ถังเป่า หนูน้อยนำโชคแห่งบ้านตระกูลซู นิยาย & เรื่องราว

“ต้าเป่า เสี่ยวเป่า! เอาซุปงูนั่นมาให้อารองเดี๋ยวนี้ จือหนิ่ว พี่ชายของพวกเจ้าอยากซดซุปเนื้องู! พวกเจ้าเป็นเด็ก มีของดีก็ต้องรู้จักกตัญญู แบ่งให้บ้านตระกูลกินก่อนสิ!” ฉินเอ้อหลางรู้ดีว่าไม่อาจเล่นงานเยว่ไฉหนิงตรงๆ ได้ จึงหันมาอ้างความกตัญญูกับเด็กทั้งสองแทน

หลิงฉีสะดุ้งสุดตัว เขาขยับกายไปเปิดบานหน้าต่างไม้ และพบกับเงาร่างสายหนึ่งในชุดชาวบ้านธรรมดาที่เขารู้จักดี "อาฟู่! เจ้าขึ้นมาบนนี้ได้อย่างไร?" อาฟู่บ่าวรับใช้เก่าแก่ของตระกูลเฟิงมีใบหน้าซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้า เขาข้ามค่ายกลพิทักษ์เขามาได้อย่างไรไม่สำคัญเท่าข่าวที่เขาคาบมา "นายน ้อย.. นายน้อยรีบหนีไปขอรับ! ตระกูลเฟิง.. ตระกูลเฟิงถึงคราล่มสลายแล้ว!"

ไม่นานเด็กทั้งสวมก็หลับ ซูเว่ยหรานขีดๆเขียนๆอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง ถังเปียวมองร่างหนาที่เดินตรงมาทางที่พวกเขานั่งอยู่ ถึงนางจะอวบอ้วนแต่กลับไม่น่าเกลียดเท่าไหร่ ข่าวลือที่ว่าภรรยาหลี่จื่อหานอ้วนน่าเกลียดคงเป็นเพราะมีคนไม่ชอบนางจึงกล่าวเกินเลยไปมากกว่า ซ ูเว่ยหรานเดินมาหาทั้งคู่ที่กำลังคุยกันก่อนจะเอ่ยเรียกถังเปียว "เถ้าแก่ถัง นี่เป็นแบบสร้างปั๊มลมที่ข้าวาดให้ท่าน ข้าคิดท่านหนึ่งพันตำลึง ท่านต้องการก็เอาไป ไม่อยากได้ข้าฉีกทิ้งตกลงไหม"

‘แล้วเจ้าไม่อยากไปจากครอบครัวนี้หรือ หากเจ้ายังอยู่แล้วพวกนั้นเจอตัวเจ้าคงถูกทุบตีอีกแน่ ๆ’ “หึ แน่นอนว่าข้าต้องหนีไปจากที่นี่ แต่จะไปทั้งทีก็ต้องมีเงินติดตัว เอาไว้ใช้จ่ายระหว่างเดินทางมิใช่หรือ นี่เสี่ยวถังเป่าอารองของข้าเป็นผู้ช่วยหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนญาติผู้น้องก็เป็นผ ู้ช่วยนายอำเภอ ทำงานสกปรกได้เงินมาครั้งละไม่น้อย

ถังเจียวเจียวกอดอกนั่งลง ยกเรียวขาที่ทั้งขาวและเนียนขึ้นไขว่ห้าง กระดิกเท้าไปมา พูดจาดูหมิ่นดูแคลน “ไอ้น้อง แกยังมีหน้าอยู่ต่ออีกนะ มีอาจารย์ขู่ไห่อยู่ ยังไงก็ไม่ต้องให้แกชี้แนะอะไรอยู่แล้ว” “ถึงฉันจะไม่รู้ว่าแกหลอกคุณปู่ของฉันได้ยังไง แต่ฉันบอกแกได้เลยว่าที่นี่คือเมือง เจียงจง คือตระกูลถัง! ทักษะต้มตุ๋นเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นของแกไม่มีประโยชน์หรอก! ยังไงก็หลอกฉันไม่ได้!”

เป่าจูต้องการถอดปิ่นปักผมออก แต่ซ่งซีซีห้ามนาง "สวมไว้ เด็กหญิงวัยสาวควรแต่งตัวให้ประณีตกว่านี้" นางมักจะรู้สึกผิดต่อเป่าจู เป่าจูเป็นเด็กที่เดิกมาจากครอบครัวของนาง อยู่เคียงข้างนางมาตั้งแต่เด็ก เล่นด้วยกัน ไปที่ภูเขาเหม่ยชานด้วยกัน ติดตามนางไปที่จวนแม่ทัพ จากนั้น ...ครอบครัวหมดไปพร้อมกัน

“ถ้าหากคุณให้นังหนูถังหว่าน...อ่อไม่สิครับ คุณหนูถังหว่านแต่งงานกับผม งั้นต่อไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วไม่ใช่เหรอ!” “เรื่องของตระกูลถังของพวกคุณก็ต้องเป็นเรื่องของผม” “งั้นเรื่องของผม ก็เป็นเรื่องของสำนักจิ่วสำนักจิ่วเซียว! พวกคุณคิดดู บัญชีนี้พวกคุณไม่ได้ขาดทุ นนะ”

ส่วนต่งเทียนเป่า เป็นทายาทของตระกูลต่ง อายุสามสิบต้นๆ ก็ได้ติดอันดับรายชื่อฟ้าแล้ว! ในบรรดาคนรุ่นใหม่ในทั้งนครเอกของมณฑล มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเทียบกับเขาได้!

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าซูชางเป็นไก่ที่ถูกถอนขนจนล้อนจ้อน และเป็นหมาข้างถนนแล้ว ใครเห็นก็อยากทุบตี “คิดไม่ถึงว่าซูเหยี่ยนจะได้รับโชคจากความซวย และกลายเป็นทายาทของตระกูลซู” หลิงเฟิงครุ่นคิด

“ที่จะบอกก็คือผลงานทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตระกูลสวี เธอถูกใส่ร้ายจากคนในตระกูล เธอได้ยินข่าวรึเปล่าตระกูลหนึ่งในห้าเเก็งมังกรถูกลอบทำร้ายจนตายยกครัว” “ไม่ทราบ” หลี่เอินส่ายหัว “งั้นเธอก็ควรรู้ไว้ซะ” ผิงผิงปิดเเฟ้ม “ฉันอยากให้เธอช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่ง” “ช่วยอะไร”