ซานย่า Novels & Stories

“ฮ่า ๆ จ๊ะไปปากนั๊ก...โชว์มา ๆ” ยักษิณีสาวยืนโซเซอยู่ตรงชานระเบียงสักพักใหญ่ ก่อนจะกระโดดขึ้นสูงแล้วหมุนตัวสามรอบกลางอากาศจากนั้นก็พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกบอลวิถีโค้งที่ถูกเตะข้ามฟากสนาม ปลายเท้าของแสนหลงเหยียบลงบนเชือกสะพานแขวนกลางแม่น้ำที่อยู่ห่างจา กที่พักไปหลายร้อยเมตร

14~ NC**เซียวลู่หลาน “เจ้าอ้าออกอีก ข้ามองไม่ถนัดเลยหลานเอ๋อร์” “แต่นี่ก็กว้างมาพอแล้วชินอ๋อง” “มันกว้างกว่านี้ได้อีก เร็วเข้า อ้าออก เอามือมานี่ แหวกไว้”

อันดาช่วยมารดาทำหมากแห้งจนเกือบหมดฤดูของมัน ก่อนที่จะต้องขึ้นเขาไปเก็บทุเรียนบนสวน เทือกเขาสันกาลาคีรีนั้น สูงชันแต่อุดมสมบูรณ์ ต้นไม้ใบหญ้าในฤดูแล้งร่วงหล่นพร้อมจะขึ้นยอดอ่อน สีน้ำตาลเข้มและสีเขียวสลับกันมองดูสวยงาม วายุกับอันดาได้ตามผู้ใหญ่เดินขึ้นเขาไปเก็บทุเร ียนและผลไม้อื่นๆ

สาวน้อยยอมให้เขานำพาไปในทิศทางที่ต้องการ ไม่ว่าเขาจะพาไปขึ้นเขาลงห้วย ไปสวรรค์หรือที่แห่งใด เธอก็พร้อมจะเกาะกอดตามติดร่างกำยำไปทุกลำนำเสน่หา กันต์กระแทกกายหนักหน่วง เขาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างสุดกลั้น ประสานกับเสียงครางระงมแทบไม่เป็นภาษาของคนใต้ร่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะแตกกร ะจายเป็นเสี่ยงๆ กระซ่านกระเซ็นไปทุกทิศทาง ลาวาร้อนไหลบ่าออกมาจนหมดเนื้อหมดตัว กักเก็บในเครื่องป้องกันที่สวมทับเอาไว้เป็นอย่างดี เธอรับรู้ถึงความร้อนนั้นแม้จะมีเครื่องป้องกันขวางกั้นเอาไว้ก็ตามที สัมผัสถึงความสุขสมของกันและกันอย่างรุนแรงและเร่าร้อน...

ภาสันต์เรียกชื่อเล่นของเธอ “คะ?” ปนันชิตาขานรับ รู้สึกดีเวลาที่เขาเรียกชื่อเล่น “ไม่ต้องกลับไปบ้านคุณย่าแล้วนะ” “ทำไมคะ” “คุณอยากแต่งงานกับนายเล็กเหรอ”

เธอยิ้มหวานให้พลขับ และไม่นานรถบีเอ็มก็เลี้ยวเข้าสุสานคนจีน พื้นที่แห่งนี้สงบร่มรื่นฮวงจุ้ยเป็นดั่งศาสตร์จีนที่ว่าข้างหน้าเป็นข้างสายน้ำหลังเป็นภูเขา แถมหลุมศพของแม่เขายังสะอาดมากเหมือนมีคนแวะเวียนมาอยู่ตลอด แต่เสี่ยฮาร์นก็ไม่ได้แปลกใจเพราะตนจ้างคนทำความสะอาดไ ว้ทุกเดือนอยู่แล้ว “อ้าว มีคนมาเยี่ยมอีกแล้ว ไม่เหงาเลยนะเจ๊” “หมายความว่ายังไงครับ”