การฝึกฝนอมตะ นิยาย & เรื่องราว

“หนาว แต่ข้าถูกฝึกฝนให้ทนต่อความหนาวเย็น จึงอาจไม่หนาวมากเท่าเจ้า” “ฝึกยังไงคะ ต้องไปฝึกที่ภูเขาน้ำแข็ง ลงไปแช่น้ำเย็นจัด เหมือนทหารที่อยู่ทางยุโรป อเมริกาเลยรึเปล่า”

การฝึกฝนระดับสูงของมนุษย์ ล้วนแต่เป็นที่ต้องการของปรมจารย์ด้านดาบ ภายใต้ราชาแห่งดาบ ส่วนการฝึกฝนที่ดีแม้ว่าจะมีเงินก็อาจจะไม่สามารถใช้ได้ รวมไปถึงยังไม่สามารถมองเห็นได้อีกด้วย ฉะนั้นการประมูลยังถือเป็นการแสดงให้เห็นถึงทรัพยากรมหาศาลของหอการค้าหมิงเหมิงอีกด้วย หลูมู่ห ยานไม่ได้สนใจของประเภทนี้ และตอนนี้นางก็กำลังฝึกฝนอยู่ในระดับสวรรค์อยู่แล้ว นางไม่ได้จำเป็นที่จะต้องสนใจ

รย์มากจริง ๆ ในช่วงเวลาสั้น ๆ ของการฝึก ฉันต้องรูจัก ดื่มด่ำกับความลำเค็ญ ด้วยการยืนด้วยมือ นอนในห้องที่ไม่มีเครื่องทำความร้อนและฝึกความแข็งแกร่งของมือด้วยการชกต้นไม้” “แต่คุณกลัวการกระโดดลงจากหน้าผา” “มันต่างจากในหนังกำลังภายในนะคะ แดน...การฝึกแบบนั้นทำให้ฉันได้ค้นพบอ

โดยไม่ต้องรออีกต่อไป หนิงเป่ยก็เริ่มฝึกซ้อมทันที “ลมพัดแรงขึ้น เมฆก็ทะยานลอยขึ้นฟ้า และฟ้าร้องกระหึ่ม... สายฟ้าร้องใกล้เข้ามา!” ครั้งแรกล้มเหลว! ฟ้าร้องเล็ก ๆ กำลังเข้ามา! ครั้งที่สองล้มเหลว ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่... จนกระทั่งครั้งที่ร้อยก็ยังจบลงด้วยการคว้าน้ำเหลว

มู่จิ่วซีมั่นใจตรงจุดนี้ได้อย่างแน่นอน "ข้าน้อยจะต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้ ข้าจะต้องปาหินให้เหมือนคุณหนูใหญ่มู่ให้ได้ เอาเขวี้ยงศัตรูให้ตาย" ฝนทมิฬทันใดนั้นก็เหมือนได้จุดไฟความทะเยอทะยานของเขาขึ้นมา จู่ๆ รอบนอกก็มีคนสองสามคนวิ่งเข้ามา

รูปแบบการฝึกฝนซับซ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่การฟันดาบใหญ่ในตอนแรก ไปจนถึงการยิงธนูในช่วงกลาง สุดท้ายคือการฝึกตีกลอง ซึ่งแต่ละรูปแบบส่งเสียงดังมากขึ้นเรื่อย ๆ สำหรับเฉินฝาน เขาทำเหมือนกับว่าตราบใดที่โลกไม่แตกระเบิด เขาสามารถเรียนรู้ได้แม้ว่าฟ้าจะถล่มดินจะทลาย ว ันสอบระดับราชสำนัก เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามวัน

เธอกำลังคิด เมื่อกลับไปแล้วเธอดูว่ามีเรียนฝึกอบรมหรือไม่ จะสมัครเรียน เธอต้องฝึกจนเล่นเจ็ตสกีนี้เป็นให้ได้ ต่อไปจะเล่นคนเดียว “ทั้งตัวที่เปียกฉ่ำนั่งรับลมอยู่ดาดฟ้า จะเป็นหวัดได้ง่ายนะ”ทางนั้นมีคนหลายอุ้มผ้าขนหนูผืนใหญ่เดินเข้ามา แบ่งให้พวกสาว ๆ

กการฝึกฝนไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือเพื่อนแท้ที่ซื่อสัตย์ที่สุด มันคือเครื่องยืนยันว่าขีดจำกัดของร่างกายกำลังถูกทำลายลง มันคือสัญญาณบ่งบอกว่าเซลล์ไขมันที่น่ารังเกียจกำลังถูกเผาผลาญเป็นจุล และกล้ามเนื้อที่ทรงพลังกำลังถูกก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาใหม่ภายใต้หยาดเหงื่อเหล่านี้ "ขยับ ขาต่อไป... อย่าหยุด... แค่นี้มันยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของความเจ็บปวดที่ฉันเคยเผชิญมาเลยด้วยซ้ำ"

นางพึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว “บางที...ฟ้าคงกำลังเล่นตลกกับพวกเราอีกครั้ง” ลานฝึกม้ากว้างใหญ่ทอดยาวสุดสายตา กลิ่นหญ้าแห้งและฝุ่นทรายลอยคลุ้งในอากาศ เสียงม้าร้องแผ่วเบาสลับกับเสียงลมพัดผ่านรั้วไม้สูงที่ล้อมรอบ

การฝึกดำเนินต่อไปจนพระอาทิตย์ขึ้นสูงกลางฟ้า เมื่อฝึกเสร็จ ออโรราตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ขาสั่น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเธอจริงใจ พวกเขากำลังมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์เมื่อเสียงหอนตัดผ่านอากาศ ทุ้มลึก ยาวนาน และคุกคาม คาเอลหยุดฝีเท้าทันที ดวงตาสีทองหรี่แคบลง