง เสียงซัวน่าดังสนั่น หักหาญบีบให้ขบวนส่งศพของตระกูลเสิ่นต้องถอยกลับเข้าไปในตรอก เสิ่นยวนสวมชุดไว้ทุกข์ เดินประคองโลงศพ ถูกขวางอยู่ตรงปากตรอกจนไม่อาจขยับไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว

ในวันที่ข้าสอบได้อันดับเอกในรายชื่อผลการสอบ เป็นวันเกิดของพี่หญิงใหญ่ ระหว่างงานเลี้ยง ทุกคนต่างถามนางว่ามีความปรารถนาสิ่งใดหรือไม่ นางเอียงศีรษะเล็กน้อย หันไปมองคู่หมั้นของข้า ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเอื้อนเอ่ย “ข้าอยากได้ตำแหน่งอันดับหนึ่ง ท่านไท่ฟู่จะมอบให้ได้หรือไม่?” บุรุษผู้นั้นหลุบตาลงโดยไม่เอ่ยคำใด วันรุ่งขึ้น อันดับหนึ่งของข้าก็มลายหายไป หลังจากนั้น ข้ายังคงต้องสอบได้รั้งท้ายติดต่อกันถึงห้าครา เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามคาดคั้นของข้า เขากลับทำเพียงยื่นขนมตะลุ่มชิ้นหนึ่งมาให้ “พี่หญิงใหญ่ของเจ้าช่างน่าเวทนายิ่งนัก หากนางไม่สามารถคว้าอันดับหนึ่งแห่งสำนักศึกษาหลวงติดต่อกันห้าคราได้ จะต้องถูกตระกูลส่งตัวไปออกเรือนเชื่อมสัมพันธไมตรีกับท่านอ๋องขาพิการผู้นั้น” “ส่วนเจ้า ภายภาคหน้ายศถาบรรดาศักดิ์ยังมีโอกาส” ทว่าเขากลับไม่รู้เลยว่า ตัวข้าหาได้มีวันเวลาในภายภาคหน้าหลงเหลืออยู่ ในฐานะที่เป็นเพียงบุตรีอนุ สัญญาหมั้นหมายฉบับนี้ คือสิ่งที่มารดาของข้าเอาชีวิตเข้าแลกมาเพื่อแย่งชิงไว้ บัดนี้มารดาสิ้นบุญแล้ว เนื่องจากพี่หญิงใหญ่หลงใหลในตัวเขา จึงพาลกลั่นแกล้งรังแกข้าสารพัดภายในจวน เพื่อตบตาผู้คน บิดาจึงจงใจปล่อยปละละเลยให้พี่หญิงใหญ่เปิดหอบรรพชนตั้งเงื่อนไขเดิมพันขึ้นมา ขอเพียงพี่หญิงใหญ่คว้าอันดับหนึ่งติดต่อกันห้าครา ก็จะบีบบังคับให้เราสลับตัวคู่หมั้นกันได้ เพื่อการนี้ ข้าจุดตะเกียงร่ำเรียนตำราทั้งวันทั้งคืน หวาดกลัวอย่างยิ่งว่าจะต้องยกเขาให้ผู้อื่น ทว่ายามลูบไล้บริเวณฝ่ามือพลันสัมผัสได้ถึงรอยด้านหนาเป็นชั้น ๆ ข้ากลับหัวเราะเบา ๆ ยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว

ข้ากับเยี่ยนชิงฉือครองคู่เป็นสามีภรรยาเยาว์วัยร่วมกันมาครึ่งชีวิต วันที่เขาจากไปนั้น ทั้งแคว้นต่างร่วมไว้อาลัยให้เขา องค์จักรพรรดิทรงตั้งใจแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ให้เขาเป็นติ้งหย่วนโหวย้อนหลัง เดิมทีข้าคิดว่า ทั้งชีวิตนี้ของเขาคงเปี่ยมไปด้วยความสุข จนกระทั่งวันที่จัดเก็บของดูต่างหน้าให้เขานั้น ปึกต้นฉบับลายมือที่ถูกพลิกอ่านจนขอบกระดาษม้วนงอถูกฉันปัดตกลงพื้นโดยไม่ทันระวัง กล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งกลิ้งตกลงมา จดหมายหลายฉบับพลันกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ข้าก้มลงไปเก็บ บนหน้ากระดาษสีเหลืองซีดนั้น ทุกตัวอักษร ทุกถ้อยคำ ล้วนเป็นคำอวยพรขอให้อยู่เย็นเป็นสุขที่เขียนถึงคนคนเดียวกัน ความหนาวเย็นแล่นไปทั่วทั้งตัว ข้าตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับร่วงหล่นลงสู่เหวน้ำแข็ง ตอนอายุสิบเจ็ดปีนั้น เยี่ยนชิงฉือเดินทางลงใต้ตามพระบรมราชโองการเพื่อไปแก้ปัญหาน้ำท่วม ตอนกลับมา ก็พาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย เขาบอกกับข้าว่า เพียงเพราะเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้เท่านั้น ตอนนั้นข้าถูกไฟริษยาแผดเผาใจจนคลุ้มคลั่ง อาละวาดเสียงดังลั่นเยี่ยงคนเสียสติ ทั้งยังเอาชีวิตตัวเองเข้าขู่ บังคับให้เขาส่งตัวแม่นางผู้นั้นไป หลังจากนั้น เยี่ยนชิงฉือก็กอดข้าแน่นไว้ในอกด้วยดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ “อาไต้ อย่าขู่ให้ข้ากลัวไปเลย ข้าต้องการแค่เจ้า ตลอดชีวิตที่เหลือจากนี้ ข้าต้องการเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้น ได้หรือไม่” นับจากนั้นมา ข้างกายเขาก็ไม่มีหญิงอื่นใดอีกเลย แต่ยามนี้เมื่อทอดสายตามองคำมั่นสัญญาอันหวานซึ้งบนหน้ากระดาษนี้ สุดท้ายน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาจนได้ เมื่อลืมตาอีกครั้ง ข้าก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในวันที่เขาพาลู่จื่อกลับมาในจวน

เฉิงรั่วอวี๋เกือบเอาชีวิตไม่รอด หลังผ่านการคลอดยากจึงให้กำเนิดองค์ชายน้อย เมื่อลืมตาตื่น สาวใช้คนสนิทไฉ่เยว่ร่ำไห้บอกนางว่า “เหนียงเหนียง องค์ชายน้อยถูกฮ่องเต้อุ้มไปตำหนักฉางชุน ให้ฮองเฮาเลี้ยงดูแล้วเจ้าค่ะ” เฉิงรั่วอวี๋นอนอยู่บนเตียง สีหน้าไร้อารมณ์ เพียงขานรับเบา ๆ ไฉ่เยว่กับเหล่าข้ารับใช้ในวังคุกเข่าเต็มพื้น ดวงตาแดงก่ำ “เหนียงเหนียง ขอเพียงท่านเอ่ยมาเพียงคำเดียว พวกบ่าวจะสู้จนตัวตายเพื่อชิงองค์ชายน้อยกลับมาจากตำหนักฉางชุน!” “ไม่ต้องแล้ว” เฉิงรั่วอวี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งดุจผิวทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง “ข้าไม่เอาแล้ว” ไฉ่เยว่เงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “แต่นั่นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่เหนียงเหนียงอุ้มท้องมาสิบเดือน แลกมาด้วยชีวิตครึ่งหนึ่งนะเจ้าคะ!” "พระราชประสงค์ยากจะขัดขืน ฮ่องเต้ตรัสว่าเด็กเป็นลูกของผู้ใด ก็ย่อมเป็นลูกของผู้นั้น"

พระชายาที่ผู้สำเร็จราชการรักใคร่มาถึงสิบปี ระยะนี้ป่วยเป็นโรคประหลาด เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ผู้สำเร็จราชการผิดนัดวันครบรอบแต่งงานสิบปีเพื่อไปดูแลซ่งหรูเหยียนที่บังเอิญต้องลมเย็นจนเป็นไข้ พระชายาที่เคยเฝ้ารอเขากลับจวนทุกวันกลับลืมที่จะรอ และเข้าพักผ่อนไปตั้งแต่หัวค่ำ เมื่อครึ่งเดือนก่อนฝนตกหนัก ผู้สำเร็จราชการลืมไปรับพระชายาที่ไปขอพรยังอารามกลับจวน ทว่ากลับรุดไปงานเลี้ยงเพื่อดื่มสุราแทนซ่งหรูเหยียนจนเมามายไม่ได้สติ พระชายาที่เคยเอาใจใส่สุขภาพของเขาเป็นอันดับแรกกลับลืมต้มน้ำแกงสร่างเมาให้ นางฝ่าพายุฝนกลับจวน เปลี่ยนอาภรณ์และรับสำรับอย่างเงียบสงบ เมื่อสามวันก่อน ผู้สำเร็จราชการรีบร้อนไปดูแลซ่งหรูเหยียนที่ถูกน้ำร้อนลวกมือ ทิ้งพระชายาที่กำลังป่วยเป็นไข้เอาไว้ ลูกชายเองก็คอยเอาใจใส่ปลอบประโลมซ่งหรูเหยียนเป็นอย่างดี ยามบังเอิญพบกันที่โรงหมอ พระชายาที่ปกติมักจะหึงหวงกลับลืมคำสัตย์สาบานรักที่มีต่อเขา ทั้งยังลืมไปว่าลูกชายเคยปวดใจเพียงใดกับความทุกข์ทรมานยามที่นางให้กำเนิดเขา นางทำเพียงรับการฝังเข็มและดื่มยาอย่างสงบ ผู้สำเร็จราชการต้องการรับอนุภรรยา พอเห็นพระชายาหน้าซีดเผือด ก็ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ “จือจือ เราแต่งงานกันมาสิบปีแล้ว เจ้ายกเรื่องที่ว่าถ้าข้ารับอนุภรรยา ระบบจะลบความทรงจำและพาเจ้าจากไป มาหลอกข้าอยู่อีกหรือ?” “เจ้าไปไหนไม่ได้หรอก อีกอย่าง เจ้าตัดใจลงหรือ?” ลูกชายเองก็เอือมระอา “ละครฉากนี้ท่านแม่จะเล่นไปถึงเมื่อใดกัน ข้ามีอี๋เหนียงมาคอยดูแลเพิ่มอีกคนมันไม่ดีตรงไหน?” ข้าที่ความทรงจำขาดหายไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่เรียกหาระบบโดยตรง “นายชนะแล้ว พาฉันกลับบ้านได้ไหม?”

ในวันที่ตระกูลถูกสั่งยึดทรัพย์ สหายวัยเยาว์ผู้พลิกผันจากนักโทษประหารกลายมาเป็นขุนนางใหญ่ ได้ประคองป้ายอาญาสิทธิ์ละเว้นโทษตาย คุกเข่าก้าวขึ้นสู่ท้องพระโรงทีละก้าว เพื่อทูลขอสมรสพระราชทานกับข้า ในคืนเข้าหอ พวกเราอยู่ในห้องหับพลิกพลิ้วพัวพัน เรียกหาน้ำชำระกายไปถึงแปดครา ทว่าเพียงไม่กี่เดือนให้หลัง ในตอนที่ข้าอุ้มครรภ์แก่ยกน้ำชาไปให้เขา กลับบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับกลุ่มที่ปรึกษา “ใต้เท้า ตอนนั้นไอ้โจรชั่วตระกูลเสิ่นมันทำร้ายครอบครัวของท่านจนต้องตายอย่างอนาถนับร้อยชีวิต หลังจากท่านแก้แค้นได้แล้ว เหตุใดจึงยังต้องช่วยชีวิตบุตรสาวของศัตรู ซ้ำยังแต่งนางเข้ามาเป็นภรรยาอีกเล่า?” “ก็เพื่อทรมานอย่างไรเล่า เหตุใดมีเพียงข้าที่ต้องแบกรับความแค้นลึกล้ำเท่าทะเลโลหิต เจ็บปวดปางตายอยู่ฝ่ายเดียว นางเสิ่นชิงอวิ๋นก็สมควรมาทนทุกข์อยู่กับข้า อยู่มิสู้ตาย แม้นอยากจะตายก็มิอาจตายได้” ท่ามกลางความใจสลายตรอมตรมถึงขีดสุด ข้าได้คลอดบุตรก่อนกำหนด ทารกน้อยจึงมีร่างกายที่อ่อนแอและขี้โรคยิ่งนัก ถูจิ่งมองตรงมาที่ข้า แววตาคู่นั้นมีเพียงความเฉยชาไร้หัวใจ “เด็กที่สืบทอดสายเลือดของตระกูลเสิ่น สุดท้ายก็เป็นแค่สวะไม่เอาไหนจริงๆ” “ก็เหมือนกับเจ้านั่นแหละ” หกปีหลังจากนั้น ข้าเคยคิดที่จะสังหารเขาถึงร้อยสามสิบสองครั้ง เพื่อพาบุตรหนีไปให้ไกลแสนไกล แต่ทุกครั้งกลับลงเอยด้วยความล้มเหลว จนกระทั่งบุตรเผลอทำกล่องไม้ถานมู่ตกลงพื้นโดยไม่ทันระวัง จึงถูกเขาลงทัณฑ์ให้คุกเข่าในศาลบรรพชนจนสลบไสลไม่ได้สติ