Novel & Cerita ถังเป่า หนูน้อยนำโชคแห่งบ้านตระกูลซู

"เงินถุงนี้พ่อให้เจ้า เจ้าอยากนำไปซื้อสิ่งใดก็ตามใจเจ้าเถิด เหมี่ยวเอ๋อร์เจ้าจงจำเอาไว้ เจ้าคือลูกสาวของพ่อ ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้าคือลูกของพ่ออยู่วันยังค่ำ คิดเสียว่านับจากวันนี้ไปที่จวนตระกูลจางคือบ้านของเจ้าเถอะนะ" เจี่ยงหร่านที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปชั่วอึดใจ ดวงตาพลัน แดงก่ำขึ้นมา นางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย "เจ้าค่ะ ตระกูลจางคือบ้านของข้า พวกท่านคือคนที่ข้ารักที่สุด"

จนเมื่อออกจากวังหลวงมาแล้ว ถังเสี่ยวซิ่วจึงรู้ตัวว่านางถูกจูงมือมาตลอดทาง นางเอามือตนเองออกจากมือของจางซีห่าว “เอ่อ.... พวกเราจะไปไหนต่อ?” “ตระกูลจาง” ตำรานี้มีแต่ปู่ของเขาเท่านั้นที่มีความสามารถที่จะเปิดอ่าน!

(ตามสบายเลยค่า) ยัยหนูเหมิงรีบดึงซองสีน้ำตาลไปรวมกันไว้จุดเดียวอย่างอารมณ์ดี "ป๊าขา เป่าเปาอยากเล่งกะน้อง" หนูน้อยเป่าปาที่ถูกแย่งน้องตัวน้อยไปก็รีบเดินมาฟ้องปะป๊าของเธอด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ชางหยวนพอได้เห็นสีหน้าของลูกสาวก็รีบ

บ้านตระกูลซู ทันทีที่ซูเจินจูลงจากรถม้าก็ได้ยินเสียงร้องไห้จากในบ้านตระกูลซูดังออกมาไม่ขาดสาย เสียงร้องไห้ผสมปนเปไปด้วยถ้อยคำตัดพ้อนายท่านซูผู้เป็นบิดาทำให้ซูเจินจูเริ่มจับต้นชนปลายถูกว่าผู้ที่กำลังร้องไห้อยู่นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซูหนี่ย์

ายเป็นตระกูลการค้าอันดับหนึ่งของเมืองแห่งนี้ไปเป็นที่เรียบร้อย เรื่องเล่าของเหอฟ่านชิงที่เอ่ยเล่าเกี่ยวกับการดิ้นรนสู้ชีวิต จนสามารถสร้างกิจการเป็นของตนเองและนำพาครอบครัวให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นจากเดิมกลายเป็นเรื่องราวที่เล่าต่อ ๆ กันในหมู่บ้านต่าง ๆ ว่า หญิงสาวนั้นคือ ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง นั่นเอง

เมื่อถึงวินาทีสำคัญ ต้าเป่าและ ซูเม่ย เจ้าสาวที่สวมชุดกี่เพ้าสีขาวบริสุทธิ์ประดับมุกแท้ ยืนอยู่เบื้องหน้าชิงเหอและชิงป๋อเพื่อทำพิธียกน้ำชา "คุณแม่คะ... ขอบคุณที่ให้โอกาสเด็กขายซาลาเปาข้างถนนอย่างหนู ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้" ซูเม่ยก ล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะคุกเข่าลง

ต่างก็ห้ำหั่นกัน บ้านตระกูลถัง: พี่สาวตัวน้อย ทำไมจู่ๆ ถึงได้น่ารักขนาดนี้! ถึงเสื้อผ้าจะเปื้อนโคลนแต่น่ารักสุดๆ! มาสิพวกเรามาขุดๆ สู้ๆ นะสาวน้อยนักขุดมันเทศ!

เจ้าหนูต้าเป่าพอได้ยินเสียงพี่สาวที่เพิ่งตามมาถึงก็รีบวิ่งไปหาสุดความเร็วเท่าที่ขาสั้น ๆ จะทำได้ "อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวล้มไม่รู้ด้วยนะ จับมือพี่ไว้" หนูน้อยเป่าเปาที่เพิ่งเลิกโรงเรียน พอคุณปู่ไปรับก็มุ่งหน้ามาที่นี่ทันที ตอนนี้เป่าเปากลายเป็นพี่ ป.1 แล้ว การพูดจาก็ชัดเจนและฟังง ่าย แต่ก็มีเจ้าตัวยุ่งต้าเป่าที่โตมาทันให้ได้ใช้วุ้นแปลภาษาอีกคนหนึ่ง

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านทำเหยาะแหยะเช่นนั้นแล้วเมื่อใดจะเสร็จเล่า ตะวันจะลับขอบฟ้าแล้วเร่งมือเข้าเถิด" เสียงสตรีวัยกลางคนแผดขึ้น ลี่ถังเป็นผู้ดูแลเรือนของที่นี่ ตระกูลซ่งกว้านซื้อที่ดินและเรือนหลายหลังเอาไว้ บิดาของซ่งซูหลานส่งตัวบุตรสาวมาอยู่กับนางตั้งแต่แบเบาะ ซ่งซูห ลานถูกเลี้ยงดูโดยแม่บ้านลี่หรือลี่ถัง นางไม่เคยถูกประคบประหงมจากบ่าวผู้นี้เลยสักหน ถึงแม้ตนเป็นคุณหนูรองของตระกูลก็ตาม ตรงกันข้าม ซ่งซูหลานถูกเลี้ยงดูดุจดั่งลูกของบ่าวไพร่ผู้หนึ่ง อาหารการกินที่ดีที่สุดของนางคงนับว่าเป็นโจ๊กต้มเกลือกระมัง

แม้แต่องค์รัชทายาทก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าในวินาทีต่อมา ฮ่องเต้ต้าฉู่กลับเงยหน้าขึ้นมามองเสิ่นเป่าซวงด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “เป็นข้าที่ไม่ระวังเอง ไม่เป็นไร เจ้าคือเสิ่นเป่าซวง คุณหนูรองของตระกูลเสิ่นหรือ?”