Romans & histoires หย่ารักทวงใจ

#SET #ทวงรัก (ภาคต่อสุขนิยมอ่านหรือไม่อ่านก็ได้) #แค้นลวงรัก (อาทิตย์น้องชายตะวัน)

​“ตวงจะโยนแล้วนะคะ” ตวงรักว่า เมื่อเธอหันหลังให้ สาวๆ ที่กำลังยืนรอรับช่อดอกไม้เจ้าสาวส่งเสียงเซ็งแซ่ ชนิตสิรีที่วิ่งมารวมกลุ่มกะจะแย่งกับเขาด้วย โดนภาสวินีตะโกนห้ามเสียงแหลม

อาจิ้นยืนหลังตรงเลยเชียว หน้าแดงแจ๊ดเลย ถึงจะไม่ได้เจอกันหลายปี แต่ก็ยังไม่ชอบเห็นพี่สาวร้องไห้สินะ ไป๋เสวี่ยลี่เช็ดน้ำตา ไม่อยากทำให้เขาอึดอัดใจไปมากกว่านี้ “หากอาจิ้นต้องการหย่า ข้าก็เข้าใจจ้ะ” “ข้าแค่...” ซ่งจิ้นชินยื่นมือมา แต่ทิฐิที่แบกไว้บนบ่านั้นหนักอึ้งเกินไป เขาขบ กรามแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกจากห้องหอไปอย่างรวดเร็ว เสียงกระแทกประตูดังปัง! ทิ้งให้เจ้าสาวที่แสนดีนั่งกอดความเหงาอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพังในคืนวิวาห์

“เมียก็เมียค่ะ” “แต่งงานกันนะ” แก้มของช่อลดาร้อนจนแดง คำนี้ที่เขาว่าเป็นคำธรรมดาแต่ถ้าออกจากปากคนที่เรารู้สึก มักย่อมพิเศษ และมันก็พิเศษจนน้ำตาของเธอกลิ้งออกจากหางตา ภูวศินยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาแห่งความดีใจนั้นทิ้ง จริงอยู่ว่าเขาไม่ชอบให้เธอมีน้ำตา แต่การมีน้ำต าของช่อลดาในครั้งนี้ทำให้หัวใจเขาพองโต

ไร้ซึ่งเงื่อนไข ไม่มีด้ายแดงผู้ใหญ่ ไร้ซึ่งการอยากเอาชนะ มีเพียงความรักที่สลักลึกในหัวใจมาเนิ่นนานและจะยิ่งหยั่งรากลึกขึ้น และคำสาบานที่คนทั้งคู่จะรักษาด้วยทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ หลังจบพิธี ไม่มีอาฟเตอร์ปาร์ตี้ เพราะเจ้าบ่าวป้ายแดงต้องการใช้เวลาส่วนตัวกับภรรย าคนสวย เพื่อเร่งผลิตเบบี๋มังกรมาช่วยถลุงเงินคุณปู่คุณย่าและนายท่านเฉิง

คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันแน่น ในใจระแวง “หมอนั่นจะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย” ไม่ใช่ว่าอยากหย่ากับเธอจนตัวสั่น เพื่อได้อยู่กับยัยวิกซอลหวานใจจอมแอ๊บนั่นหรอกหรือ จะมาไม่ว่างอะไรอีก หรือเป็นแผนเตะถ่วงเวลา คิดหาวิธีทวงสมบัติคืนกันนะ ก็ไม่แน่ มียัยวิกซอลนั่นยุหนักๆ ก็มีสิทธิ์ ที่ภวิศจะ กลับลำไม่ยอมหย่าเพื่อต่อรองกับเธอ เป้ย : แล้วคุณจะว่างเมื่อไหร่

‘คิดถึงนะยัยเด็กขี้แย’ เจ้าขวัญยิ้มหวาน ส่งหัวใจเบาๆ ให้เขาผ่านสายลม. พันธนาการและบททดสอบทั้งหมดได้ผ่านพ้นไปแล้ว ขอบเขตของผู้ใหญ่ไม่อาจกั้นกลางความรักของพวกเขาได้ มีแต่จะยิ่งทำให้ความผูกพันและศักดิ์ศรีของความรักครั้งนี้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น... เพื่อรอคอยวันที่ท ั้งสองจะได้ก้าวเข้าสู่งานแต่งงานอย่างสมบูรณ์แบบในเร็ววัน .

ม่านไหมเอ่ยถามพร้อมกับเอียงคอมองเขาด้วยแววตารู้ทัน "แผนเหรอ?" รวีแกล้งทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ "แผนของผมก็คือ... การทวงคืน 'หัวใจ' ของตัวเองอย่างเป็นทางการสักที หลังจากที่ต้องวิ่งหนีตายและสู้รบมาด้วยกันนานเกินไป"

หรงเนี่ยนซินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “เพราะว่าเธอกำลังจะแต่งงานครับ วันที่อยู่ร้านกาแฟหน้าค่าย เธอบอกกับผมว่า อีกเจ็ดวันเธอจะแต่งงานกับหัวหน้าธนาคารโจวหลางเทา และจะย้ายไปอยู่ต่างเมืองถาวรครับ” ชื่อของผู้ชายคนนี้ทำให้หรงเนี่ยนซินถึงกับสะดุดกึก โจวหลางเทาคือชื่อของพระรอ งสุดอาภัพที่ไม่มีวันได้สมหวังกับนางเอกไม่ใช่เหรอ ทำไมคราวนี้เขาถึงได้ลงเอยแต่งงานกับคุณหนูซูที่เป็นนางเอกของเรื่องล่ะ หรือว่า... เนื้อเรื่องในนิยายเรื่องนี้จะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ไม่ใช่เธอที่คิดไปเองใช่หรือเปล่า?

"ธันยกานต์ : คุณกันต์ค่ะ ฉันว่าเราเลิกติดต่อกันเถอะค่ะ อย่าพบกันอีกเลย" กันต์เปิดอ่านข้อความที่หญิงสาวส่งมาทันที ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่อ่านมันวนซ้ำๆหลายครั้ง วิ่งฝ่าฝูงชนไปยังจุดที่เห็นเธอครั้งสุดท้าย ร่องรอยจากรองเท้าคัตชูของเธอยังไม่จางหายด้วยซ้ำ เมื่อสักครู่คน ตัวเล็กยิ้มให้เขาและกำลังจะเดินเข้ามาเขาจริงๆไม่ได้ตาฝาดแน่ "กิตติพัชย์: หนูพูดอะไรของหนูครับพี่ไม่เข้าใจ"