All Short Stories & Novels

หลังจากภรรยาสารภาพว่านอกใจไปคบกับคุณชายตัวปลอม ผมก็เลือกหย่าแล้วกลับไปอยู่กับแม่บุญธรรม เธอพยายามขอคืนดี แต่ผมก็ปฏิเสธทั้งหมด จนกระทั่งแม่บุญธรรมเกิดหัวใจวายเฉียบพลัน ตอนที่รถพยาบาลมาอยู่ที่หน้าประตู แต่เธอกลับขวางไม่ให้รถพยาบาลเข้าอย่างโหดร้าย “ซือเหิง ฉันรู้ว่าคุณเกลียดเป่ยเฉิน ฉันจะส่งเขาไปต่างประเทศเดี๋ยวนี้ ขอเพียงแค่คุณกลับมา ฉันจะยอมทำตามที่คุณพูดทุกอย่าง!” “หรือว่าคุณจะทนดูแม่คุณต้องมาทรมานแบบนี้ได้?” เมื่อมองไปทางแม่ที่กำลังหายใจรวยริน ผมก็ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงต้องยอมกัดฟันประนีประนอม หลังจากกลับมาคืนดีกันแล้ว เธอก็เชื่อฟังผมทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งโอนหุ้นของบริษัทมาเป็นชื่อผม แม้กระทั่งพ่อแม่แท้ ๆ ที่ก่อนหน้านี้คอยแต่จะตำหนิติติง แต่ตอนนี้กลับรักผมมาก ผมคิดว่าพวกเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ในตอนที่ผมกำลังจะมอบสิทธิบัตรเพื่อทำให้บริษัทของเธอพ้นวิกฤต ผมก็ได้บังเอิญเจอกู้เมิ่งซีกำลังฉลองวันเกิดให้ฉินเป่ยเฉินในร้านอาหาร ด้านข้างของพวกเขานั้นยังมีเด็กอายุสามขวบนั่งอยู่ พ่อแม่แท้ ๆ ของผมกลับจะโอนหุ้นของตระกูลฉินให้กับคุณชายตัวปลอมคนนั้น “เป่ยเฉิน ลูกต้องได้รับความไม่เป็นธรรมแล้ว เมื่อไรลูกถึงจะได้กลับมาอยู่กับพวกเราล่ะ?” กู้เมิ่งซีกุมมือแม่ไว้ แล้วเตือนเสียงเบา “แม่ เวลาอยู่ต่อหน้าซือเหิง อย่าลืมระวังคำพูดด้วยนะคะ ครั้งที่แล้วพ่อก็เกือบหลุดปากไปแล้ว” ผมชะงักค้างอยู่ที่เดิม วินาทีถัดมา ผมก็ถือของขวัญแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารด้วยรอยยิ้ม

ฉันกับสามีแต่งงานมาเจ็ดปี ในที่สุดก็มีลูกคนแรกด้วยกัน สามีกลับสงสัยว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา ฉันจึงไปตรวจ DNA ภายใต้อารมณ์คุกรุ่น ทว่าระหว่างรอผลตรวจออก สามีก็มาปรากฏตัวตรงหน้าประตูบ้านแม่ของฉัน เขาถือรูปภาพบางอย่างมาด้วย กางเกงชั้นในของฉันดันไปโผล่อยู่ในบ้านของเพื่อนเขา “ผู้หญิงชั้นต่ำแบบเธอ กล้าสวมเขาให้ฉันเหรอ แถมยังจะให้ฉันเลี้ยงลูกชู้ให้อีก ไปตายซะ” เขาใช้แส้เก้าท่อนฟาดใส่แม่ที่เข้ามาปกป้องฉันจนหมดสติ ทำร้ายฉันจนแท้งลูก พอผลตรวจออกมา เขาก็ได้รู้ความจริง แล้วกลับมาคุกเข่าอ้อนวอนขอเด็กที่แท้งไปแล้วคืน

สามีแพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง แค่ผิวหนังสัมผัสโดนก็จะเกิดผื่นแดงบวมเป่งขึ้นมาทันที แต่งงานกันมาสามปี เราไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเลยสักครั้ง กระทั่งลูกก็ยังต้องพึ่งการทำเด็กหลอดแก้ว หลังจากทำเด็กหลอดแก้วล้มเหลวไปถึงสามครั้ง ในที่สุดฉันก็ตั้งครรภ์ลูกของเราได้สำเร็จ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้รับคลิปวิดีโอหนึ่ง ในคลิปนั้นสามีกำลังร่วมรักกับผู้หญิงอีกคนด้วยท่วงท่าสารพัด ผิวพรรณของเขาขาวเนียน และนอกจากรอยจูบที่อีกฝ่ายฝากไว้บนหน้าอกแล้ว บนตัวเขาก็ไม่มีรอยแดงบวมเลยแม้แต่น้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สามีก็กำลังก้มหน้าก้มตาปอกแอปเปิลให้ฉันอยู่ ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากอนามัย ปกเสื้อติดกระดุมจนถึงเม็ดแรก แถมที่มือยังสวมถุงมือ ป้องกันตัวมิดชิดราวกับสวมชุดเกราะ เวลาที่แสดงในคลิปเพิ่งผ่านไปได้แค่วันเดียวเท่านั้น ฉันยื่นมืออันสั่นเทาออกไปหมายจะปลดกระดุมเสื้อของเขา แต่กลับถูกเขาปัดออกอย่างแรง “อย่ามาแตะตัวผม! ถอยไปห่าง ๆ!” สายตาของเขามองมา ราวกับกำลังมองของสกปรก ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้แพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง เขาแค่แพ้ฉันต่างหาก ตอนสามีเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันจึงตัดสินใจต่อสายหาเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกตัวเองบล็อกทิ้งมาตลอดห้าปี ปลายสายตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น “ส่งโลเคชันมาให้ผม ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้”

มีนัดกับเพื่อนสนิทไปเทศกาลดนตรี แต่กลับถูกรักแรกของพี่ชายขังไว้ในห้องน้ำ "เด็กสาวสมัยนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ กล้าดียังไงมายั่วยวนแฟนประธานบริษัทของฉัน!" "วันนี้ฉันจะต้องสั่งสอนเธอให้หลาบจำ! พ่อแม่เธอไม่สอน ฉันจะสอนเอง!" เธอไม่ฟังคำอธิบายของฉัน ใช้น้ำจากไม้ถูพื้นห้องน้ำราดใส่ตัวฉันจนทั่ว แล้วตบหน้าฉันต่อหน้าคนอื่น ถอดเสื้อผ้าฉัน ใช้เหล็กร้อนๆ พิมพ์คำว่า "มือที่สามน่าละอาย" ลงบนตัวฉัน เมื่อพี่ชายฉันมาถึง ฉันก็ถูกทรมานจนเสียโฉมแล้ว "กู้เฉิง ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันคิดจริงๆ ว่าเธอเป็นน้อง 'แบบนั้น' ของคุณนะ!"

หลังจากถูกสามีภรรยาตระกูลมหาเศรษฐีคู่ที่แปดรับกลับบ้านในฐานะลูกสาวแท้ ๆ สภาพจิตใจของฉันก็พังยับ แถมยังแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ในงานเลี้ยงประกาศรับฉันกลับเข้าตระกูล ลูกสาวตัวปลอมใส่ร้ายว่าฉันโยนกำไลของเธอลงสระว่ายน้ำ เมื่อถูกพ่อแม่คาดคั้นเอาคำตอบ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกอยากตายขึ้นมา วินาทีต่อมา ฉันจึงหันตัวพุ่งลงสระว่ายน้ำทันที เพียงพริบตาเดียวก็จมหายลงไปถึงก้นสระ พ่อแม่ตกใจแทบเสียสติ รีบช่วยกันงมฉันขึ้นมาด้วยความลนลาน ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเผือด เมื่อเห็นลูกสาวตัวปลอมโมโหจนร้องไห้ พี่ชายก็มีสีหน้ามืดครึ้มพลางเตือนฉันว่า “ถ้ายังกล้าเล่นใหญ่เรียกร้องความสนใจอีก ก็ไสหัวออกจากบ้านนี้ไปซะ!” ได้ยินดังนั้น ฉันก็ยันตัวลุกขึ้นแล้วพุ่งตรงเข้าไปหารถที่กำลังวิ่งขวักไขว่ “ได้เลยพี่ ฉันจะออกไปให้รถชนตายเดี๋ยวนี้!” พี่ชายถึงกับตะลึงงัน ก่อนจะรีบดึงฉันกลับมาจากทางด่วนด้วยความตื่นตระหนก มองฉันราวกับกำลังมองตัวประหลาด คืนนั้น ลูกสาวตัวปลอมยืนอยู่บนดาดฟ้า ทำท่าจะกระโดดตึก “ฉันไม่ควรยึดฐานะของพี่สาวไว้ตั้งแต่แรก ฉันจะคืนให้พี่เดี๋ยวนี้!” สิ้นเสียง ฉันมองท่าทางจะกระโดดก็ไม่กระโดดของเธออย่างหมดความอดทน ก่อนจะเดินเข้าไปผลักเธอให้พ้นทาง “มัวแต่ยึกยักอยู่ได้ ให้ฉันทำเองดีกว่า” พูดจบ ฉันก็กระโดดลงจากดาดฟ้าอย่างเด็ดขาด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกตะลึงของทุกคน

ฉันกับคู่หมั้นที่เป็นมาเฟียตั้งใจว่าจะไปดูบอลโลกที่อเมริกาด้วยกัน แต่พอถึงวันบิน ฉันนั่งรอที่สนามบินตั้งสามชั่วโมง จิโอวานนีก็ยังไม่โผล่หัวมา จนกระทั่งดึกดื่นนั่นแหละ โทรศัพท์ฉันถึงสั่นสักที "โทษทีนะเบียนก้า" น้ำเสียงเขาฟังดูชิลๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ลืมบอกไปเลย พอดีคาริน่าตื่นเต้นเรื่องบอลโลกจนนอนไม่หลับเมื่อคืน ฉันก็เลยพาบินมาก่อน ตอนนี้เครื่องเพิ่งลงจอด" เงียบไปสักพัก เขาก็พูดต่อ "เธอเดินทางมาเองแล้วกัน ไว้เจอกันที่สนามพรุ่งนี้" ฉันยืนช็อก... บอลโลกครั้งนี้ฉันเฝ้ารอมาตั้งนาน แถมดูบอลเสร็จเรายังมีแพลนไปถ่ายรูปแต่งงานกันต่อที่ฮาวายอีก แต่แค่เพื่อนสมัยเด็กคนดีอ้อนคำเดียว เขาก็ทิ้งฉันไว้ข้างหลังซะงั้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันต้องทิ้งงานมาทริปนี้เพื่อเขา ฉันต้องปฏิเสธดีลธุรกิจระดับหลายร้อยล้านไปถึงสองงาน หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ฉันก็หัวเราะออกมาเบาๆ "ฉันไม่อยากไปแล้วล่ะ เที่ยวกันให้สนุกนะ" วันต่อมา ฉันกดไปเจอโพสต์โซเชียลของคาริน่า ในรูป ยัยนั่นยืนควงแขนจิโอวานนีถ่ายคู่กับเมสซี่ ยิ้มร่าหน้าบานทั้งคู่ แคปชันเขียนไว้ว่า: "ขอบคุณจิโอวานนีที่พามาถ่ายรูปกับเมสซี่นะ! นายไม่เคยพลาดช่วงเวลาสำคัญในชีวิตฉันเลยสักครั้งจริง ๆ" ฉันกดไลก์รูปนั้นแบบนิ่งๆ ก่อนที่จะยกหูโทรศัพท์ "ยกเลิกงานแต่งงานอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าซะ" พอกันทีกับความสัมพันธ์นี้ ได้เวลากลับไปเป็นเจ้าหญิงองค์เดิมสักที!

หลังจากที่รักแรกของกู้เซินตายจากไป เขาก็เกลียดชังฉันมาตลอดห้าปีเต็ม ฉันพยายามเอาอกเอาใจเขาในทุกทาง แต่เขากลับพูดว่า "ถ้าเธออยากให้พี่มีความสุขขึ้นมาบ้าง งั้นเธอก็ไปตายซะ ไปตายตามเซี่ยโม่ไป" ในใจของฉันปวดร้าวไปหมด ฉันคิดว่าเขาจะเกลียดฉันแบบนี้ตลอดไป แต่ไม่คิดเลยว่า ในตอนที่พวกเราถูกลอบสังหาร กู้เซินจะเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนฉันอย่างไม่ลังเล ก่อนตายเขาล้มลงในอ้อมกอดของฉัน และใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพูดกับฉันว่า "แอนนี่ ถ้าชาติหน้ามีจริง พี่หวังว่าจะไม่ได้เจอเธออีก" ในงานศพ พ่อของกู้เซินเสียใจอย่างที่สุด "กู้เซิน พ่อผิดไปแล้ว ตอนนั้นพ่อไม่ควรบังคับให้ลูกแต่งงานกับแอนนี่เลย ถ้าตอนนั้นพ่อฟังลูก ปล่อยให้ลูกแต่งงานกับเซี่ยโม่ เรื่องมันคงไม่ลงเอยแบบนี้" แม่ของกู้เซินจ้องมองฉันทั้งน้ำตา "เป็นเพราะแกคนเดียว! ทุกครั้งกู้เซินต้องตกอยู่ในอันตรายก็เพราะแก นอกจากจะนำหายนะมาให้เขาแล้ว แกยังให้อะไรเขาได้อีก!" ฉันก้มหน้าลงเงียบๆ ไม่ใช่แค่พวกเขาที่เสียใจที่ให้กู้เซินแต่งงานกับฉัน แม้แต่ตัวฉันเองก็เสียใจที่ได้แต่งงานกับเขา ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ฉันจึงกระโดดลงมาจากโบสถ์ และได้ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อนอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันจะไม่รักกู้เซินอย่างโง่งมอีกต่อไป

เบียนก้า น้องสาวฝาแฝดของฉัน พยายามฆ่าตัวตายเพราะฉันเรียนเก่งกว่าเธอ เห็นได้ชัดว่าความสำเร็จของฉันไปกระตุ้นปมในใจเธอ พ่อแม่จึงส่งฉันออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลเบลลินี "แค่จนกว่าผลการสมัครมหาวิทยาลัยจะออกเท่านั้นนะ" แม่สัญญา "แล้วลูกก็กลับบ้านได้" ข้างหลังแม่ ดันเต้พี่ชายของฉันกำลังช่วยเบียนก้าเลือกรถเบนท์ลีย์หุ้มเกราะคันใหม่ ลูก้า แฟนหนุ่มของฉัน ยืนอยู่ข้างพวกเขา ในมือถือดอกกุหลาบขาวที่เบียนก้าโปรดปราน "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โทรหาพวกเรานะ วาเลนติน่า" ฉันโทรไปจริงๆ หนึ่งเดือนต่อมา ชายขี้เมาคนหนึ่งมาที่หน้าประตูและทุบประตูไม่หยุด ฉันขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำและโทรหาครอบครัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกสายถูกตัดทิ้ง ในที่สุดใกล้รุ่งสาง แม่ก็ส่งข้อความมา ขอโทษนะจ๊ะลูก พวกเรากำลังฉลองวันเกิดให้เบียนก้า การเห็นชื่อลูกอาจทำให้เธอไม่สบายใจ หลังจากนั้น ฉันก็เลิกขอความช่วยเหลืออีก ผลการสมัครมหาวิทยาลัยที่สุดท้ายมาถึงแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมให้ฉันกลับบ้าน แล้วในงานเลี้ยงวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเรา ตระกูลเบลลินีก็แนะนำเบียนก้าต่อชาวนิวยอร์กว่าเป็นเจ้าหญิงที่รักและเป็นคนเดียวของบ้าน แม่ส่งข้อความมาหาฉันอีกครั้ง น้องสาวของลูกยังต้องการเวลา รอก่อนนะ แต่ครั้งนี้ ฉันรอไม่ไหวอีกแล้ว พวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันตอบรับข้อเสนอจาก MIT ไปเรียบร้อยแล้ว ฉันกำลังจะทิ้งครอบครัวเบลลินีไว้ข้างหลัง

เพื่อทำให้ฉันแท้ง ลูกชายวัยหกขวบของฉัน ฉินจ้าว จงใจหลอกให้ฉันกินเค้กอัลมอนด์ที่ฉันแพ้ ข้างหน้าเตียงคนป่วย เขาหลบอยู่ด้านหลังสามีอย่าง ฉินซื่อเหนียน สีหน้าตึงเครียด ดื้อดึงไม่ยอมรับผิด “คุณย่าบอกว่า ถ้าแม่คลอดน้องออกมา แม่ก็จะไม่หย่ากับพ่อแล้ว ผมไม่อยากให้แม่เป็นแม่ของผมแล้ว ผมชอบน้าไป๋มากกว่า!” ฉินซื่อเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกเรายังมีได้อีก ส่วนเวยเวย… เขาเหมาะกับการเลี้ยงดูจ้าวจ้าวมากกว่าเธอจริงๆ” ฉันหมดใจอย่างสิ้นเชิง วันถัดมาหลังออกจากโรงพยาบาลก็กลับบ้านไปขนของของตัวเองออกมาจนหมด เหลือไว้เพียงข้อตกลงการหย่า และหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูกเท่านั้น

ภรรยาที่เป็นทนายความและลูกสาววัยห้าขวบของผมถูกลักพาตัว ตอนที่ผมไปถึง ระเบิดก็ทำงาน พวกเธอแหลกเป็นเถ้าถ่านไปต่อหน้าต่อตาผม พี่ชายที่เป็นอัยการก็มาตกอยู่ในกำมือของพวกคนร้ายและถูกทรมานจนตาย เพียงเพราะต้องการช่วยผมตามล่าตัวฆาตกร ทุกคนต่างบอกว่า ผมทำคดีด้วยวิธีการที่เหี้ยมโหดเกินไป จนไปสร้างศัตรูไว้มากมาย พวกเขาต้องมารับเคราะห์เพราะผม คนที่สมควรตายควรจะเป็นผมต่างหาก กระทั่งหน่วยสืบสวนอาชญากรรมก็ยังปลดผมออกจากตำแหน่ง ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมคอยลอบสืบหาฆาตกรตัวจริงอยู่เงียบๆ มาตลอด จนกระทั่งผมตามเบาะแสมาเจอกับร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภรรยา ลูกสาว และพี่ชายที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน กำลังจัดงานฉลองวันเกิดให้เด็กผู้ชายคนหนึ่ง บรรดาญาติสนิทมิตรสหายต่างก็อยู่ที่นั่นกันพร้อมหน้า ผมโกรธจัดจนอยากจะพุ่งเข้าไปเค้นถามความจริง แต่กลับถูกเพื่อนรักที่อยู่ด้านหลังดึงตัวเอาไว้แน่น “กู้ชวน ฉันรู้เว้ยว่าแกทำใจรับความจริงเรื่องนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาสองคนเป็นผัวเมียกันไปแล้ว ถ้านายยังขืนพุ่งเข้าไปอาละวาดตอนนี้ มันจะไปต่างอะไรกับพวกหน้าด้านเป็นมือที่สามเขาวะ?” “เมื่อสามปีก่อนฉิงฉิงท้องลูกของพี่เชิน ใครบ้างวะจะไม่รู้ว่าสันดานแกมันเหี้ยมแค่ไหน พวกเขาก็เลยไม่มีทางเลือก ต้องจัดฉากแกล้งตายเพื่อสลัดแกทิ้งไง!” แม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งมาที่ผม แววตาเต็มไปด้วยคำเตือน “แกรู้ตัวก็ดีแล้ว หลายปีมานี้พี่ชายแกกับฉิงฉิงต้องหอบลูกสองคนหนีหัวซุกหัวซุน หลบๆ ซ่อนๆ แกคิดว่าแม่เห็นแล้วไม่ปวดใจหรือไง” “ตอนนี้ครอบครัวเขาอยู่กันพร้อมหน้าสี่คนพ่อแม่ลูกอย่างมีความสุข ขอแค่แกยอมถอยไปซะ ทุกคนก็จะยอมให้อภัยแก” กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ผมจ้องมองคนกลุ่มนี้พลางหัวเราะร่าจนน้ำตาไหล ที่แท้ไป๋มู่ฉิงกับพี่ชายก็ไม่ได้ตาย สามปีที่ผมต้องทนทุกข์ทรมานเจียนตาย พวกเขากลับใช้ชีวิตกันอย่างอบอุ่นและสงบสุข ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี แต่กลับรวมหัวกันหลอกผมมาตลอด

เพื่อนวัยเด็กของฉันเคยสัญญาว่า พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในวันแต่งงาน เขากลับมาสาย และตอนที่พวกเราไปตามหาเขาจนเจอ เขากำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรมกับเฉียวเวยเวย น้องสาวต่างมารดาของฉัน ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ทายาทมหาเศรษฐีอย่างฟู่ซือเหนียนก้าวออกมาข้างหน้า และประกาศอย่างเปิดเผยว่าฉันคือคนที่เขาแอบรักมาหลายปี หลังแต่งงานกันห้าปี ทุกคำที่ฉันพูด ฟู่ซือเหนียนจำได้หมด ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เขาใส่ใจมากที่สุด จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่ฉันกำลังทำงานบ้านอยู่ ฉันเผลอไปเจอเอกสารลับฉบับหนึ่งที่ซ่อนลึกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของฟู่ซือเหนียน หน้ากระดาษแผ่นแรกคือเรซูเม่ของเฉียวเวยเวย บนเอกสารนั้นมีตัวอักษรที่เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเองว่า — “ให้จับตาเป็นพิเศษ สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด” ต่อมาคือแฟ้มบันทึกการจัดสรรงานของโรงพยาบาลชุดหนึ่ง ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน วันที่ในเอกสารตรงกับคืนที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนก่อนหน้านั้น ตอนนั้นฉันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในเครือฟู่ซื่อ แต่กลับต้องรอการผ่าตัดอยู่นานโดยไม่ได้รับการช่วยเหลือเสียที พอฉันฟื้นขึ้นมา เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว เพราะฉันเสียเลือดมากเกินไป ตอนนั้นฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาจนแทบไม่มีเสียง แต่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย เพราะไม่อยากทำให้เขาเป็นห่วงมากไปกว่านี้ แต่จนถึงวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า คืนเดียวกันนั้นเฉียวเวยเวยก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน และคำสั่งที่ฟู่ซือเหนียนออกให้กับโรงพยาบาลก็คือ “ให้ระดมทรัพยากรผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด เพื่อรักษาเฉียวเวยเวยเป็นลำดับแรก” น้ำตาของฉันซึมลงไปบนกระดาษ จนหมึกตัวอักษรกระจายเลอะพร่าไปหมด “ถ้าฉันไม่ใช่คนสำคัญอันดับหนึ่งของนาย งั้นฉันก็จะหายไปจากโลกของนายเสีย”

ปู่ของฉันเป็นหัวขโมย เขาขโมยชื่อและตัวตนของย่าไป ใช้มันเพื่อพาตัวเองหนีออกไปจากซอกมุมอันยากจนและถูกลืมเลือนของชนบททางตะวันตก จากนั้นก็หนีตามไปกับผู้หญิงอีกคน กลายเป็นศาสตราจารย์ด้านกฎหมาย ยืนอยู่บนโพเดียมและบรรยายเรื่องความยุติธรรม ส่วนผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นจิตรกรชื่อดัง ให้สัมภาษณ์เรื่องความซื่อสัตย์สุจริต ย่าของฉันใช้ทั้งชีวิตติดอยู่ในผืนดินทำกินที่กำลังโรยราแห่งเดิมนั้น ทุกคนต่างตราหน้าว่าย่าเป็นแม่ม่ายขึ้นคาน ย่าไม่เคยหยุดรอเขาเลย แม้กระทั่งในวาระสุดท้ายของชีวิต ห้าสิบปีต่อมา ฉันตะเกียกตะกายพาตัวเองออกจากสถานที่ที่พระเจ้าทอดทิ้งแห่งนั้นด้วยแรงใจจากคนสองรุ่น ทั้งย่าและแม่ของฉัน จนได้ก้าวขึ้นมาเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายชั้นนำ มันเป็นช่วงฤดูกาลจบการศึกษา ฉันนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานกรรมการสัมภาษณ์ ตรงข้ามฉันมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอช่างดูดี มีความมั่นใจ และเป็นบัณฑิตที่โดดเด่นที่สุดจากคณะนิติศาสตร์ที่ดีที่สุดในรัฐ ฉันเปิดดูเรซูเม่ของเธอ พลิกอ่านไปทีละหน้า แล้วฉันก็ชะงักตรงส่วนข้อมูลครอบครัว ฉันจ้องมองชื่อนั้นอยู่นานแสนนาน ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วพูดเรียบๆ "คุณไม่ได้งานนี้"

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

“ท่านประธานเสิ่น คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะปล่อยรูปและวิดีโอพวกนี้ของคุณลู่กับคุณสวีในวันแต่งงาน?” เสิ่นโย่วหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างหนักแน่น “ฉันแน่ใจ” “จริงสิ ช่วยทำวีซ่าให้ฉันด้วย วันแต่งงานฉันจะไปต่างประเทศ อย่าแพร่งพรายออกไปล่ะ” หลังจากวางสาย เสิ่นโย่วหนิงยืนนิ่งอยู่ในห้องเป็นเวลานาน เพิ่งเมื่อเช้านี้เอง ที่เสิ่นโย่วหนิงได้ค้นพบรังรักของคู่หมั้นกับรักแรกของเขา “สวีม่าน ในเมื่อคุณตัดใจเรื่องที่ผมจะแต่งงานไม่ได้ งั้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าคุณก็มาแย่งตัวเจ้าบ่าวสิ!” เสิ่นโย่วหนิงเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงลู่ซือเฉินตะโกนประโยคนั้นใส่สวีม่าน วินาทีต่อมา ทั้งสองก็โผเข้ากอดจูบกันอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ เสิ่นโย่วหนิงมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจแทบจะระเบิด เธอข่มความรู้สึกที่อยากจะผลักประตูเข้าไป แล้วหันหลังเดินจากมา ในวินาทีนั้นเอง เธอได้แอบตัดสินใจทำเรื่องที่จะทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ในงานแต่งงานอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ก่อนที่แผนการชิงตัวเจ้าบ่าวของพวกเขาจะเริ่มขึ้น... เธอจะเป็นฝ่ายหนีงานแต่งไปเอง!

ฉันแต่งงานกับสามี ฮั่วเจ๋อซวี่ มาแปดปี ตลอดเวลานั้น เขาพาผู้หญิงกลับบ้านทั้งหมดเก้าสิบเก้าคน ฉันมองดูเด็กสาวคนที่หนึ่งร้อยตรงหน้า เธอจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วหันไปถามเขาว่า “คุณฮั่วคะ นี่คือภรรยาที่ไม่ได้เรื่องของคุณเหรอคะ?” ฮั่วเจ๋อซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบอย่างเกียจคร้านว่า ใช่ เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาตบหน้าฉันเบา ๆ พร้อมหัวเราะแล้วพูดว่า “คืนนี้ตั้งใจฟังให้ดีนะ ว่าผู้หญิงที่เก่งเขาเป็นยังไง!” คืนนั้น ฉันถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงครวญครางที่ห้องนั่งเล่นตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเจ๋อซวี่สั่งให้ฉันทำอาหารเช้าเหมือนเช่นเคย แต่ฉันปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ฉันกับเขาแต่งงานกันด้วยข้อตกลง และวันนี้คือวันที่สามก่อนที่ข้อตกลงจะสิ้นสุดลง

“คุณถง คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะบริจาคอวัยวะทั้งร่างกาย?” “ใช่ ฉันแน่ใจ” ถงซีพูดจบแล้วเผยยิ้มออกมา ราวกับหลุดพ้นอย่างไรอย่างนั้น หมอชะงักไป จากนั้นพูดเตือนสติอีกครั้ง “แม้มะเร็งอยู่ในระยะลุกลามแล้ว แต่ถ้าคุณรีบเข้ามารักษาตัวที่โรงพยาบาล อาจทำให้คุณมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น”

ฉันซื้อของออนไลน์ได้อสูรหนุ่มหล่อเย็นชา แต่เขากลับส่งเสียงตลอด แถมยังจ้องฉันเงียบ ๆ ตัวก็ร้อนเป็นไฟ กลัวว่าเขาจะป่วย ฉันเลยรีบไปถามฝ่ายบริการหลังการขาย ฝั่งนั้นฟังจบก็เงียบไป ก่อนจะตอบว่า 
“คุณลูกค้า… มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าอสูรของคุณไม่ได้ป่วย แต่แค่หิวจนอยากจูบคุณ หรือทำเรื่องร้าย ๆ อย่างอื่นน่ะค่ะ”

ยามที่ร่างไร้ลมหายใจของเป่าจูผู้เป็นธิดาถูกส่งเข้ามายังสุสานหลวง ทั่วทั้งร่างนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด กระทั่งสิ้นใจก็ยังตายตาไม่หลับ เหล่าขันทีที่ส่งร่างนางเข้ามาต่างพากันถอนหายใจรำพัน “ต่อให้เป็นพระธิดาเพียงองค์เดียวของอดีตฮองเฮาแล้วอย่างไรเล่า? สุดท้ายก็ตายสู้สุนัขสักตัวยังมิได้เลย” “ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาททรงคิดอย่างไร องค์หญิงเป่าจูเป็นพระขนิษฐาแท้ๆ ของพระองค์ แต่ยามที่นางคลอดยาก พระองค์กลับไม่ให้หมอหลวงแก่นางเลยสักคน” “ผู้ใดใช้ให้ราชบุตรเขยหลงรักคุณหนูหมิงเยว่กันเล่า นั่นต่างหากคือพระขนิษฐาที่องค์รัชทายาททรงทะนุถนอมไว้กลางดวงใจ” ข้าเพิ่งจะมารู้ก็ตอนนี้เอง หลังจากข้าแกล้งตายเพื่อมาเฝ้ารักษาและคุ้มครองสุสานหลวง โอรสของข้าก็ไปรับน้องสาวบุญธรรมมาจากที่ใดก็ไม่รู้ เพื่อให้น้องสาวบุญธรรมสำราญใจ ไม่เพียงปล่อยให้นางแย่งชิงสิทธิฐานันดรองค์หญิงของเป่าจูไป ยิ่งปล่อยให้ราชบุตรเขยส่งตัวเป่าจูที่กำลังตั้งครรภ์แก่ไปดัดนิสัยอีกด้วย ข้าจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่บวมเป่งซีดขาวของเป่าจู จู่ๆ ก็ยิ้มออกมา ข้าอยู่ที่สุสานหลวงคุ้มครองชะตาแคว้นต้าโจวให้ยั่งยืน ที่แท้พวกเขากลับปฏิบัติต่อธิดาสุดที่รักของข้าเช่นนี้เองหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หากเส้นชีพจรมังกรของต้าโจวจะขาด ก็ให้มันขาดไปเถอะ

เมื่อเกิดหิมะถล่มที่ลานสกี ฉันถูกหลินยางยาง ลูกพี่ลูกน้องผลักตกลงไป ฟู่เหวินอวี่ แฟนหนุ่มของฉันอุ้มลูกพี่ลูกน้องแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีฉันอีกคนที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ ทิ้งให้ฉันต้องติดอยู่ในก้นหุบเขาเพียงลำพังถึงเจ็ดวัน เมื่อเขาพบฉันอีกครั้ง เขากลับโกรธจัด “คุณควรดีใจที่แขนของหลินยางยางไม่เป็นอะไร ไม่งั้นต่อให้คุณตายอยู่บนภูเขาหิมะนี่ก็ยังชดใช้ไม่พอ!” “งานแต่งงานในสัปดาห์หน้ายกเลิกไปก่อน เมื่อไหร่ที่สำนึกผิดได้ ถึงค่อยจัด” เขาคิดว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายและอาละวาดไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ แต่ฉันกลับแค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วตอบว่า "ตกลง" เขาไม่รู้เลยว่า ฉันได้ทำข้อตกลงกับเทพีจันทราในขุนเขาแห่งนี้ไว้แล้ว อีกหกวันข้างหน้า ฉันจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดไป นั่นคือ ความรักและความทรงจำที่มีต่อฟู่เหวินอวี่ หลังจากนี้ ฉันจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งใหม่ เรื่องจะแต่งงานหรือไม่นั้น มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะสวีเหยาคนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ ได้ตายจากไปในภูเขาหิมะแห่งนั้นตั้งนานแล้ว

ห้าปีของการแต่งงาน หลินซูหรานได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งแก่ฟู่ถิงเซิน เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป จนกระทั่งโจวลั่วหนิงกลับประเทศ เธอถึงได้เข้าใจว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเกิน ฟู่ถิงเซินทอดทิ้งเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อโจวลั่วหนิง แม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธอก็ยังสนิทสนมกับโจวลั่วหนิงเท่านั้น แต่โชคดีที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่สัญญา เจ็ดวันหลังจากนี้ หลินซูหรานก็จะเป็นอิสระอย่างเต็มตัวแล้ว