ซานย่า Novels & Stories

ปลายเดือนมกราคม ณ ตอนใต้สุดของเมืองซานย่า บนเกาะไหหลำ มณฑลไห่หน่านของจีน “เฮีย” “หืม” ใบหน้าชราของสามีหันมองตามเสียงเรียกของภรรยาที่กำลังนั่งอยู่ใกล้กัน

เฟยเถา ชื่อภูเขานี้ทำให้หลิงเซียงสะดุ้งเล็กน้อย ภูเขาเส้าซานมีจริงเหรอเนี่ย นึกว่ามีแค่ในบันทึกตอนที่ทำงานวิจัยไปอ่านเจอโดยบังเอิญ “เส้าซาน ภูเขาที่ห้ามผู้ใดขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากสำนักเต๋านั่นน่ะหรือเจ้าค่ะท่านแม่” อิงหลาน เฟยเถาพยักหน้า

​Mith กลิ่น Cherry syrup ​กลิ่นนี้เอาจริงเป็นน้ำหอมที่เธอกัดฟันจะลองซื้อมาใช้ เพราะเป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ตัวดังของแบรนด์ เธออยากลองใช้เพราะเห็นรีวิวจากยูทูปเบอร์คนหนึ่งเชียร์อัพน้ำหอมกลิ่นนี้ ว่าเป็นกลิ่นหอมยั่วเย เซ็กซี่มีเสน่ห์ แบบคุณหนูชุดแดงลงจากรถบีเอ็มสุดฮอต ต

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ

ห้องสนทนาส่วนตัว InnTHA : นอนหรือยังครับ BaiYA : ยังค่ะ InnTHA : อาหารอร่อยไหมครับวันนี้ BaiYA : อร่อยค่ะ InnTHA : พรุ่งนี้อยากกินอะไรครับ BaiYA : ใบกินได้ทุกอย่างเลย อะไรก็ได้ InnTHA : ตอบแบบนี้ยิ่งยากนะครับ BaiYA : จริง ๆ ค่ะ อะไรก็ได้ ที่คุ้มคุณอินน์ทำกับข้าวอร่อยทุกอย่างเลยค่ะ

ตัวดำใหญ่น่ากลัวที่ชื่อ “นายหมี!” “อะไรนะแก” เพื่อนถามด้วยความสนใจ “เปล่าๆ” เธอรีบปฏิเสธพลางยิ้มแย้ม ขณะเจ้าคนที่บุกเข้ามาทางหน้าต่างเดินตรงมาหาเธอแล้วนั่งลงข้างๆ “แล้วแกเป็นไงบ้างลิน กับแฟนแกยังโออยู่มั้ย”

เอ่ยอนุญาตก่อนจะหลับตาลง "คำนับ ซื่อจื่อ พระชายาให้กระหม่อมมาเชิญพระองค์ไปพบพ่ะย่ะค่ะ" ท่านแม่ทัพหยางหรง หรือ ปาอ๋องซื่อจื่ออู๋หยางหรง โอรสเพียงองค์เดียวของ ปาอ๋องอู๋หยางไท่ พระอนุชาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน กับพระชายา อู๋ซือเซียน เป็นพระชายาเพียงหนึ่งเดียว แ ละซื่อจื่ออู๋หยางหรงยังเป็นพระนัดดาที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุด และพ่วงด้วยตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นที่กุมกำลังทหารกว่าสามแสนนาย มีขนิษฐาเพียงหนึ่งพระองค์ นาม อู๋เสี่ยวหลาน ที่ทรงรักและห่วงใยนัก

มื่อแก่นกายแกร่งกระด้างถูกบีบรัดจากร่างสาวแน่นเสียจนเขาเจียนขาดใจ สะโพกแกร่งค่อยๆ ขยับโยกช้าๆ ก่อนจะโจนจ้วงอย่างเร่าร้อนใสร่างงามที่บิดส่ายอยู่ใต้ร่างของตน หญิงสาวมองสบตาเขาด้วยแววตาฉ่ำหวานแอ่นกายตอบสนองบทรักของเขาอย่างไร้เดียงสา แม้นริสาจะเงอะงะไร้ประสบการณ์ แต่มัน ก็ทำให้ชายแดนเสียวซานเจียนคลั่งเพราะการตอบสนองอันอ่อนด้อยของเธอ

(พรุ่งนี้ผมกับซานต้องไปต่างจังหวัด และไม่ได้เข้าองค์กรทั้งสัปดาห์เลย) ‘ซาน’ เด็กฝึกคนที่สองของเตชิน เข้าองค์กรตั้งแต่อายุสิบสองปีและปัจจุบันอายุสิบห้าปี เป็นน้องชายของเซน ซึ่งก็เป็นอีกคนที่มาเป็นธุระในเรื่องของไอรีน (หน้ากากและของที่เกี่ยวข้องกับไอรีน พี่จะให้ผมเอาไป ให้ที่ไหน)