ทะลุมิติ Novels & Stories

ตอนพิเศษ 2: รอยแยกแห่งมิติ และสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าแห่งโลกอนาคต

Chapter 1 'เยี่ยนฟางทะลุมิติ' เสียงร้องไห้ดังระงมภายในห้องของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เหล่าเครือญาติกำลังเศร้าโศกกับการจากไปของหญิงสาวอายุยังน้อยที่นอนสงบนิ่งบนเตียงคนไข้ โดยไม่รู้เลยว่าวิญญาณของเธอกำลังจ้องมองเหล่าพ่อแม่พี่น้องอยู่ด้านหลังโดยที่ไม่มีใครเห็น

±++++++++++++++++ แนะนำนิยายเซต: แก๊งสามสาวทะลุมิติ นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในซีรีส์เซตแก๊งเพื่อนสาวจากยุคปัจจุบัน ที่จับพลัดจับผลูทะลุมิติมาป่วนหัวใจบุรุษแคว้นนี้ค่ะ! ใครที่โดนตกและชื่นชอบความผูกพันของพวกนาง สามารถตามไปฟินและเอาใจช่วยพวกนางให้ครบทั้ง 3 เรื่องได้ตามนี้เ ลยนะคะ 👇

นั้นก็เถอะ แต่ใน 1,000 คน ก็มีแค่ประมาณ 150 คนเท่านั้นแหล่ะ เพราะงั้นเวทย์มิติก็เลยหายากกว่านั้นซะอีก.... แต่เพราะงั้นก็เลยมีคนทดลองลงตราเวทย์จุดเซฟที่ว่า ลงไปในหินเวทย์มนต์ ผลก็คือ ทำให้เกิดไอเทมเวทย์มนต์ชนิดใหม่ที่สามารถใช้แทนเวทย์มิติได้ ชื่อของมันก็คือ 『ศิ ลาเวทย์เคลื่อนย้าย』 แล้วนอกจากจะใช้วาร์ปเข้า-ออกดันเจี้ยนในชั้นต่างๆ ได้ตามใจแล้ว ถ้าเป็นคณะเดินทางที่มีใบอนุญาตก็จะสามารถใช้เดินทางข้ามเมืองได้ด้วยนะ....〞

เกรซเว้นจังหวะการพูดชั่วครู่ ปล่อยให้ความเงียบกลืนกินทุกสรรพเสียง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุด "หากการเย็บรั้งมิติเกิดความผิดพลาด แรงสะท้อนกลับที่บ้าคลั่งจะกระชากโลกทั้งสองใบให้พุ่งเข้าชนกันอย่างรุนแรง แผ่นดินของมนุษย์และนครสุริยันของปีศาจจะถูกบดข ยี้เข้าหากันประดุจก้อนกรวดที่ถูกค้อนยักษ์ทุบ ทุกสรรพสิ่ง ทุกชีวิต และทุกสถาปัตยกรรม จะแหลกสลายกลายเป็นผุยผง และการล่มสลายของมิติจะเกิดขึ้นรวดเร็วยิ่งกว่าการถูกผู้ลบข้อมูลกัดกินเสียอีก พวกเราจะเร่งความพินาศให้มาเยือนเร็วขึ้นด้วยมือของพวกเราเอง"

สายลมแปร่ง ๆ วูบผ่านตัวเราทั้งคู่ พร้อมแรงดึงดูดที่ผิดธรรมชาติเกิดขึ้นรอบตัวของเรา จังหวะข้ามมิติครั้งนี้นุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่ฉันเคยเจอ อาจเพราะพี่ยำใช้เส้นทาง VIP สุดพิเศษที่เชื่อมตรงจากมิติจันทรามาถึงโลกมนุษย์

ค่ำคืนสุดท้ายของจางเย่วชิง นางกระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยศรัทธาอันแรงกล้าต่อฟ้าดิน ขอให้ดวงจิตของนางที่อยู่ในต่างโลก เข้ามาใช้ชีวิตต่อจากนางในดินแดนแห่งนี้ ซึ่งประจวบเหมาะกับเวลาชีวิตของศาสตราจารย์จางเย่วชิงได้หมดสิ้นลง เรื่องราวของการทะลุมิติจึงได้เกิดขึ้นอย่างน่า เหลือเชื่อ “ข้า…ข้าจะต้องทำเยี่ยงไร ความผิดบาปในครั้งนี้จึงจะถูกสะสาง” ชินอ๋องเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขากำลังจะอดกลั้นน้ำตาลูกผู้ชายไม่ไหวอีกต่อไป

ซิ่วอิงได้ยินก็เดาว่าคงเป็นระเบิด นางคงทะลุมิติมาเป็นแน่ “สิ่งที่นางทำขึ้นเรียกว่าระเบิดเจ้าค่ะ” “ระเบิด!” “ใช่เจ้าค่ะ เวลาใช้งานคือต้องดึงสลักออก แล้วปาออกไปให้ไกล จากนั้นระเบิดก็ทำงานดังตูม พลังของแรงระเบิด สามารถทำให้ร่างของคน แหลกละเอียดได้เจ้าค่ะ”

นางเรียกเสียงลึกลับที่คอยช่วยเหลือว่าผู้รู้ และนางมั่นใจว่าเขาต้องรู้ทุกเรื่องแน่นอน คิดได้เช่นนั้นจึงรีบจัดการข้าวของ นางนำผ้าห่มผืนหนามาปูนอนแทนที่นอน และเตรียมผ้าห่มผืนบางคนละผืน หมอนใช้เป็นห่อผ้าพับทับกันแทนเพื่อง่ายต่อการเคลื่อนย้าย นางเลือกลังไม้ออกมาจากมิติ ให้คล้ายกับว่าเ ตรียมของอพยพ แม้ข้างในจะมีเพียงเสื้อผ้า แต่ยามจะหยิบใช้ของจากมิติจะไม่เป็นที่สงสัย “เสร็จจากตรงนี้ คงต้องเตียมแผ่นแป้งและเตรียมอาหารจากในมิติ จะได้ไม่ส่งกลิ่นไปบ้านอื่นให้ถูกสงสัย” ยิ่งผู้คนอดอยากยิ่งต้องระวังภัยจากการปล้นเสบียง

แค่ได้เจอกับผีหรือเจ้าที่ยังจะน่าเชื่อถือมากกว่าอีกนะ แต่นี่ ทะลุมิติมา. ทะลุมิติเนี่ยนะ! เฮ้อ! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะค่ะ โผล่มาซะขนาดนั้น เหมือนในหนังแฟนตาซีเลยทีเดียวเชียว มีแสงด้วยนะเออ...