ยูริ Novels & Stories

เขาย้ำคำเดิม สาดน้ำมันใส่กองเพลิงแห่งโทสะจนลุกโพลง เอริกรู้สึกสนุกกับการแหย่คนเจ้าอารมณ์ ใบหน้าอ่อนใสของเธอเป็นสีแดงเข้มขึ้น ดวงตากลมโตวาววับเอาเรื่อง ทั้งๆ ที่ตัวยังสั่นเพราะหวาดกลัวเขาอยู่เลย คนอะไรแหย่นิดแหย่หน่อยก็ขึ้นเสียแล้ว ในยามนี้ไม่มีอะไรจะสนุกเ ท่าแหย่แล้วอีกฝ่ายเต้นตามแบบนี้ มันทำวิญญาณเด็กเกเรในร่างถูกปลุกขึ้นมา อยากแกล้งอยากแหย่ให้หญิงสาวโมโหเล่น ยิ่งเห็นเธอกระฟัดกระเฟียดเท่าไหร่ เขายิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

เธอทำหน้าเอ๋อ จนเพื่อนๆ ในห้องขำรอบสอง “ช่วยตอบอันดาหน่อยสิว่าบิดาแห่งพันธุศาสตร์ชื่ออะไร” “เกรเกอร์ โจฮันน์ เมนเดลค่ะ/ครับ อาจารย์” อันดายิ้มแหยๆ ให้อาจารย์และเพื่อนๆ เธอยกมือไหว้อาจารย์ กล่าวขอโทษเบาๆ

จังหวะที่มิ่งขวัญกำลังจะหันกลับก็ถูกอีกฝ่ายคว้าตัวไว้ แล้วกระชับร่างของเธอเข้ามาแนบกับลำตัวในท่าโอบ "พี่ไม่คิดว่าเราจะกลับมาประเทศ" "คือยูริจะกลับมาอยู่กับคุณแม่ค่ะ" ยูริเป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น แม่ของเธอเป็นคนไทยและสอนให้ลูกพูดภาษาไทยกลัวว่าถ้ากลับมาจะใช้ชีวิตลำบา ก

มอง ๆ แล้วชวนหลงใหล “ทับทิมกรอบค่ะ คุณเมสันลองเอาไปทานก็ได้นะคะ” “เพราะฝีมือของหนูรษาทำขนมไทยอร่อยมากค่ะ” “รษา ชื่อแปลก” “รษาเหรอ ใครกัน” เมสันพึมพำ มือใหญ่พร้อมจับลูกบิดประตูเชื่อมระหว่างกำแพง เขาหมุนลูกบิดอย่างเบามือ สายตาสอดส่องเห็นหญิงสาวผมดำขลับยืนรดน้ำดอกไม้

เลโอปล่อยร่างเล็กที่อ่อนระทวยลงสู่พื้น จับอีกฝ่ายหันหลังก่อนดันตัวเธอเข้าหาโต๊ะทำงาน เรียวขาสั่นเทาถูกต้นขาแกร่งแยกกว้างออกร่างสูงขยับเข้าไปซ้อนทับ มือจับเนื้อแข็งจดจ่อทางเข้า อึดใจเดียวมันก็หายเข้าไปในโพรงอบอุ่นทั้งลำเอ็น เสียงครางต่ำพร่าดังออกมาจากร่างสูงด้านหลัง ใ บบัวแนบใบหน้าลงกับโต๊ะ ลมหายหอบเหนื่อย เอวคอดถูกฝ่ามือหนาจับยึดเอาไว้แน่นขณะที่ร่างสูงออกแรงกระแทกกระทั้นเข้าออกตามความต้องการที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด

เด็กน้อยหน้ามุ่ยหัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น “งั้นเหรอ เห็นหน้าเหมือนลูกแมวสกอตติชโฟลด์ ก็นึกว่าชื่อนี้” “เปล่าสักหน่อย หนูชื่อเล่นว่า ยูมิ ยูมิที่แปลว่า คันธนู ส่วนชื่อจริงชื่อว่า ยูมิโกะ ที่แปลว่า เด็กที่มีความงดงาม และสุขภาพดี แล้วคุณศัตรูล่ะชื่อว่าอะไร”

ยูริ ชายผู้ที่คริสเตียนเชื่อว่าตายไปแล้วในเหตุการณ์ระเบิดเมื่อหลายปีก่อน เหตุการณ์ที่ทำให้คริสเตียนต้องสูญเสียน้องชายและบิดา และเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางแห่งความแค้นของเขา ยูริคือศัตรูเก่าของตระกูลคาร์ดินัล และเป็นคนที่คริสเตียนเชื่อว่าเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมเหล่านั้น “ แปลกใจล่ะสิ” ยูริหัวเราะอย่างเยือกเย็น “แกคงคิดว่าฉันตายไปแล้วสินะ แต่เปล่าเลย…ฉันกลับมาแล้ว และฉันกลับมาเพื่อ ทวงคืนทุกสิ่ง ที่แกเคยทำกับฉันและครอบครัวของฉัน”

“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อรุ่งทิวา คนที่จะมาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยค่ะ” “คิกๆ อุ้ย! ขอโทษนะจ๊ะที่ขำ แต่หน้าน้องตลกมาก พี่ชื่อริสานะ เป็นเลขาของคุณวายุภักษ์”

ใบหน้าทั้งสองเห่อร้อนแดงด้วยไฟสวาทพร้อกกับความเขินอายที่กำลังปะทุล้นออกมานอกอก สองมือน้อยของพุฒิตาไม่รู้จะจัดวางไว้ตรงไหน อยากจะผลักไส แต่ร่างกายกลับแอ่นเด้งเร่าตอบสนองชายแปลกประหลาดที่เพิ่งพานพบกันครั้งแรก แม้แต่ชื่อเธอก็ยังไม่รู้จัก แต่เขากลับรู้จักชื่อเธอและเหม ือนรู้จักเธอเป็นอย่างดีด้วย “ข้าชื่ออามาร์ จำไว้ว่าข้าชื่ออามาร์ ยอดทูนหัวของข้า อื้ม...หวานเหลือเกิน” อามาร์รู้ความคิดความสับสนวุ่นวายในใจของนางทุกอย่างจึงเงยหน้าขึ้นจากความสวยฉ่ำแฉะมาเอ่ยบอกตอบและนั่นทำให้พุฒิตาตกใจจนอามาร์ต้องยกยิ้มมุมปากแล้วพูดต่ออีกครั้ง

เด็กสาวผละออกจากร่างอรชรของมาเรียมแล้วเล่าเสียงเจื้อยแจ้ว “ออ...วันนี้ใส่ชุดสวยด้วย มาทางนี้เถอะ มาช่วยพี่เตรียมของ” พูดพลางเธอก็ดึงมือให้อูซาเดินตามเข้ามายังโต๊ะจัดเตรียมอาหาร มีพนักงานสาวของทางรีสอร์ตคอยอำนวยความสะดวก อูซาตาลุก วาวตื่นตาตื่นใจกับของกินมากมายที่เ ธอไม่เคยเห็นมาก่อน “โห...เยอะขนาดนี้ ของพี่เรียมกับนายแดนหมดเลยเหรอคะ”