Novelas y relatos de หัวใจในลมหนาว

ปีที่ยี่สิบสองแห่งการครองราชย์ของฮ่องเต้หมิงคัง ลมหนาวของเดือนหนึ่ง ช่างหนาวเหน็บลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ หญิงสาวร่างกายผ่ายผอม เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ริมฝีปากแห้งผากราวกับพื้นดินที่แตกระแหง ขาดน้ำหล่อเลี้ยงจิตใจ ดวงตาบวมช้ำปิดสนิท จนไม่สามารถลืมตาขึ้นมามองโลกภาย นอกได้

[11] อุปสรรคหัวใจ _____________ ลมเย็นๆ พัดผ่านชานเรือน อารดารับรู้ถึงความหนาวเย็นที่กำลังแทรกซึมจากผิวเนื้อลงสู่ขั้วใจ ความทรมานได้ผุดพรายอีกคราแล้ว หนักกว่าตอนที่รู้ว่าพี่ธี อดีตคนรัก แอบไปคบกับลูกพี่ลูกน้องของเธอเสียอีก

เด็กสาวยืนร่ำไห้แบบไร้เสียงอยู่ตรงนั้น สองมือน้อยๆ กำแน่นที่ภาพวาดและกลอนแทนใจ อย่างไม่อาจทำอันใดได้มากไปกว่านี้ เพลงยุทธ์พลังลมปราณอันใดล้วนแตกซ่านราวกับผู้ถูกทำลายวรยุทธ์เข้าไปทุกที ในหัวใจขมขื่นไปหมดแล้วในยามนี้ หัวใจของนางปวดร้าวรุนแรงราวกับถูกเหล็กร้อนฉาน จ้วงแทงกระหน่ำซ้ำๆ จนเรือนร่างระหงซวนเซเกือบจะล้มลงทุกขณะ นางคล้ายหยกงามแตกละเอียด พร้อมสลายคล้ายม่านหมอก

เจมส์กระซิบเสียงกระเส่าข้างใบหู ฉวยโอกาสกดจมูกลงข้างซอกคอ ในวินาทีชิดใกล้จนเกดสุดารู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขา รินรดอยู่บริเวณต้นคอและหลังใบหูของหล่อน ทำเอาเส้นขนอ่อนๆ ลุกซู่ชูชัน “อื๊อ… ” จิตใจของคุณหนูไหวกระเจิง เกิดอาการร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับผ ู้ชายคนไหนมาก่อน

เสียงเล็กครางในลำคอ วายุร่างกายร้อนระอุ หัวใจสั่นสะท้านกับความหอมหวานและบริสุทธิ์จากร่างนุ่ม ชายหนุ่มจุมพิตดื่มด่ำ มือลูบไล้เรียวแขนแล้ววกไปวนเวียนอยู่แถวทรวงอก "ริณาจ๋า..." เขาครางเรียกชื่อ ลริณาตัวสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและตื่นตระหนกกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ มือใหญ่ เกาะกุมทรวงอกแล้วบีบเคล้นเบาๆ ปากอุ่นเลื่อนมาจูบไซ้ซอกคอ ไล้ลิ้นแตะตรงจุดชีพจร

คนขี้อายพยายามรวบรวมความกล้า สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วเอื้อนเอ่ยความในใจเสียงหวาน พร้อมสบตาเขาด้วยแววรักใคร่ สื่อให้ชายหนุ่มได้รับรู้ทางคำพูดและแววตาด้วยความแน่วแน่ “โอ้! ขอบคุณนะครับที่รัก ที่ยอมมอบหัวใจให้พี่ พี่สัญญาว่าจะดูแลรักษามันเป็นอย่างดี ไม่ให้มีน้ำ

ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับอะไรออกมา เธอก็คิดไปว่าเขาอาจจะไม่ได้ปฏิเสธเธอก็ได้ เม็ดพลอยจึงวัดใจโดยการเข็นรถออกไปด้านนอก "ตรงนี้เป็นลานที่หน้าบ้านค่ะ พอพระอาทิตย์ย้ายไปอีกฝั่งก็เลยไม่มีแสงแดดส่องถึง แถมลมเย็นจากทะเลที่พัดมาก็สดชื่นด้วยนะคะ"

สนามแรกจบลงโดยไร้เลือด แต่หัวใจบางดวง… เริ่มเต้นแรงเกินปกติแล้ว สายลมในสวนพัดเอื่อย กลีบดอกไม้ปลิวร่วงดุจหิมะบางเบา ฮองเฮา ลี่เอินเอิน ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมอ่อน ซ่งเหลียวที่ถือพานอยู่ด้านหลังเผลอกำพานเงินแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

จี้กวนหลานพิงหน้าต่างเครื่องบิน มองทะเลเมฆกว้างสุดลูกหูลูกตาและให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกนอกหน้าต่าง สายตาเขาว่างเปล่า หัวใจไร้ความรู้สึก ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ เขาจะปล่อยให้ร่างกายค่อยๆ ผุพังตามกาลเวลาอยู่ท่ามกลางหิมะขาวและความเงียบสงบของเทือกเขาแอลป์ ค่อยๆ เลียแผลใ จที่ไม่มีวันหายเพียงลำพัง สำนึกผิดกับความเหลวแหลกและล้มเหลวในชีวิต

ภายในเรือน ลั่วชิงหรูหลับตาลงอีกครั้ง ริมฝีปากซีดเซียวเม้มแน่น ราวกับพยายามข่มกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมาในอก คล้ายบอกตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ควรใจอ่อน สิ่งที่เขาเคยทำไว้ มิใช่เพียงความหนาวเย็นชั่วครู่จะชดใช้ได้ ทว่าเมื่อเสียงลมหนาวหอนครว� �ดังลอดผ่านผนังเรือน เม็ดหิมะกระทบหลังคาไม่ขาดสาย เสียงลมและความหนาวที่แทรกซึมเข้ามา หัวใจของนาง…กลับปวดร้าวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล