พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย นิยาย & เรื่องราว

"พระชายาเพคะ ท่านอ๋องอาจจะแค่เป็นห่วงพระชายาอีกอย่างท่านอ๋องเป็นบุรุษหากจะเข้านอนกับพระชายาก็เกรงว่าจะมีผลกระทบต่อบุตรในท้อง หรืออาจจะเป็นอีกอย่างก็ได้นะเพคะเพราะจู่ๆ ท่านอ๋องก็เปลี่ยนไปจากอีกคนไปเป็นอีกคน หรือว่านี่จะเป็นแผนของพระชายารองเพคะ" "นั้นสิ ทำไมข้าคิดไม่ถ

"น่าเสียดายนะ ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพจุติ แต่สติไม่ดีเป็นใบ้ เช่นนี้จะแต่งชายาคงยากแล้ว" "ใครจะแต่งให้เขากัน แต่ไปไม่เท่ากับต้องไปดูแลคนใบ้สติไม่ดีทั้งชีวิตหรอกหรือ!!!" ห๊ะ!! ท่านอ๋องผู้นี้เป็นใบ้อีกทั้งยังสติไม่ดีด้วยอย่างนั้นหรือ?

หลัวเหวินซีชะงัก สายตาเขาไหววูบพยายามไตร่ตรองเรื่องราว ชายหนุ่มสบตาอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “ท่านอ๋อง...มีสิ่งใดจะกำชับข้าเพิ่มเติมอีกหรือไม่?” ชินอ๋องยิ้มบางแววตาเปี่ยมด้วยความหมาย “ในเมื่อท่านเป็นสหายวัยเยาว์ของพระชายา ความสัมพันธ์พิเศษเช่นนี้ก็ไม่ควรปกป ิดไว้”

อ๋องพยัคฆ์ผู้เย็นชาบัดนี้ดวงหน้าขึ้นสีร้อนผ่าว ไม่เพียงถูกสองขุนพลคู่ใจรู้ทันแล้วยังทำราวกับว่าเขาจะต้องแพ้ทางชายากระต่ายน้อยอยู่ร่ำไป ใครจะยอมเสียเชิงชายกันได้เล่า! “แต่ท่านอ๋องหรือจะสู้ความดื้อรั้นของพระชายาได้” “ก็แค่อย่าให้นางเห็นก็พอ”

แพงวางเล่ห์กันผู้อื่นไว้ภายนอก แต่กับพระชายาท่านอ๋องไม่เคยปกปิดสักเรื่อง มองท่านเป็นคนในครอบครัว ไว้ใจและเปิดเผยทุกอย่างให้เห็นมาตลอด” กล่าวถึงตรงนี้ จินม่อก็มองมาที่จ้าวเหมยฮวาอย่างจริงจัง “พระชายาคือคนที่ท่านอ๋องรักที่สุด เป็นผู้ที่ให้ความไว้ใจและใกล้ชิด หากแม้แต่ ท่านยังไม่เชื่อใจ ท่านอ๋องยังจะมีหวังอะไรอีกเล่าขอรับ”

นางกล่าวอย่างหนักแน่น ก้าวเข้าไปประจันหน้ากับเขา "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ท่านต้องคอยเก็บไว้ในตู้โชว์นะเพคะ... หม่อมฉันคือ 'พระชายา' ของท่าน เป็นพันธมิตรของท่าน และพระชายาที่ดี ก็ควรจะยืนหยัดเคียงข้างสามีเพื่อช่วยกันแก้ไขปัญหา ไม่ใช่หลบหนีปัญหา" คำพู ดที่ตรงไปตรงมาและเด็ดเดี่ยวนั้นทำให้อ๋องสี่ถึงกับนิ่งงันไป เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง และได้เห็นประกายไฟแห่งความกล้าหาญที่ไม่เคยเห็นในสตรีคนใดมาก่อน

ทางด้านฟางหรงท่านอ๋องผู้สง่างามดูสูงส่งต่อหน้าผู้คนมากมายไม่ตอบกลับสิ่งใด ใบหน้าหล่อเหลาคมคร้ามยามนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด จิตใจสั่นไหวไร้ซึ่งเรี่ยวแรง หยาดน้ำตาบุรุษซึ่งเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ที่เก่งกล้าสามารถเข้มแข็งเกรียงไกรในสายตาผู้อื่นอย่างชินอ๋อง มาบัดนี้ได้ หยาดหยดลงตกต้องผืนดินอย่างยากนักที่จะมีผู้ใดได้เห็น

พระชายาสวมกอดพลางจิกเล็บไปบนเนื้อกำยำของท่านอ๋อง นางแอ่นเด้งตัวตามติดแท่งหยกที่กระแทกอัดดังปึก ๆ ความสุขแผ่ซ่าน เสียงแหบพร่าของผิงอ๋องลั่นอย่างพึงพอใจ เขาขมวดคิ้วเข้ม แหงนหน้าร้องครวญ ท่านอ๋องเร่งขยับเอวสอบราวกับกำลังควบขี่ม้าสาวที่แสนจะพยศ “ปิงเอ๋อร์” “อ๊า ย...” พระชายาร้องเสียงหลง กอดรัดร่างผิงอ๋องที่ขยับเอวสอบกระชั้นตะบันสะโพกหนักแน่น ไม่เว้นช่วงให้นางหายใจ

รับสั่งเสียงกร้าว นางกำนัลเซียงเกรงกลัวยงชินหวังจนหัวหด ก้มศีรษะคำนับปะหลกๆ “หม่อมฉันผิดไปแล้วๆๆ อภัยให้หม่อมฉันด้วยเถิดๆๆ” แก้มของนางกำนัลเซียงยังเห่อบวมเพราะฤทธิ์ครีมผสมตำแยอยู่เลยด้วยซ้ำ นาราจึงประสานมือไพล่หลัง เดินวนไปวนมารอบตัวนาง ตามหลักการสอบสวน คนร้าย ต้องมีคนหนึ่งแข็งคนหนึ่งอ่อน ถ้าท่านหวังเย๋รับบทโหด งั้นนางก็รับบทใจดีก็แล้วกัน นารายิ้มเห็นอกเห็นใจนางกำนัลเซียงและเอ่ยอย่างอ่อนโยนนุ่มนวล

นางเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน “ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ? พระ… พระชายา?” ฉางจิ่นเหวินรู้สึกตื่นตระหนก สถานการณ์ดังกล่าวทำให้นางหวาดกลัวมิน้อย