Romans & histoires การค้นหาญาติ

แบบนั้นก็เท่ากับต้องลำบากคนอื่นมาปลอบใจเขาอีกไม่ใช่เหรอ？ “พวกเราจะช่วยกันพาคุณย่ากลับมา！”เจี่ยงซื่อฝานแจ้งข่าวกับครอบครัวเรียบร้อยแล้วโดยการต่อสายตรงหาพ่อตัวเอง ตอนนี้ทางนั้นเองก็เริ่มช่วยตามหาแล้วเช่นกัน

แล้วชลันธรก็ต้องถอนใจเมื่อนึกถึงความยากลำบากตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งที่ฟังดูเหมือนง่าย ก็แค่การตามหาญาติของผู้เสียชีวิตทั้งห้า? แต่ทุกอย่างกลับยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเมื่อเกือบทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้...ดูเหมือนจะหายสาบสูญไปหมด? เหลือไว้แค่ญาติห่างๆที่แทบจะไม่ สนิทกันและไม่สามารถให้ข้อมูลอะไรที่เกิดประโยชน์ได้สักนิด แต่ในที่สุดก็เจอญาติผู้เสียชีวิตรายแรก..

ขณะที่เดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาเข้าไปในร้าน เนียนอันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พิมพ์ชื่อ 'คุณนายเจียง' หรือ 'เจียงซูเฟิน' ลงในช่องค้นหาอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ได้มองหาแค่ข่าวธุรกิจ เธอเริ่มมองหาภาพถ่ายครอบครัว... ภาพถ่ายที่อาจจะมี 'ลูกชาย' ที่หายไปจากหน้าสื่อของตระกูลเจียงป รากฏอยู่บ้าง

“โทรหาญาติเขาดีมั้ย” ทั้งสองปรึกษากันก่อนดูว่าจ้าวลู่ซือโทรออกหาใครบ่อยที่สุด และก็มีเบอร์หนึ่งสะดุดตาถังจวินลี่ ‘น้องชาย’

ชายหนุ่มผงกศีรษะเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อด้วยเสียงเรียบนิ่ง “แท้จริงแล้ว มิใช่ตระกูลข้าหรอกที่ตามหา หากแต่เป็นตระกูลญาติผู้ใหญ่ ตระกูลจู ซึ่งเคยพำนักที่เมืองชายแดนแห่งนี้ในคืนวันคลอด ทว่าโชคร้ายบุตรีที่เพิ่งลืมตาดูโลกกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยจนถึงวันนี้” เย่วชิงชะงัก หัวใจเต้นแรงด้วยความประหลาดใจ แววตาฉายแววเวทนา “เช่นนั้นหรือเจ้าคะ…ครอบครัวหนึ่งต้องตามหาถึงสิบแปดปีเต็ม พวกเขาดูพยายามไม่น้อย”

คืนนี้เป็นเรื่องตลก ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นญาติจากบ้านเกิดของแม่เธอโทร เมื่อเธอรับสายญาติก็บอกกับเธอทันทีว่าคุณยายของเธอได้รับการรักษาในโรงพยาบาลแล้ว “อี้หราน ลุงของเธอ ลุงคนที่สองและป้าคนที่สามตลอดจนญาติผู้พี่ของคุณลูกพี่ลูกน้องคนที่สองและ� �าติผู้พี่ยังคงถูกควบคุมตัวตามที่ตำรวจระบุพวกเขาจะถูกจำคุกหลายปีหากพวกเขาขึ้นศาล ถ้าเป็นเช่นนั้นคุณยายของเธอจะไม่มีใครเห็นเธอ!"

เท่าที่นักสืบและเขาหาข้อมูลมาได้ภายในเวลาสองสามชั่วโมงก็ได้ข้อมูลมาเพียงเท่านี้ด้วยเมื่อรู้ว่าสายธารไม่มีญาติที่ไหนแถมชื่อของสามีก็ยังไม่มีเขาก็ต้องเริ่มให้นักสืบแกะรอยอย่างเดียวจะเฉพาะเจาะจงตามพื้นที่เห็นจะไม่ได้แล้ว “ไม่มีญาติที่ไหนอย่างนั้นเหรอ..แล้วเพื่อนสนิทล่ะ” ใบหน ้าคมก้มลงเล็กน้อยครุ่นคิดว่ามีใครอีกที่น่าจะช่วยเหลือสายธารได้

“ใช่ครับ” “เอ่อ เป็นอะไรกับคนไข้ครับ” “เป็นเพื่อนครับ” “เอิ่ม มีญาติใกล้ชิดกว่านี้อีกมั้ยครับ อย่างเช่นสามี พี่น้อง หรือพ่อแม่”

เพราะหากตอนนี้จะนับญาติหรือคนที่พอพึ่งได้คงเป็นกลกันต์ และเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ “เห้ออ ตอนนี้เลิกคิดไปเก็บของกลับไร่ วันนี้กลับพร้อมฉันจะได้ไม่เดือดร้องลุงคำวิ่งส่งหลายที่”

"คุณปู่ คุณย่าเหรอคะ ยูมิไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีญาติผู้ใหญ่เหมือนคนอื่นๆ" "ยังมีคุณอา คุณป้า คุณลุง พี่ชายทั้งสองคนของลูก และภรรยาของพ่อ ทุกคนต่างรอคอยที่จะได้พบหลานสาว" "พี่เดย์ว่า ยูมิควรไปไหมคะ" ยลดาขอความเห็นจากตรัยคุณ