Chayyara Novels & Stories

เยี่ยหวยอันถาม ปี้เถาซึ่งยังเป็นสาวใช้ตัวเล็กคุกเข่าลง ตัวสั่นราวใบไม้ "บ่าวเคยเห็นคุณหนูใหญ่แกะตุ๊กตาไม้เจ้าค่ะ" ชิงหรานมองของในมือบิดา นางเคยแกะตุ๊กตาจริง ทว่าเป็นรูปกระต่าย ไม่ใช่รูปคน และมันหายไปจากห้องก่อนเกิดไฟไหม้หลายวัน

หญิงสาวยังคงฮัมเพลงส่ายสะโพกใบไม้ไหวไปมาตามจังหวะจะโคน เรือนผมยาวสยายสีดำมันขลับเปียกลู่แนบไปกับเรือนร่างละอยู่ตามสะโพกผาย ทว่ากลับไม่สามารถปกปิดความงามที่สวรรค์สรรค์สร้างได้เลยสักนิด นิธิตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นที่สุด เมื่อปลายยอดสีชมพูสดนั้นคล้ายจะเด้งดึ๋งไป มา ยามที่เธอนั้นถลาไปตามด้านข้างของลำธาร เพียงเพื่อต้องการหยอกเย้าเล่นกับหมู่ปลาตัวเล็กตัวน้อย “อุ้ย! น้องปลาจ๋าจะไปไหน มาให้พี่จับซะดีๆ”

พิเศษ2 "คุยอะไรกันอยู่" อ๋องชงอวี้ เดินเข้ามาในเรือน อุ้มเลี่ยงลี่มานั่งบนตักหันไปหอมแก้มพระชายา แล้วก็ก้มลงหอมแก้มองค์หญิงน้อย ปากน้อยๆยังเคี้ยวขนมแก้มตุ้ยอยู่

ก๊อก ๆ ๆ “ขออนุญาตค่ะ บอสคะ คุณแซมทางไกลมาจากอินเดียค่ะ อยากปรึกษาเรื่องวัสดุที่ขาดตลาดของทางนั้น” “โอนสายมาเลย ผมขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะครับคุณแอล” “ตามสบายเลยค่ะ” หญิงสาวนั่งเพลิน ๆ อยู่สักพักก็หยิบนิตยสารมาอ่านรอ เพราะดูท่าแล้วการสนทนาของเขากับทางจากอ ินเดียคงไม่จบลงง่าย ๆ แต่เธอก็ไม่อยากถอดใจกลับไปตอนนี้เหมือนกัน วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน และเธอต้องทำให้ได้

คำเตือน นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง มีเนื้อหาบรรยายฉากร่วมเพศ และพฤติกรรมที่รุนแรงและอาจไม่เหมาะสมของตัวละคร มีคำหยาบคายในบทสนทนาบางช่วงตอน ขอนักอ่านทุกท่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน โดยผู้แต่งไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลอื่น ทำให้เกิดความเสียหายใดๆ

“ยังเลยครับ ผมเพิ่งจะมาถึงเมื่อกี้นี้เอง กำลังจะเข้าไปถามแม่ครัวอยู่พอดีว่าทำอะไรเอาไว้บ้าง” “งั้นก็พอดีเลยค่ะ เราขึ้นไปหาอะไรอร่อยๆ ที่ไอเอกินกันดีกว่า ฉันเบื่อมูสซากา[1] กับ ปัสติตสิโอ[2] แล้วล่ะค่ะ แม่ครัวของคุณอเล็กซ์ก็ขยันทำแต่เมนูพื้นๆ อยู่ได้” หญิงส าวบ่น ถือวิสาสะเดินเข้าไปคล้องแขนเลขาฯ หนุ่มพลางออดอ้อน

แซะ แซะ มือที่กำลังคีบหมูเข้าปากชะงักเมื่อได้ยินเสียงกดชัตเตอร์จากมือถือของไค “น่ารักจัง” เค้กช้อนสายตามองไคที่มองโทรศัพท์แล้วเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

บาซาเอ่ย “เหมือนที่เจ้ากับนักข่าวสาวคนนั้นรึบาซา” “มิมีสิ่งใดปิดบังท่านได้เลยสิน่าอามาร์”

พ่อบ้านรีบโค้งกายคำนับอย่างสุภาพ หยางชิวเหยาลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าของสาวใช้ทีละคน นางเพ่งพินิจอย่างต้องการสำรวจอยู่ในที หนึ่งในนั้นมีสาวใช้ผู้หนึ่ง นางมีเส้นผมยาวสีดำขลับกับดวงตากลมโตดูมีเสน่ห์เย้ายวนยิ่งนัก ส่วนอีกคนหนึ่งที่นางหมายตาไว้เป็นสาวใช้ที่ดูสวยหวาน ท่าทางเรียบร้อยแต่ยังคงดูมีเสน่ห์น่าค้นหา

ท่าทางคิดไม่ตกของคนตรงหน้า ทำให้การันต์ค่อนข้างลำบากใจเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำไงดีเหมือนกัน แล้วก็เป็นห่วงมัญชิษฐาซึ่งตอนนี้ยังไม่ได้สติ แถมยังจะมีอาการตัวร้อนจัด แต่เธอกลับเพ้อพึมพำว่าหนาว และกอดเขาเสียแน่น “ผมชื่อการันต์ พิริยะสนิทชัยวงศ์ คุณน่าจะพอคุ้น ชื่อเสียงเรียงนามอยู่บ้าง” ถ้าคนบ้านเดียวกันก็น่าจะคุ้นชื่อเสียงเรียงนามของเขาบ้าง