สัญญาการแต่งงาน นิยาย & เรื่องราว

์ “คำสัญญาไม่เท่ากับการกระทำนะครับ การแต่งงาน ใบทะเบียนสมรสมันไม่ใช่เรื่องสำคัญในการครองคู่ ถ้ามีสองสิ่งนี้แต่ไม่มีความรัก ความเข้าใจ ความไว้ใจและความซื่อสัตย์มั่นคงต่อกัน มันก็คือการแต่งงานที่ไร้คุณค่า ใบทะเบียนสมรสที่เปล่าประโยชน์ เพราะถึงยังไงก็ต้องหย่าขาดกันอยู่ดี แต่ผมก็ย

ควินน์ตกตะลึงแล้วโพล่งออกมาว่า “พี่ชาร์ลี! ลืมไปแล้วเหรอคะว่าพี่มีสัญญาแต่งงาน?!” “สัญญาแต่งงาน?” ชาร์ลีรู้สึกอายเล็กน้อย แล้วหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่พูดว่า “สัญญาการแต่งงานระหว่างเราทั้งคู่ เป็นแค่เรื่องตลกที่พ่อแม่ของเราตกลงกันเมื่อสมัยเรายังเด็ก ในตอนนั้นเราทั้ง คู่ยังเด็กและไม่รู้เรื่องอะไร แล้วจะมาจริงจังกับสัญญาแต่งงานนั้นได้ยังไง? เธอจริงจังกับสัญญาแต่งงานนั้นจริง ๆ เหรอ?”

“แคทเธอรีน คุณคิดว่าผมเป็นใคร? คุณคิดว่าจะเริ่มและจบการแต่งงานกับผมเมื่อไรก็ได้ตามที่คุณต้องการอย่างนั้นเหรอ? ตอนนั้นผมบอกให้คุณอย่ามายุ่งกับผม แต่คุณก็ยังตามตื๊อให้ผมแต่งงานกับคุณ” “ผมจำได้ว่าผมเคยบอกคุณแล้วว่าการแต่งงานของเรามีสัญญาผูกพันกันสามปี ถ้าคุณไม่ทำตาม ผมจะไม ่มีวันปล่อยคุณไปแม้จะผ่านไปแล้วสิบปีก็ตาม”

“ดังนั้นจึงพูดได้ว่า พวกเจ้าไม่เข้าใจความรักที่แท้จริงเลย แม้ว่าสหายหวังจะพูดเช่นนี้ แต่เมื่อลองคิดดูดี ๆ มีสตรีคนใดบ้างที่เต็มใจจะมอบความไว้วางใจตลอดชีวิตของนางง่าย ๆ เช่นนี้?” “ทั้งสองมีสัญญาการแต่งงาน แม้ว่าจะเป็นแผนรับมือชั่วคราวที่เหมาะสม แต่ถ้าไม่มีรากฐานทาง อารมณ์ระหว่างพวกเขา เช่นนั้นพวกเขาจะปรองดองกันได้อย่างไร?”

และตอนนี้ ทั้งบัญชีเก่าบัญชีใหม่รวมกัน ถังเสวี่ยหนิงจึงจบเห่โดยสิ้นเชิง! เหลียงอ๋องก็มิกล้าพูดมาก เดิมทีเรื่องการแต่งงานได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว และเสด็จพ่อก็ทรงทราบเรื่องแล้ว ในเวลานี้เมื่อทรงตัดสินเช่นนี้ สัญญาการแต่งงานย่อมเป็นโมฆะ หากเขากล้าขอความเมตตาในเว ลานี้ ก็ยิ่งมิอาจล้างมลทินได้

เขาอธิบายเสียงราบเรียบ ราวกับข้อตกลงในสัญญาไม่ได้มีผลอะไรกับเขา แต่สำหรับเธอนี่มันไม่ต่างจากสัญญาริดรอนสิทธิและอิสรภาพฉบับหนึ่ง 'ทำตัวเป็นภรรยาที่ดีต่อหน้าผู้อื่น แสดงความรัก ความเอาใจใส่สามีให้ถูกต้อง' 'ห้ามมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายอื่นขณะอยู่ในระยะเวลาสัญ� �า'

หลงเหว่ยขมวดคิ้ว หยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดดู “นี่มันอะไร... สัญญาหย่าล่วงหน้า?” “ฉลาดขึ้นมานิดนึงแล้วนี่” เฟิ่งชิงกอดอก เชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า “ในสัญญาระบุไว้ชัดเจน ข้อแรก เราจะจดทะเบียนสมรสและอยู่ร่วมชายคาเดียวกันเพื่อตบตาผู้ใหญ่หนึ่งปีเท่านั้น พอครบหนึ่งปีเ มื่อไหร่ เราจะหย่าขาดจากกันทันทีโดยไม่ต้องแบ่งสินสมรสใดๆ ทั้งสิ้น”

ทางออกที่ว่าคืออะไรกัน เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบเจ็ด แต่งงานมาได้สามปีกับผู้ชายที่นอนห้องเดียวกันแต่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเธอแม้แต่ครั้งเดียว ผู้ชาย…ที่เซ็นสัญญาการแต่งงานเหมือนเซ็นสัญญาทางธุรกิจ กำหนดระยะเวลา กำหนดเงื่อนไข กำหนดทุกอย่างที่เขาคิดว่ามันสมควรสำหรับเขา

ธารณ์งุนงงกับคำพูดแปลกๆของเธอ แต่ก็สตาร์ทรถตามสั่งทันที “ไปเจรจาธุรกิจค่ะ” หญิงสาวหัวเราะเสียงใส ใช่สิ การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรักและเต็มไปด้วยเงื่อนไขการเงินแบบนี้เรียกว่าเป็น ‘ธุรกิจ’ ก็เหมาะสมแล้ว เอาล่ะ ได้เวลาจัดกระเป๋าเดินทางไปเจอว่าที่สามีแล้ว

“การแต่งงานขององค์หญิงจะมีค่าก็ต่อเมื่อได้ลงนามทำพันธะสัญญาต่อกัน พร้อมเมื่อใดก็บอก หากไม่อยากพัฒนาความสัมพันธ์กันไปถึงขั้นนั้น ข้าก็เต็มใจให้เราหยุดความสัมพันธ์กันเพียงเท่านี้” แต่ละคำที่หลุดออกมาจากปากของเล่อเวยล้วนทำให้อ๋องหนุ่มกล่าวสิ่งใดไม่ออก เขาไม่เคยเห็นสตร ีคนใดพูดเรื่องการแต่งงานของตนเองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เท่านี้มาก่อน