Historias cortas y novelas de รักโบราณ

“ฮองเฮายังอยากได้ลูกอีกสักคน” เซียวเฉิงสี่กล่าวเช่นนี้ขณะปลดเปลื้องชุดนอนของนาง “ในเมื่อเจ้าตั้งครรภ์ง่าย ก็จงท้องอีกสักคนเถิด” สิบเดือนให้หลัง เหวินลิ่งอี๋ก็ให้กำเนิดบุตรสาว ทันทีที่หมอตำแยตัดสายสะดือเสร็จก็รีบอุ้มเด็กออกไปอย่างเร่งรีบ โดยไม่ยอมให้นางได้สัมผัสแม้แต่ห่อผ้าอ้อม นี่เป็นคนที่สองแล้ว ผู้คนในวังต่างซุบซิบนินทากันว่า หากมิใช่เพราะในอดีตฮองเฮาติดตามฝ่าบาทออกรบจนร่างกายบอบช้ำ มิอาจให้กำเนิดทายาทได้อีก วังหลังแห่งนี้ย่อมไม่มีสตรีอื่นใดก้าวเข้ามาได้ คุณหนูสายตรงของราชครูอย่างเหวินลิ่งอี๋ ก็เป็นเพียงคนที่เข้ามาถูกที่ถูกเวลา และถูกใช้เป็นแค่ภาชนะสำหรับสืบสายเลือดของราชวงศ์เท่านั้น

มารดาผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนางกำนัลเคยสอนข้าไว้ ว่าการใช้ชีวิตในวังหลัง สามส่วนต้องอาศัยความอดทน อีกเจ็ดส่วนต้องอาศัยการฉกฉวยโอกาส ในคืนวันสิ้นปี หนานเซียง นางกำนัลที่อยู่ห้องเดียวกันวิ่งกลับมาจากสวนอี่เหมยด้วยใบหน้าซีดเผือด "เยว่อิง ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว...ฝ่าบาททรงได้ยินข้าท่องกวี ตอนนี้กำลังส่งคนออกตามหาข้าไปทั่วทุกที่เลย แต่พระองค์ทรงเข่นฆ่าพี่น้อง ปลงพระชนม์พระบิดา อำมหิตที่สุด ข้ากลัว... อีกอย่าง ในใจข้ามีเพียงท่านอ๋องจิ้งเท่านั้น" นางน้ำตาคลอเบ้า พร่ำสอนบทกวีประโยคที่ว่า 'หากสายลมทวนรู้ความในใจ โปรดอย่าพัดทำลายดอกเหมยเลย' ให้แก่ข้า "น้องสาวคนดี เจ้าช่วยไปยอมรับแทนข้าทีเถิด วาสนาลาภยศล้นฟ้านี้ ข้ายกให้เจ้าแล้ว" ข้ามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนาง พลางตอบตกลงอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ลาภลอยที่หล่นมาจากฟ้าเช่นนี้ ไม่ว่าเมื่อใดข้าก็พร้อมจะคุกเข่าอ้าแขนรับมันไว้เสมอ เพียงแต่... ในเมื่อรับมันมาแล้ว ข้าก็ไม่มีทางคืนกลับไปให้อีก

เมืองหลวงต้าเซี่ยมีเรื่องขบขันเล่าลือกันว่า เสิ่นจิงหลาน เทพสงครามหญิงแห่งต้าเซี่ย แต่งงานมาห้าปีแล้วแต่ยังคงเป็นสาวบริสุทธิ์ นั่นก็เพราะสามีของนางคือเซี่ยเสวียนจี้ ราชครูแห่งต้าเซี่ย กฎของบรรพชนตระกูลเซี่ยมีอยู่ว่า หากมีเรื่องสำคัญใดๆ ราชครูจะต้องเป็นผู้เสี่ยงทายด้วยตัวเอง ต้องได้ฤกษ์มงคลเท่านั้นถึงจะดำเนินการได้ มิฉะนั้นจะเกิดเภทภัยใหญ่หลวง เซี่ยเสวียนจี้เสี่ยงทายเพื่อจะเข้าหอกับเสิ่นจิงหลานมาแล้วถึงเก้าสิบแปดครั้ง แต่กลับไม่มีสักครั้งที่ได้ฤกษ์ดี ข่าวลือซุบซิบในเมืองหลวงจึงค่อยๆ แพร่สะพัดไปทั่ว “หรือว่าเสิ่นจิงหลานจะฆ่าคนมาเยอะเกินไป จนบรรพบุรุษตระกูลเซี่ยรับไม่ได้กันนะ!” “นั่นนะสิ เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ดันไปออกรบ ขลุกตัวอยู่กับผู้ชายเป็นฝูงในค่ายทหารทุกวี่ทุกวัน ป่านนี้คงแปดเปื้อนไปหมดแล้วมั้ง!” จนกระทั่งการเสี่ยงทายครั้งที่เก้าสิบเก้า เสิ่นจิงหลานถึงได้ตาสว่างว่าแท้จริงแล้วสามีที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน แอบเปลี่ยนคำทำนายจากดีเป็นร้ายมาตลอด เพียงเพื่อต้องการรักษาความบริสุทธิ์ของตนเองไว้ให้ซูเฉียนเยว่ ศิษย์น้องหญิงของเขา นางจึงบุกเข้าวังไปทูลขอพระราชทานอนุญาตหย่าขาด วันที่นางจากไป เซี่ยเสวียนจี้วิ่งตามหลังมาอ้อนวอนขอร้องไม่ให้นางไป “จิงหลาน ข้าเสี่ยงทายได้ฤกษ์มงคลแล้ว”

ปีที่องค์ชายสามถูกเนรเทศไปหลิ่งหนาน ท่านพ่อพาข้าไปแบกเขากลับมาจากกองซากศพ ข้าถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วท่านพ่อเคยเป็นราชครูของเขามาก่อน เพื่อหลบหนีการตามล่า เซียวจือเหิงกับข้าจึงใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันในหมู่บ้านชนบท พวกเราเลี้ยงไก่เลี้ยงปลา ทำงานตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น เขาโขกศีรษะต่อหน้าพระโพธิสัตว์ในวัดร้างจนเลือดออก แล้วสาบานว่า “ตราบใดที่เซียวจือเหิงยังมีชีวิตอยู่ ชิงเหอจะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของข้า” “ข้าไม่ขออำนาจวาสนาหรือความร่ำรวย ขอเพียงครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกของเราอยู่เย็นเป็นสุขก็พอ” ฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคต แผ่นดินไร้ผู้ปกครอง เขาจึงเกิดความมักใหญ่ใฝ่สูง ถือกระบี่บุกสังหารกลับไปยังเมืองหลวง ก่อนจากไปเขากอดข้าไว้แน่น สัญญาว่าหากการสำเร็จเมื่อใด จะมารับข้าเข้าเมืองหลวงเพื่อร่วมครอบครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่ด้วยกัน เวลาผ่านไปสองปี เฉินเอ๋อร์ลูกชายของเราเริ่มหัดพูดอ้อแอ้แล้ว ในที่สุดข้าก็รอจนรถม้าที่จะรับเข้าเมืองหลวงมาถึง แต่พอไปถึงเมืองหลวงข้าถึงได้รู้ว่า เวินเหยาบุตรสาวของอัครเสนาบดีคนปัจจุบัน ได้เข้าครอบครองตำหนักกลาง และกลายเป็นฮองเฮาไปเสียแล้ว ส่วนข้ากลับได้รับเพียงตำแหน่ง “ตาอิ้ง” ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ต่ำต้อยที่สุด

เมื่อสหายวัยเยาว์ทั้งสามมาหาเจียงหลินหลาง บอกว่าวันคล้ายวันเกิดของเจียงไต้เยว่ใกล้จะมาถึงแล้ว นางอยากได้พิณหงส์เป็นของขวัญวันเกิด และหวังว่านางจะยอมตัดใจยกให้ เจียงหลินหลางกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ได้” เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ต่างนิ่งงันไปตามกัน เพราะพิณหงส์ตัวนี้ พวกเขาทั้งสามเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมหาศาล เสาะหาวัสดุชั้นเลิศทั่วหล้า เชิญอาจารย์ทำพิณผู้วางมือไปนานแล้วกลับมาสร้างพิณ ใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม กว่าจะทำขึ้นเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับนางเพียงผู้เดียว วันมอบพิณ พวกเขาเคยหัวเราะหยอกล้อกันว่า “หลินหลาง พิณตัวนี้คือของแทนใจที่พวกเราสามคนมอบให้เจ้า คนอยู่พิณอยู่ เจ้าต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี ชั่วชีวิตก็ห้ามทำหาย” บัดนี้ เจียงไต้เยว่เพียงเอ่ยขึ้นมาว่าชอบ พวกเขากลับลังเลอยู่เนิ่นนาน กว่าจะรวบรวมความกล้ามาเอ่ยปากขอ ก่อนจะมาที่นี่ พวกเขายังนึกภาพปฏิกิริยาของเจียงหลินหลางเอาไว้แล้ว ว่านางอาจมีขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากแล้วบอกว่า “ไม่ได้” หรือไม่ก็เอ่ยถามพวกเขาด้วยความน้อยใจว่า “เหตุใดต้องนำของที่มอบให้ข้าไปยกให้ผู้อื่นด้วย”

สามภพไม่เคยมีพญาหงส์ปรากฏขึ้นมานับพันนับหมื่นปีแล้ว ปีที่พี่หญิงถือกำเนิด ปักษานับร้อยน้อมคารวะพญาหงส์ เมฆมงคลหลากสีสันแผ่กระจายเต็มผืนฟ้า ส่วนปีที่ข้าถือกำเนิด มวลบุปผาทั่วสามภพร่วงโรยสิ้น แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่อาจงอกเงย ทั้งสามี บิดามารดาผู้ให้กำเนิด และสรรพชีวิตในสามภพต่างกล่าวว่าพี่หญิงคือพญาหงส์ที่จะนิพพานกลับชาติมาเกิด แล้วมองข้าเป็นตัวอัปมงคล รุมกลั่นแกล้งหยามเกียรติ พรากบุตรในครรภ์ และปลิดชีพมิตรสหายของข้า ท้ายที่สุดพวกเขาคุมตัวข้าขึ้นแท่นประหารเซียน ถลกหนังเลาะกระดูก และตอกตะปูสลายวิญญาณเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเล่มเข้าสู่ร่าง

ปีที่เจ็ดที่หร่วนเหยากวงแต่งงานกับเซียวเยี่ยนเฟิง ในที่สุดเธอก็กลายเป็นนายหญิงที่ดูแลเรือนได้สมบูรณ์แบบและรู้ความที่สุดในเมืองหลวง เธอไม่ร้องขอชีวิตคู่ที่รักเดียวใจเดียวอีกแล้ว ตรงกันข้าม เธอกลับเป็นฝ่ายจัดการหาอนุภรรยาให้เซียวเยี่ยนเฟิงเสียเอง แทนที่จะยึดติดกับอำนาจการดูแลจวนอ๋อง เธอกลับแบ่งอำนาจการดูแลจวนส่วนใหญ่ให้อนุภรรยา ถึงขั้นว่าไม่หมุนตัวรอบตัวเซียวเยี่ยนเฟิงอีกต่อไป เธอทำตรงกันข้าม นั่นก็คือหาข้ออ้างสารพัดเพื่อผลักไสเขาไปยังเรือนของอนุภรรยาเหล่านั้นครั้งแล้วครั้งเล่า แม้แต่ตอนที่เซียวเหิง บุตรชายสายตรงไข้ขึ้นสูงจนละเมอเรียกหาแต่ 'ท่านแม่' อยู่บนเตียงทั้งคืน เธอกลับเพียงแค่นั่งอ่านนิยายอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่เหลือบตาขึ้นมองสักนิด เซียวเยี่ยนเฟิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาผลักประตูห้องเธอเข้าไป "หร่วนเหยากวง เจ้าจะพาลไปถึงเมื่อไรกัน!" หร่วนเหยากวงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนถามด้วยสีหน้างุนงง "อาละวาด? ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรหรือ หม่อมฉันพาลตรงไหนกัน"

เจ็ดวันเจ็ดคืนบนหอดูดาว เซียวจิ่งเหยียนไม่แม้แต่จะมาเหลียวแลอวิ๋นเจาเลยสักแวบเดียว เขากักขังนางไว้ถึงสามปี ทุกวันที่ลงท้ายด้วยเลขสามและเลขเจ็ดของทุกเดือนจะต้องกรีดเลือดนางสามจอก แต่นางกลับไม่เคยร้องเจ็บสักคำ เขาบอกว่าจะส่งนางเข้าวังเพื่อไปตายแทนหลินชิงหลาน นางก็ตอบตกลง เซียวจิ่งเหยียนคิดว่านางเปลี่ยนไปแล้ว ยอมอ่อนข้อให้แล้ว และในที่สุดก็ยอมเชื่องแต่โดยดี เขาไม่รู้เลยว่า นางเพียงแค่ไม่อยากเจ็บปวดเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว ในคืนที่เข้าวัง อวิ๋นเจาหยิบยาแกล้งตายที่เขาเคยให้ไว้ออกมา โดยไม่รู้ว่าหลินชิงหลานได้สับเปลี่ยนมันเป็นยาพิษที่ทำให้ตายจริงไปตั้งนานแล้ว ขณะที่นางเงยหน้ากลืนยานั้นลงไป ทว่าจ้าวเหยียนที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรกลับคว้าข้อมือนางไว้ แล้วก้มลงมองนางด้วยขอบตาที่แดงก่ำ ต่อมาเมื่อเซียวจิ่งเหยียนยกทัพกลับมาอย่างผู้ชนะจากชายแดนเหนือ เขาบุกเข้าไปในวังเพื่อตามหานางราวกับคนบ้าคลั่ง ทว่าในตอนนั้น ราชโองการพระราชทานสมรสได้ถูกประกาศลงมาเสียแล้ว เซียวจิ่งเหยียนเฝ้ารออวิ๋นเจาอยู่ภายนอกสวนซวงหัวตลอดทั้งฤดูใบไม้ร่วง อวิ๋นเจารินเหล้าด้วยมือตนเองหนึ่งจอก แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเซียวจิ่งเหยียน เขามองหน้านาง หยาดน้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดจอกทั้งรอยยิ้ม "ชาติหน้า" เขาเอ่ย "กระหม่อมจะจำพระองค์ให้ได้ตั้งแต่สบตาครั้งแรกพะยะค่ะ" ยามที่เขาล้มพับลงไป มุมปากยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม อวิ๋นเจายื่นมือออกไป ลูบโครงหน้าของเขาผ่านความว่างเปล่าอย่างแผ่วเบา จากนั้นปาดน้ำตาที่หางตาของตนเองออก ชาติหน้า เดินให้ช้าลงหน่อยเถิด เซียวจิ่งเหยียน

“องค์รัชทายาท... พระองค์จะทรงปิดบังแม่นางเจียง เพื่อคว้านเอาโลหิตหัวใจของนางไปรักษาแม่นางมู่จริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?” มือที่กุมมีดสั้นของหมอหลวงชราสั่นเทา แสงเทียนสาดสะท้อนให้เห็นหยาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายตรงขมับ บนตั่งเตียง ร่างบอบบางของเจียงชิงเซ่อจมลึกอยู่ในผ้านวมแพรพรรณ ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับหิมะแรกแห่งเหมันต์ น้ำเสียงของเซี่ยฉางหลีเย็นเยียบยิ่งกว่าหิมะที่ทับถมอยู่นอกตำหนัก: “ใช่! ข้าป้อนยาหมาเฟ่ยส่านให้นางแล้ว ยามนี้นางหลับสนิทและไม่มีทางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ท่านจงเร่งมือเข้าเถิด!”

หลังจากที่รับกระบี่แทนสามี ข้าได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในสิบปีให้หลัง จากปากของนางกำนัล ข้าได้รู้มาว่าสามีของข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปแล้ว ข้าดีใจจนเนื้อเต้น รีบถามถึงเฉาหวงแก้วตาดวงใจของข้าในทันที แต่นางกำนัลกลับมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพูดว่า: "องค์หญิงเฉาหวง? ทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้กันว่านางไม่ใช่ลูกของอดีตฮองเฮา!" "สงสารก็แต่องค์หญิงรุ่ยเฟิ่งที่ไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอก หงส์แท้ถูกหงส์ปลอมแทนที่ตั้งหลายปี!" ข้าแค่นหัวเราะในใจ ลูกที่ข้าอุ้มท้องคลอดมาเอง มีหรือที่ข้าจะจำผิด? ข้าแอบไปดูเฉาหวง พบว่านางถูกรังแกจนแทบจะไม่ใช่คนแล้ว ได้ยินมาว่า พระสนมกุ้ยเฟยที่เพราะมีหน้าตาคล้ายข้าอยู่เล็กน้อยจึงได้เป็นที่โปรดปราน ให้ลูกสาวของข้ากินแค่น้ำซาวข้าวทุกวัน คืนนั้น ข้าลอบเข้าไปในตำหนักพิธี ตรงเข้าไปบิดหูฮ่องเต้ที่กำลังเซ่นไหว้ดวงวิญญาณภรรยาผู้ล่วงลับ พร้อมเอ่ยปากด่าออกไปว่า: "หลี่โก่วเซิ่ง! พอได้เป็นฮ่องเต้แล้ว แม้แต่ลูกตัวเองก็จำไม่ได้แล้วใช่ไหมหะ?"

คราฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์ สามีของข้าซึ่งเป็นแม่ทัพองครักษ์หลวง กลับกำลังตามง้อคนรักเก่าที่งอนจากไปอยู่ ข้ามิได้จุดพลุสัญญาณในมือ หากแต่ประคองครรภ์ใหญ่ก้าวไปขวางเบื้องหน้าฮ่องเต้ ใช้ร่างตนเป็นโล่เนื้อใช้ร่างตนเป็นโล่เนื้อช่วยฮ่องเต้ให้พ้นภัย เพียงเพราะชาติปางก่อน เมื่อข้าจุดพลุสัญญาณแล้ว สามีของข้าก็ทิ้งคนรักเก่า รีบรุดมาช่วยฮ่องเต้ สามีของข้าเพราะเพราะมีความชอบจากการช่วยฮ่องเต้จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นท่านโหวผู้คุ้มครองแผ่นดิน ทว่าคนรักเก่าของเขากลับตกหลุมพราง สิ้นชีพลงที่นั่น สามีของข้าแม้ภายนอกมิได้กล่าวสิ่งใด ทว่าในวันที่ข้าคลอดบุตร เขากลับโยนข้าลงสู่ถ้ำหมื่นอสูร ข้ากัดฟันถามเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวด เอ่ยถามเขาว่าเหตุใด เขาเพียงเหลือบมองข้าด้วยสายตาเย็นชา “ฮ่องเต้มีเหล่าองครักษ์รายล้อมมากมาย ไยต้องเป็นข้าที่ต้องกลับมา? คงเพราะในสายตาเจ้ามีแต่ลาภยศอำนาจ จงใจให้ข้ามาช่วยฮ่องเต้!” “หากมิใช่เพราะเจ้าจุดพลุสัญญาณ อวี้เยียนจะตายได้อย่างไร! ความทุกข์ที่นางต้องทน ข้าจะให้เจ้าชดใช้เป็นเท่าทวี!” ท้ายที่สุด ข้าถูกหมู่สัตว์ร้ายรุมกัดกินจนสิ้น แม้แต่บุตรในครรภ์ก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น ครั้นลืมตาขึ้นอีกครา ข้าก็หวนกลับไปยังวันที่ฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์

“ท่านแม่ทัพยกทัพกลับมาแล้ว อีกทั้งพาสตรีตั้งครรภ์กลับมาด้วย! คุณหนู ทำไมท่านถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเล่า!”

เหลียงหมิงเจา คือองค์หญิงน้อยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดแห่งราชวงศ์ ฮ่องเต้ทรงคัดเลือกคุณชายจากสี่ตระกูลใหญ่อย่างพิถีพิถันมาเลี้ยงดูและอบรมไว้ตั้งแต่เล็ก เพื่อให้เป็นพระสวามีในอนาคตขององค์หญิง ในชาติที่แล้วเมื่อถูกถามว่าต้องการอภิเษกกับผู้ใด นางก็หน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะเลือกเสิ่นเยี่ยนชิงบุรุษผู้เย็นชาดุจจันทราผู้นั้น ทว่าอภิเษกสมรสได้ไม่ถึงหนึ่งปี เขากลับจากโลกนี้ไป พระนางจึงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อเขาไปตลอดชีวิต จนกระทั่งช่วงบั้นปลายชีวิตพระนางกลับได้พบเขาโดยบังเอิญที่เจียงหนาน บุรุษที่ควรตายไปนานหลายปีแล้ว กำลังกอดจูบกับหลินเจินเจินคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีอยู่ใต้ต้นท้อ ในวินาทีนั้นพระนางจึงเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าแท้จริงแล้วเขามีสตรีในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว การแกล้งตายก็เพียงเพื่อละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและหนีไปใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อครองคู่กับคนรักของเขา

ทันทีที่งานเลี้ยงในวังใกล้จบ ข่าวที่แม่ทัพเผยทุ่มเงินมหาศาลประมูลนางโลมอันดับหนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว เหล่าขุนนางและแขกที่มาร่วมงานต่างพากันหันมองท่านหญิงเจียเหอหยุนชี ผู้ใดเล่าไม่รู้ว่านางเป็นหญิงขี้หึงตัวแม่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่งกับเผยอี้มาห้าปี คนหนึ่งเที่ยวโปรยเสน่ห์ไปทั่ว อีกคนบุกไปอาละวาดถึงหอนางโลม เรื่องตลกขบขันที่พวกเขาก่อแทบจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักหลังมื้ออาหารของคนทั้งเมืองหลวงไปแล้ว “ท่านหญิงเจ้าคะ...” สาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกดเสียงให้ต่ำลง“จะให้บ่าวพาองครักษ์ไปเชิญท่านแม่ทัพกลับมาตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ?” น้ำเสียงของหยุนชีราบเรียบ “ไม่ต้อง เงินพันตำลึงทองพอกับค่าตัวนางหรือไม่? หากไม่พอส่งไปเพิ่มอีก ให้เบิกจากบัญชีส่วนตัวของข้า”สาวใช้ถึงกับอึ้งตะลึงไป ผู้คนทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยงก็ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นเสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจก็ดังขึ้นทันที “นางพูดว่ากระไรนะ? ส่งเงินไปให้งั้นรึ? ไม่ใช่สั่งให้องครักษ์ไปลากตัวรองแม่ทัพเผยกลับมาหรอกหรือ?” “ได้ยินว่าคราวก่อนที่ท่านแม่ทัพเผยไปดื่มเหล้ากับนางโลม นางถึงกับถือกระบี่บุกขึ้นหอนางโลม ท่านแม่ทัพเผยต้องนอนรักษาตัวอยู่ตั้งหลายวัน คราวนี้เหตุใดจึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้?”“นั่นสิ คราวงานเทศกาลโคมไฟยิ่งร้ายกาจกว่านี้ เรือสำราญตั้งสามลำ ถูกนางเผาวอดไม่เหลือชิ้นดี”“ทุกครั้งรองแม่ทัพเผยจะถูกทางวังหลวงลงทัณฑ์ แต่จะมีประโยชน์อันใดเล่า วันต่อมาเขาก็ยังคงไปนอนเคล้านารีหลับนอนในหอนางโลมอยู่ดี”“เฮ้อ หรือว่าในที่สุดนางจะตระหนักได้แล้วว่าทำเช่นนี้ไม่อาจรั้งใจบุรุษไว้ได้ จึงเตรียมจะแสร้งทำตัวเป็นภรรยาที่ดีและมารดาผู้ประเสริฐแล้ว?”เสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ลอยเข้าหูของหยุนชีอย่างชัดเจน

ในปีที่สองหลังจากเผยอวี่ไปออกรบ เขาได้ใช้ม้าเร็ววิ่งพันลี้ส่งทารกในห่อผ้ากลับมาให้ข้า ในจดหมายลับมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด [ศึกที่ชายแดนกำลังตึงเครียด ข้ากับชีชีปลีกตัวไม่ได้ เจ้าเป็นสตรีอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ยามปกติมีเวลาว่าง จงรับเด็กคนนี้ไปดูแลให้ดี ขอเพียงเจ้าเลี้ยงดูบุตรของข้ากับชีชีให้ดี เมื่อข้ากลับเมืองหลวงจะทูลขอพระราชโองการจากฝ่าบาท แต่งเจ้าเป็นภรรยาที่ฐานะเสมอภรรยาเอก]

ในวันที่สามีของข้าพลีชีพในสนามรบ จ้าวถางที่เป็นญาติผู้น้องก็ร่ำไห้ฟูมฟายจะขอตายตกตามเขาไป ทว่ากลับไม่มีใครถามความเห็นของข้าเลยสักคำ กว่าข้าจะเร่งรุดไปถึง พวกเขาก็ตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว… ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า จะให้จ้าวถางเข้าพิธีฝังร่วมหลุมกับเซี่ยชิงเยี่ยนสามีของข้า ณ สุสานบรรพชนตระกูลเซี่ยในฐานะภรรยาเอก เมื่อเดินเข้าไปในโถงตั้งศพ ข้าก็เห็นจ้าวถางเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม บนหน้าผากพันผ้าแพรสีขาวไว้ทุกข์ไว้รอบหนึ่ง แม่สามีกำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นางด้วยตนเอง ส่วนบุตรชายของข้ากลับต้องคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพมานานถึงสามชั่วยาม จนขาทั้งสองข้างบวมเป่งและสั่นเทาไม่หยุด ไม่มีใครบอกให้เขาลุกขึ้น และไม่มีใครหาเบาะนุ่มมาให้เขารองเข่าเลยสักคน แม่สามีเหลือบตาขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง “กลับมาแล้วหรือ? อีกเจ็ดวันถางถางจะเข้าสุสานบรรพชนในฐานะภรรยาเอก เจ้าไปจัดการเตรียมงานเสีย” ชาติที่แล้ว ข้ามิกล้าขัดคำสั่งแม้เพียงครึ่งคำ นั่นก็เพราะคนทั่วเมืองหลวงต่างพากันยกย่องว่าจ้าวถางเป็นผู้รักลึกซึ้งมั่นคง เพราะแม่สามีบอกว่านางคือหญิงใจเด็ดเดี่ยว และเพียงเพราะข้าขมวดคิ้วนิดเดียว ก็จะมีปากนับไม่ถ้วนรอรุมประณามว่าข้านั้นใจคอคับแคบ ไร้เมตตาต่อผู้อื่น ทว่าในอีกเจ็ดวันให้หลัง เซี่ยชิงเยี่ยนกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเสียดื้อๆ ข้าถึงเพิ่งได้รู้ในตอนนั้นเองว่า เขากินยาแกล้งตายเข้าไป ทั้งหมดก็เพื่อจะได้แต่งจ้าวถางเข้าเรือนมาเป็นภรรยาอย่างมีเกียรติและผ่าเผย ส่วนตัวข้าจากภรรยาเอกกลับถูกลดขั้นเป็นเพียงภรรยารอง และโดนจ้าวถางโขกสับไปชั่วชีวิต ส่วนบุตรชายของข้า ก็พลอยถูกลดสถานะจากบุตรภรรยาเอกกลายเป็นบุตรอนุ หมดสิ้นวาสนาที่จะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ ทำได้เพียงใช้ชีวิตจมปลักปะปนอยู่กับสามัญชนตามร้านตลาดไปชั่วชีวิต เมื่อได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครา ข้าย่อตัวลง ประคองบุตรชายให้ลุกขึ้นจากพื้นศิลาเขียว ก่อนจะหันไปจับจ้องแม่สามี “ในเมื่อรักลึกซึ้งมั่นคงถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ลงโลงตายตามกันไปเสียวันนี้เลยเถิด!”

เฉิงรั่วอวี๋เกือบเอาชีวิตไม่รอด หลังผ่านการคลอดยากจึงให้กำเนิดองค์ชายน้อย เมื่อลืมตาตื่น สาวใช้คนสนิทไฉ่เยว่ร่ำไห้บอกนางว่า “เหนียงเหนียง องค์ชายน้อยถูกฮ่องเต้อุ้มไปตำหนักฉางชุน ให้ฮองเฮาเลี้ยงดูแล้วเจ้าค่ะ” เฉิงรั่วอวี๋นอนอยู่บนเตียง สีหน้าไร้อารมณ์ เพียงขานรับเบา ๆ ไฉ่เยว่กับเหล่าข้ารับใช้ในวังคุกเข่าเต็มพื้น ดวงตาแดงก่ำ “เหนียงเหนียง ขอเพียงท่านเอ่ยมาเพียงคำเดียว พวกบ่าวจะสู้จนตัวตายเพื่อชิงองค์ชายน้อยกลับมาจากตำหนักฉางชุน!” “ไม่ต้องแล้ว” เฉิงรั่วอวี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งดุจผิวทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง “ข้าไม่เอาแล้ว” ไฉ่เยว่เงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “แต่นั่นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่เหนียงเหนียงอุ้มท้องมาสิบเดือน แลกมาด้วยชีวิตครึ่งหนึ่งนะเจ้าคะ!” "พระราชประสงค์ยากจะขัดขืน ฮ่องเต้ตรัสว่าเด็กเป็นลูกของผู้ใด ก็ย่อมเป็นลูกของผู้นั้น"