การฝึกฝนอมตะ นิยาย & เรื่องราว

อวี่เฮ่าหมิงยังจำได้ดีว่านั่นคือช่วงบ่ายของฤดูคิมหันต์ที่ร้อนระอุเกินทานทน ตะวันแดงฉานลอยต่ำ ไอร้อนผ่าวราวกับจะเผาผู้คนให้แห้งเหี่ยวไปท่ามกลางฟ้าดินที่อบอ้าวแห่งนี้ ตอนนั้นอวี่เฮ่าหมิงกำลังฝึกยิงธนูที่เพิ่งได้มาใหม่ที่ลานฝึก ลานฝึกแห่งนั้นมีเม็ดทรายปลิวว่อน ลมแ รงหอบเอาฝุ่นทรายขึ้นมาจนทำให้ผู้คนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น .

ฉลามทำจมูกฟุดฟิด จะดมก็ไม่กล้าดมเนี่ย เสียวสันหลังวูบตอนที่เห็นรอยยิ้มบนหน้าของมัน “กลิ่นไข่กูไง พอดีว่าผ้าเช็ดตัวที่กูโยนคลุมหัวมึงอ่ะ กูใช้เช็ดไข่ไปแล้ว” “ไอ้สัด! จังไรจังวะ มึงหยอกกูใช่ไหมวะ”

กลางลานฝึกซ้อมของค่ายเหยี่ยวดำ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบร่างของทหารม้าหลายสิบนายที่กำลังเปลือยกายท่อนบนฝึกซ้อมอย่างหนัก เพื่อให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างคล่องตัว ผิวกายส่วนบนของพวกเขามีสีแทนเข้มจากการกรำแดดและลมหนาวมานานหลายปี เหงื่อไหลอาบเป็นทางลงไปตามร่องกล้ามเนื้อ หน้าท้องที่ชัดเจนจนมันวาวราวกับทาด้วยน้ำมัน

ถึงแม้ท่าทางจะยังใช้ไม่ค่อยได้ เพราะไทเก็กต้องอาศัยระยะเวลาในการฝึกฝนไปเรื่อยๆ เหมือนอย่างในหนังจีนกำลังภายใน ไม่มีใครเก่งตั้งแต่วันแรก พระเอกจะต้องถูกอาจารย์ดุด่าและให้ฝึกท่ามกลางสายฝน รวมทั้งต้องมีการวิ่งไปหาบน้ำในลำธารหรือขึ้นเขาอยู่หลายตอนกว่าจะเก่งได้ “วัน นี้เอาแค่นี้ก่อน ต่อไปทุกเช้าคุณลงมาฝึกกับฉันเข้าใจไหม” ท่านสั่งเสร็จหันไปทางศรุทที่ขึ้นไปนั่งคุยกับอมิยาบนศาลา

ททดสอบเล็กๆ น้อยๆ เพื่อยืนยันถึงความเข้มแข็ง บ่ายวันหนึ่ง ท้องฟ้าเหนือ หมู่บ้านเมฆาเงียบสงบ ซึ่งปกติจะสดใสไร้เมฆ กลับมีเมฆฝนดำทะมึนลอยเข้ามาปกคลุม อากาศเริ่มเย็นลง และมีกลิ่นอายบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากเดิม แผ่ซ่านเข้ามาในหมู่บ้าน หลี่มู่ไป๋ที่กำลังสอนหลี่เท ียนอี้เรื่องการฝึกปราณขั้นพื้นฐานอยู่ในสวน สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในกระแสลมที่พัดผ่าน

น่าสนใจนางรีบนำไปเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว กฎที่ว่ามีอยู่ประโยคเดียว ฝึกฝนจนชำนาญ “โอ๊ย ! ฝึกฝนจนชำนาญ ไร้อาจารย์สั่งสอนเช่นนี้ ข้าจะไปฝึกฝนจนชำนาญได้อย่างไร”

จากพื้นปูนกลายสภาพเป็นป่าดงดิบ ผนังสูงฝ้าเพดานเติมเต็มไปด้วยแผ่นฟ้าก้อนเมฆและดวงอาทิตย์ ต้นไม้ใบหญ้ามาเต็มขึ้นปกคลุมรกชัฏ เปลี่ยนห้องแห่งการฝึกหัดนี้ให้กลายเป็นดินแดนสนธยาป่าอเมซอน ปลอมแหละดูยังไงก็รู้ว่าปลอม แต่เป็นปลอมเกรดทำเหมือน เปรียบเป็นนมก็คงไม่ต่างจาก คัพ D 36 ซิลิโคลนจดประกอบโกงเกรดนำเข้า

แม้ว่าฝนจะตก แต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการฝึกฝนได้ ทุกคนวิ่งรอบสนามกีฬาท่ามกลางสายฝน ครูฝึกชายเฝ้าดูพวกเขาจากด้านข้าง ถ้าใครล่าช้าไป นกหวีดจะดังขึ้นทันที

ฮาร์วีย์อุทาน “ที่นี่ชื้นมาก! การฝึกฝนที่นี่เป็นเวลานานมีแต่จะทำให้ร่างกายชื้น!

เชสเตอร์ฉีกยิ้ม “ฮ่าฮ่า! น้องชาย ฉันจะบอกอะไรให้ ที่นี่นิกายตำหนักอมตะเรามีวรยุทธที่น่าอัศจรรย์เรียกว่า วิถีปลูกถ่ายลมปราณ มีเพียงแค่ประมุขนิกายเท่านั้นที่สามารถจะฝึกฝนบ่มเพาะจากคัมถีร์เล่มนี้ได้ เมื่อบรรลุเชี่ยวชาญแล้วการบ่มเพาะก็จะบรรลุเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว” เ