จี้เฉิน Novels & Stories

“ข้าเอาคนนี้คนใส่ชุดสีเขียว” “ได้คนนี้นามว่าจางหลิงเฮ่อ” พวกนางสัมผัสมือของเฉินเจียวหมิง ไม่นานใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เจียวจูอยากกรีดร้องออกมา เพราะเขาดูหล่อเหล่ามาก บุรษผู้นี้ต่อไปจะมาเป็นสามีของนาง เจียวจูพยายามระงับอาการตื่นเต้น ที่ตอนนี้แทบกระเด็นกระดอนออกมา

เมิ่งอ้ายเยว่ที่ถูกอุ้มอยู่พลันชะงักไปชั่วขณะ นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขา ในใจสับสนจนเรียบเรียงความคิดไม่ถูก นางจำได้ว่าฮ่องเต้ทรราชผู้นี้มีนามว่าซือหม่าอี้เฉิน ในนิยายเขาไม่ได้มีบทบาทอันใดมากนัก นักเขียนไม่ได้ลงรายละเอียดเรื่องราวของเขาเอาไว้ เพียงบอกว่าเขาเป ็นฮ่องเต้ชั่ว และยังเป็นคนโมโหร้ายอยู่ตลอด อีกทั้งเขายังไม่มีฮองเฮาและไม่มีนางสนม ปีที่เขามีอายุครบสิบเก้าพระชันษา ก็สิ้นพระชนม์จากการถูกไป๋จิ่งหยวนสังหาร

จอกชาที่อยู่ในมือแตกสลายหายไปกับฝุ่น ใบหน้าสง่างามมืดครึ้มลงกว่าปกติ ดวงตาคู่คมหรี่มองข้อความในกระดาษจดหมายสีทองลวดลายงดงามที่ถูกขย้ำด้วยฝีมือมู่เหรินด้วยความรู้สึกซับซ้อน ‘ตัวเรานามว่าเว่ยหยุนหนามฮ่องเต้แห่งแคว้นเว่ย ปรารถนาให้มู่เหรินจอมคนอัจฉริยะมาเป็นสนม

เซิ่นหรูซวงช้อนตาขึ้นมอง “นายสืบเจออะไรมางั้นหรือ?” สือเหยาหันแล็ปท็อปบนตักมาให้เธอดู “เฉินฉวนหมินมีลูกนอกสมรสคนหนึ่งชื่อเฉินจื่อเต๋อ เป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมปลายของซิงจือเหยียนกับเว่ยอวิ่นลู่ พวกเขาเพิ่งมีงานเลี้ยงสังสรรค์กันไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ และเฉ ินจื่อเต๋อเองก็อยู่ที่นั่นด้วย”

“ใช่ๆ เป็นนาง เฉินซินเยว่ผู้นั้น” “แต่...พวกเราขับไล่นางขึ้นเขาไปแล้ว นางไม่มีวันยินยอม” เฉินซินเยว่ผู้นี้เดิมทีเป็นบุตรสาวของคหบดีตระกูลเฉิน สิบปีก่อนเกิดเรื่องโชคร้ายขึ้น ในยามที่ออกเดินทางไปเยี่ยมเยียนญาติพี่น้องต่างเมือง ไม่คิดว่าระหว่างทางจะมีโจรกลุ่มหนึ่งเข้าปล้ นฆ่าชิงทรัพย์ ขบวนใหญ่โตกลับหลงเหลือเพียงเด็กสาววัยเก้าขวบเพียงหนึ่งเดียว

เสียงฮือฮาพร้อมกับเสียงซุบซิบอื้ออึงดังขึ้น เฟิ่งอวิ๋นฉีส่งสัญญาณให้คนของตนใจเย็นๆ รอดูสถานการณ์ตรงหน้า เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนข้างๆ เป็นเชิงถาม ไป๋จื่อก้าวเข้ามาพร้อมกระซิบเสียงเบา “คนผู้นี้หากข้าน้อยเดาไม่ผิดน่าจะเป็น ชิงเจี้ยน กระบี่เดียวดายผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ผู้นั้น สิบห้าปีก่อนเพราะเกิดเรื่องชิงรักหักสวาทกับลั่วอวี้ เขาถึงกับสังหารคนในจวนของลั่วอวี้จนสิ้น หลังจากเกิดเรื่องได้เพียงเดือนเดียวลั่วเซิงก็ตามไปแก้แค้น ที่จริงเขานับเป็นคนที่ตายไปแล้ว ไม่แน่ใจว่าเหตุใดวันนี้จึงปรากฏตัวขึ้น”

กระโปรงสั้นที่ช่วงบนเปิดไหล่ให้เห็นร่องอกขาวดันจนแทบจะล้นทะลักออกมา ทั้งความสวยเซ็กซี่และการแต่งตัวโชว์เนื้อหนังให้เห็นทรวดทรงชัดเจนในที่แบบนี้ทำให้เขานึกสงสัยเพราะดูแล้วไม่น่าจะใช่คนที่มาติดต่อเรื่องงาน "รู้จักกันไว้สิ.. น้องคนนี้ชื่อแอนนี่" "ครับ.. ผมชื่อภูมิ ยิน ดีที่รู้จักนะครับ" "ยินดีเหมือนกันค่ะ" เธอเอียงคออมยิ้มดูน่ารักมองเขาตาไม่กระพริบ "แล้ว.. เอ่อ.. แอนนี่มาทำไมเหรอครับพี่"

เมื่อคิดได้อย่างนั้น จูหยวนจางพลันคิ้วกระตุก นึกขัดเคืองในตัวสหายของเขาขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว. ท่านแม่ทัพเฉินหรืออ๋องเฉินผู้นี้มีนามว่าเฉินหยางหลง เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันแห่งแคว้น ทั้งยังหนุ่มแน่นและรูปร่างงดงาม มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เป็นเพื่อนร่วมวัยทั้งย ังร่วมรบร่วมเป็นร่วมตายกับจูหยวนจางมาแต่ไหนแต่ไร และด้วยรูปพรรณสัณฐานฐานันดรสูงส่งอย่างเฉินหยางหลงจึงมิใช่เรื่องแปลกอันใดที่เขาจะมีอนุชายามากมาย แต่ทว่า...อ๋องเฉินผู้สูงศักดิ์และรูปงามผู้นี้กลับตามเกี้ยวหลิวหลี ทั้งยังส่งเทียบขอหมั้นกับนาง

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่แฝงความดุดันแบบชายชาติทหารเอ่ยพึมพำกับคนสนิท “ขอรับคุณชาย” บ่าวคนสนิทกระซิบตอบ ซึ่งคนผู้นี้คือฟู่เฉิน หรือซือจื่อทายาทเพียงหนึ่งเดียวของจวนเจิ้นกั๋วโหว (โหวพิทักษ์แผ่นดิน) ที่เพิ่งเดินทางกลับ มาจากชายแดนตะวันตกพร้อมกับบิดา

เฉินนั่งลงบนโซฟาหยิบมือถือออกมาเล่นเกมอย่างสบายใจ ขณะที่ส้มลิ้มและจีจี้นั่งตัวเกร็ง ก่อนจะคุยกันอย่างกระซิบกระซาบ “นั่นมันเจ้าหนี้เต้าหู้ไม่ใช่เหรอ แกคิดว่าไงจีจี้” ส้มลิ้มหันไปถามจีจี้ ที่มองตามเฉินตาค้างไปแล้ว “หล่อมาก วันนั้นใสสูทใส่แว่นดำปิดหมด ไม่คิดว่าจะงานดี แบบนี้”