ซานย่า Novels & Stories

นางเอ่ย “หลานหรือยายเตยกันคะที่ชอบชาบู” “ก็แม่ชอบแหละ ถ้าคลอดมาจะผู้ชายหรือผู้หญิงแม่จะให้ชื่อชาบู”

ถึงแม้จะมีพรานป่ามากมายก็ยังไม่มีใครเคยจับเสือได้สักคน นับว่าเสี่ยวเหยาดวงดีจริง ๆ หลังชั่งน้ำหนักแล้วปรากฏว่าเสือหนักถึง 80 จิน ทำให้คราวนี้เสี่ยวเหยาได้เงินมาอีก 400 ตำลึงเลยทีเดียว แน่นอนว่าเขาให้เงินทั้งหมดกับหลานสาวโดยไม่คิดสิ่งใดมากมาย หนิงชิงกลับให้ท่านลุ

น้ำเสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ ศุภรดา ศิรชล หรือน้องโสน (สะ-โหน) วัยสามขวบครึ่งรีบวิ่งแจ้นออกมาหาลุงภูผา ก่อนเขาจะก้มลงไปอุ้มสาวน้อยชูขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและเอ็นดู “ไหนชุดเจ้าหญิงเอลซ่าของโสนล่ะคะลุงภูผา”

อี้เฟยตะโกนเรียกเสียงดัง บัดซบวันซวยอะไรของข้า! "ขอรับพระชายา " จางหลงค้อมศีรษะคำนับพระชายาที่กำลังเดินมาหาตน

ซ่งเยี่ยหวั่นหยุดชะงักปลายเท้าเช่นเดียวกัน ค่อย ๆ หันไปเผชิญหน้ากับองค์ชายสิบสามอย่างตรงไปตรงมา ตอนนี้เขาอายุสิบสามย่างสิบสี่ มิใช่เด็กน้อยกำลังหวาดกลัวน้ำในสระคนเดิมอีก “ฮูหยินตราตั้งคนปัจจุบันไม่ชอบคุณหนูซ่ง ส่วนแม่ทัพบูรพาก็พึ่งพามิได้ ไม่สู้ฝากชีวิตกับเปิ ่นหวางดีกว่าหรือ ?”

“ไม่ได้นะ น้องใส่ขายาวน่ะดีแล้ว เดี๋ยวยุงกัด” รินลณีได้แต่แอบมองบน ไอ้ที่ว่ายุงกัดเนี่ยไม่ได้กลัวหรอก หวงแหละดูออก “ค่ะ ขายาวก็ขายาว เฮีย ว่าแต่เราไปเที่ยวแถวนิมมานฯ ต่อไหม”

คำว่า ‘เมืองศิวิไล’ มันก็เพิ่งประจักต่อสายตาชญาดาวันนี้นี่เองทั้งแสง สี เสียง มันช่างดูหวือหวาน่าตื่นตาตื่นใจไปเสียหมด “เฌอเอ้ย! เด็ดกะเพราเสร็จหรือยังลูก” เสียงเรียกของผู้เป็นพ่อดึงชญาดาออกจากภาพความทรงจำเมื่อวันที่เธอนั่งรถเข้าเมืองแล้วทอดสายตามองข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใ จ

มอสโคว์ ------------------- 1 เป้าหมายที่จงซาน Zhongshan จงซานเป็นเป้าหมายของเหม่ยหลินมานานมากแล้ว เธอได้แต่เก็บไว้ในความใฝ่ฝันเสมอมาว่าสักวันหนึ่งต้องเดินทางจากคุนหมิงไปเที่ยวที่นี่ให้ได้ ใครต่อใครทั้งขำและกระเซ้าเธอว่าทำไมต้องไปไกลถึงมณฑลกว่างตง

ซูเจี่ยนพยักหน้ารับด้วยท่าทางโอหัง ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของเขา ไม่เคยพบเจอหญิงใดที่ให้ความรู้สึกตรึงจับใจขนาดนี้มาก่อน นางราวกับสายน้ำที่เย็นฉ่ำ ชวนให้นึกอยากดื่มกิน เพื่อลิ้มรสชาติที่ซ่อนเร้น “ข้าคือคุณชายรองตระกูลซูแห่งลั่วหยาง อีกทั้งยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของนายท่า นหลัน ผู้เป็นวาณิชของราชสำนักแห่งเมืองหลวง หากเจ้ายินยอมเป็นของข้า ไม่ว่าต้องการสิ่งใดข้าก็หามาให้เจ้าได้”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้หญิงสาวกลับชะงักพร้อมกับมองไปยังทะเลสาบตรงหน้า ดวงตาเผยประกายเศร้าสร้อยขึ้นวูบหนึ่ง ความทรงจำเลือนลางคล้ายเพิ่งเกิดขึ้น แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไรก็ไม่เคยชัดเจน ชิงเจี้ยนถอนหายใจออกมาเสียงเบา “นึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึกแล้ว นามของเจ้าคือไห่ถาง แซ่เ ซี่ย เจ้าเป็นน้องสาวต่างมารดาของข้า หากจะอยู่ที่นี่เจ้าจำเป็นต้องทิ้งอดีตเอาไว้เบื้องหลัง”