จอมราชานรก Novels & Stories

โกฮันพึมพำด้วยความสงสัย “ใช่… จอมมารแห่งเงามืดมิได้มีกายเนื้อที่แท้จริง มันคือพลังงานบริสุทธิ์ที่ดูดซับความมืดมิดและสิ้นหวังของผู้คนมาเป็นอาหาร” ภูติแห่งวารีอธิบาย “ในอดีต… มีผู้พิทักษ์แห่งแสงเช่นเดียวกับข้า ที่ได้ต่อสู้กับจอมมารแห่งเงามืดและผนึกมันไว้ภายใต ้สวนสนุกแห่งนี้ โดยใช้ ‘ผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดผืน’ เป็นกุญแจในการจองจำมัน”

“เสือสมิงคือผีหรือปีศาจที่มีรูปร่างเป็นเสือโคร่งขนาดใหญ่ อาละวาด กินคนเป็นอาหาร เชื่อกันว่าเสือสมิงเกิดจากเวทมนตร์คาถาทางไสยศาสตร์ หรือเป็นเสือที่กินคนเข้าไปมากๆ แล้ววิญญาณของคนที่ถูกกินไปสิงอยู่ ในเสือตัวนั้นจนกลายเป็นเสือสมิง” “พ่อเคยเห็นเสือสมิงไหมจ๊ะ”

น้อมจิตขู่อาฆาต ลุกขึ้นแล้วย่างสามขุมเข้าหาปนันชิตา “ฆ่าฉันให้ตาย คุณใหญ่ก็ไม่มีทางรักคุณ” ปนันชิตาพูดขึ้น หวังจะเรียกสติของน้อมจิตให้กลับคืนมา หรือไม่ก็ถ่วงเวลาเอาไว้ “ถ้าคุณใหญ่เขาจะรักคุณ เขาคงรักไปนานแล้ว”

เด็กสาวที่ชื่อพลับพลึง รถโฟล์วีลล์ขับเคลื่อนสี่ล้อแซงปาดหน้ารถคันโก้ของนฤดลไว้ได้ เมื่อมีช่องว่างบนท้องถนนให้แซงรถคันอื่นขึ้นมา นฤดลเบรกรถไม่ทันก็เลยชนเข้ากับรถคันใหญ่ของดรัณ “เฮ้ย!!! ใครวะ ขับรถอย่างนี้ได้ยังไงเนี่ยฮะ”

เขามีนามว่า จ้าวซือหง ชินอ๋องแห่งแคว้นจ้าว ฉายาหมัวหวาง[1] จอมมารแห่งต้าจ้าวหรือราชาปีศาจ อสูรกายจากขุมนรกอเวจีในคราบองค์ชายสูงศักดิ์ ผู้นำแห่งสันติสงบสุขด้วยสงคราม

เหนือเวหาพูดขึ้นก่อนจะฟัดลงกลางลำตัวของเจ้าร็อกกี้ลูกชายของตัวเองอย่างมันเขี้ยว เจ้าร็อกกี้คือสุนัขแสนรักของเหนือเวหาเป็นพันธุ์บิชอง ฟริเซ่ที่ตอนนี้มีอายุสามขวบแล้ว

“หยางเกา” “หยางเกา? ลูกแกะน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ ธงของมันใช้สัญลักษณ์ลูกแกะ” แค่ได้ยินชื่อ เสี้ยวพักตร์คมเข้มไร้อารมณ์เป็นนิจก็แปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลในทันที ไอ้รองแม่ทัพระยำคนนี้มันจงใจใช้ชื่อนี้ข่มทัพหมาป่าของเขา น่าสนุกดีไม่น้อย

​เลือดลมสูบฉีดร้อนวูบวาบจนหน้าแดงก่ำ ​“เอ๋างั้นก็เข้าใจผิดมาตลอดน่ะสิ ว่าชื่อเจ๊มีดอกอยู่ในนั้นด้วยก็เห็นชอบทำตัวดอกๆ ไม่ใช่เหรอ” ​“ไอ้ภาค ปากยิ่งกว่ากะเทยอีกอะ หูย ปากร้ายใจร้าย ว่าเจ๊ลงคอ” เจ๊จิกทำตาปริบๆ เข้าสู่โหมดดราม่า ถึงจะไม่ค่อยชอบหน้า อิจฉาทีมของภ าคพลกับณรินทร์ ว่าช่างทำงานเข้าขากันมาก ยอดก็ทำพุ่งทะลุ เกินหน้าเกินตาเพื่อน

บทที่ 17 อมตะ “ซอมบี้ระดับสูงของฉัน ลืมไปซะสนิทเลย!” แจฮาร้องออกมาด้วยความเสียดาย

จะส่งสุนัขจรจัดอย่างพวกเจ้าไปลงนรกให้หมด” ขณะที่วิหคเพลิงกำลังต่อสู้ภายในถ้ำ ด้านนอกปรากฏชายในชุดสีแดงเลือดนกปักลายพยัคฆ์ยืนประจันหน้ากับเจ้าตัวจ่าฝูง หยวนหรงหย่ง หมิงกลับมาจากการปราบชนกลุ่มน้อยที่ทางใต้ เมื่อกลับถึงตำหนักพยัคฆ์ขาวพ่อบ้านก็ส่งจดหมายให้เขา ทันทีที่อ ่านจบเขาก็ทะยานมาที่ป่าซานซิ่งซานในทันที แม้จะเสียพลังปราณในการเดินทางเช่นนี้ แต่เขาก็มิลังเลเลยสักนิด เบื้องหน้าตอนนี้เป็นสัตว์เทพจากขนาดตัวและแรงที่ใช้โจมตีวิหคเพลิงเมื่อครู่คาดว่าเจ้าหมาป่าตัวนี้คงมีระดับขั้นห้าขึ้นไปเป็นแน่