ถังเป่า หนูน้อยนำโชคแห่งบ้านตระกูลซู Novels & Stories

ในบ้านตระกูลถังหลังนี้ หยวนชิงหลานคือคนที่มีอำนาจสูงสุด แม้แต่หยวนยิงผู้สุขุมและหยวนหลงผู้ชอบเล่นตลกก็ไม่กล้าท้าทาย ไม่จำเป็นต้องพูดถึงถังไห่เฉิง เขาเป็นเพียงแค่ ‘พ่อบ้านใจกล้า’ คนหนึ่งเท่านั้น วินาทีนั้นเอง หยวนยิงถือโอกาสใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว เขาหันไปคุยกับผู ้เป็นพ่อเสียงนุ่ม “ป๊า ให้ม๊าเลี้ยงสัตว์ไปเถอะ ถือเป็นของขวัญต้อนรับบ้านใหม่ไง แถมหมายังเป็นสัตว์มงคลอีกด้วยนะ”

ต่ำต้อยที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเครื่องมือให้เขาสนองความใคร่ เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษกลับทำให้ซุนเทาต้องตกตะลึง นางแสดงให้เห็นถึงพลังฝีมือและศักยภาพที่เหนือความคาดหมาย นางไม่ได้เป็นเพียงลูกของสาวใช้ แต่คือประกายแห่งความหวังใหม่สำหรับตระกูล ของเขา

“ที่จะบอกก็คือผลงานทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตระกูลสวี เธอถูกใส่ร้ายจากคนในตระกูล เธอได้ยินข่าวรึเปล่าตระกูลหนึ่งในห้าเเก็งมังกรถูกลอบทำร้ายจนตายยกครัว” “ไม่ทราบ” หลี่เอินส่ายหัว “งั้นเธอก็ควรรู้ไว้ซะ” ผิงผิงปิดเเฟ้ม “ฉันอยากให้เธอช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่ง” “ช่วยอะไร”

ซูอวิ๋นถอยหลังอย่างหวาดผวา “พะ...พี่จะทำอะไร ฉันคือคุณหนูตระกูลซูนะ! ถ้าพี่กล้าแตะต้องฉัน ตระกูลซูไม่ปล่อยพี่ไว้แน่!”

แม่บ้านยกซุปแก้เมาค้างเข้ามา “เสี่ยวเป่านอนแล้วเหรอคะ” หรงซูถาม เสี่ยวเป่าเป็นลูกชายของเผยหลานหัวกับหรงชิงเหวินที่เพิ่งคลอดปีที่แล้ว อายุครบหนึ่งขวบพอดี

เด็กน้อยร้องให้ออกมาด้วยความดีใจเพราะมีเสื้อผ้าชุดใหม่ใส่ "แต่หนูกลัวว่ามันใส่เปื้อนค่ะ " เด็กน้อยตอบด้วยความไร้เดียงสา "เด็กดีต่อไปนี้พี่สาวเองจะมีชีวิตดีขึ้นยิ่งๆไปมีอะไรพี่สาวย่อมต้องแบ่งปันน้องซูหลิงอยู่แล้ว วันนี้พี่โชคดีค้นเจอเสื้อผ้าของคุณตาคุณยายเก็บเอาไว้ ให้แม่ของพี่ เพราะพวกเราไม่รู้ว่ามันซ่อนอยู่ตรงไหนของบ้านทำให้ได้เจอเสื้อผ้าของเด็กน้อยอายุเท่ากับซูหลิงคง จะเป็นคุณยายเตรียมเอาไว้ให้พี่นั้นเองรับรองว่าพี่ได้มาแบบบริสุทธิ์แน่นอนจ้า แถมมีของทุกคนในบ้านพี่ด้วยนะ"

เสิ่นจิวซิ่งเอ่ยขึ้น “ไม่ได้!!! ถังซูเจียวเป็นบุตรสาวของข้า อย่างไรเรื่องงานแต่งของนางก็ต้องเป็นจวนตระกูลถังที่ดูแล ไม่ลำบากให้ท่านเสิ่นมาจัดการให้หรอกขอรับ” ถังซีฮั่นเอ่ยขัดขึ้นมาทันที

“สวรรค์โปรด ตระกูลเป่ยคือหนึ่งในสามตระกูลสูงสุดของดินแดนไร้ขอบ ใครจะคิดว่าพวกเขาจะลดตัวมาเยือนถึงที่นี่” ถังอีอี บุตรสาวคนเดียวกำลังนั่งปักผ้าอยู่ริมหน้าต่าง ยกหัวขึ้น ริมฝีปากงามเผยยิ้มอ่อน ในแววตาฉายแสงคาดหวังแปลกประหลาด “ตระกูลเป่ยมาหาเราด้วยเหตุอันใดกันเจ้า คะท่านแม่ หรือว่า...”

“ขอบคุณแม่นางถังที่ชมเชย เดิมทีข้านึกว่าตระกูลซ่งของพวกข้าทำได้ไม่เลวแล้ว แต่เมื่อเทียบกับแม่นางถังในวันนี้กลับยังห่างชั้นกันไกล ไม่เพียงแจกโจ๊ก แต่ยังแจกซาลาเปาเนื้อให้ทุกคนอีกด้วย คิดว่าในไม่ช้าชื่อเสียงอันดีงามของแม่นางถังคงขจรขจายไปทั่วเมืองหลวง!” ซ่งรั่วเจินว่าแล้ว ก็หันไปกล่าวกับพ่อบ้าน “ในเมื่อมีตระกูลถังแจกโจ๊กอยู่ที่นี่แล้ว พวกท่านก็ไม่จำเป็นต้องแจกโจ๊กที่นี่ต่อแล้ว อีกสักครู่ก็รื้อออกเสียเถอะ” พ่อบ้านอึ้งไป ในใจเต็มไปด้วยความกังขา “ขอรับ คุณหนู”

เป็นจริงอย่างที่ต้าหลางกับจางกุ้ยคิด ซูมี่เมื่อมีเป่าเปาทุกอย่างก็เหมือนจะง่ายดาย สมุนไพรที่เก็บมา หรือแม้แต่จะตากแดด จะหั่นก็ล้วนแล้วแต่เป็นเป่าเปาที่ใช้พลังวิเศษช่วยเหลือ ซูมี่นางมีหน้าที่จริงๆเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น เวลาทั้งหมดนางใช้เล่นไปกับเจ้าลูกสุนัขป่าตัวน้อยทั้งส องตัว แล้วตอนนี้ยังมีลูกของเสี่ยวเฮยที่ออกจากป่าชั้นกลางมาเล่นอยู่กับพวกนางอีกด้วย