Novel & Cerita อสูรข้ามฟ้า

ครืนนนน กระแสสายฟ้ามหาศาลทะลัก ราวกับภายในท้องกลมนั้นซ่อนทะเลอัสนีทั้งผืนเอาไว้ ฟ้าดินสั่นสะเทือนอีกรอบ ความน่าสะพรึงระเบิดออกจากร่างอ้วนกลมจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว สีหน้าของเหล่าราชันย์พลันเปลี่ยน "ส...สัตว์อสูรระดับแปด!"

ไม่นานเกินรอ องค์กำเนิดชายของพระเจ้าแผ่นดินที่แข็งเกร็งผงาดง้ำอยู่ครู่ใหญ่แล้ว จึงค่อยเคลื่อนเข้าใกล้คูหาสวาท ร่างอรชรขาวโพลนในความมืดบิดเร่าไปมาด้วยความทุกข์หฤหรรษ์ กระสันใคร่อยากเสพกามเสียแทบบ้า ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอเฉกเช่นเดียวกับกลีบบุปผาเนื้อนางข้างล่างนั่น ขนตางอนยาวหลุบหรี่ จะหลับจะตื่นก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง จะฝันจะจริงก็ไม่ชัดเจนทั้งคู่

โรเซ่หัวเราะและยิ้มรับคำพูดของเขา หลังจากนั้นทั้งสองก็เริ่มออกเดินทางไปด้วยกัน ผ่านป่าลึกลับที่มีเงาสัตว์ประหลาดเคลื่อนไหวอยู่ในพุ่มไม้ ระหว่างทางซูโฮเล่าเรื่องเกี่ยวกับอสูรต่าง ๆ ที่อาจจะเจอในโลกนี้ ทำให้โรเซ่ฟังอย่างสนใจ เมื่อพวกเขามาถึงหน้าผาสูงที่ขวางเส้ นทาง โรเซ่ถึงกับตะลึงในความสูงของหน้าผานั้น ลมพัดกระโชกแรงจนเธอต้องเกาะแขนซูโฮไว้แน่น "คุณกลัวเหรอครับ" ซูโฮถามด้วยน้ำเสียงที่มีรอยยิ้มบาง ๆ

ถ้าหากฉันสามารถทำได้ ฉันก็ไม่ยอมพลาดอาหารกลางวันฟรีที่ส่งมาถึงตรงหน้าแน่นอน แต่น่าเสียดาย เฮ้อ ฉันยังคงต่อสู้อย่างหนัก ขยันเตือนตัวเองจริง ๆ ในคืนมืดมิด ดวงจันทร์ส่องแสงใส่กิ่งก้านและใบไม้ที่ปลิวไหวอยู่นอกหน้าต่างสร้างเงาบนผนัง สั่นไหวมีชีวิตชีวา ดูคล้ายเอลฟ์ตัวน้อยเ ริงระบำ

ปังงงงงงงงง ดวงใจเห็นว่ามีรถกำลังขับมาด้วยความเร็วในขณะที่ทอฝันกำลังจะข้ามถนนมาด้วยความรักและเป็นห่วงหญิงสาวเธอจึงรีบเดินทั้งที่เดินไม่ค่อยจะไหวข้ามถนนไปอีกเลนเพื่อผลักทอฝันให้พ้นจากถนนแล้วเธอนั้นก็โดนรถที่พุ่งมาอย่างแรงชนกระเด็นเสียเองแล้วรถคันนั้นก็ขับหนีไปอย ่างรวดเร็ว “อ๊าย...” ทอฝันกรี๊ดด้วยความตกใจและตอนนี้ร่างของเธอที่ถูกดวงใจผลักก็ไปนอนอยู่ริมฟุตบาท “ป้าดวง....”

เธอตวาดเสียงดังจนชูใจตกใจ “แม่ โฮ...” ร้องไห้ ไม่เข้าใจว่าแม่โกรธใคร “แป้งฟังพี่ก่อน” “ไม่ ไม่ฟังทั้งนั้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ คุณมันปิศาจ มันเป็นอสูร ไม่มีสิทธิ์จะเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก ออกไป”

เจ้าจงหาโอกาสสร้างสายฟ้าให้ได้ อสูรหิมะปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า ร่างกายมหึมาของมันบดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด กรงเล็บใหญ่โตฟาดลงมาหมายจะบดขยี้ทั้งสอง เทียนชุนดึงหลินหลินหลบอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งสองกลิ้งไปบนพื้นหิมะเย็นเฉียบ ก่อนที่เทียนชุนจะร่ายเวทสายฟ้าฟาดลงกลา งอกอสูร เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดลงมาแต่กลับไม่ระคายผิวอสูรหิมะแม้แต่น้อย

อินทุภาสงสัย แม่ชีอินทุกรกำมือมาตรงหน้าเธอ แล้วแบมือออก มีแสงสว่างดวงเล็กๆ ลอยอยู่เหนือฝ่ามือ แล้วค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ขนาดเท่ากำปั้น รัศมีของแสงที่กำลังส่องสว่างนั้น แผ่รังสีออกมาทอเป็นประกายสีรุ้ง จนหมอกขาวหายไปหมด กลายเป็นทะเลดวงดาวราวกับกำลังยืนอย ู่ในใจกลางกาแลคซี่ “ฝากดูแลเขาด้วยนะ! แต่เดิมเขาคือดวงจิตจักรพรรดิ องค์จักรพรรดินีนำมามอบให้ยาย พร้อมกับแหวนสะเก็ตดาว ยายฝากให้เจ้าช่วยดูแลปกป้องเขา ด้วยปราณชีวิตและเลือดบริสุทธิ์ของเจ้า เพื่อให้เขาได้ถือกำเนิดใหม่บนดาวโลกแห่งนี้!”

แต่ก็ทำได้เพียงสร้างรอยร้าวตื้น ๆ เท่านั้น อสูรหินตวัดปีกเข้าใส่จนไดชิกระเด็นออกไปชนกับโขดหินอย่างแรง "ไดชิ!" ดาอิรีบร่ายคาถา "ลูกไฟพรางตา!" เธอสร้างลูกไฟขนาดเล็กหลายลูกพุ่งเข้าใส่อสูรเพื่อดึงความสนใจ ก่อนจะร่ายคาถาที่ทรงพลังกว่าเดิม "โซ่ตรวนแห่งพื้นพิภพ!" โซ่หินแ กร่งผุดขึ้นมาจากพื้นดินพันรอบขาของอสูรไว้

อรถาม “ฟ้าไม่เจอเขาอีกแล้วครับแม่ เขาบอกว่าถ้าเจอกันอีกก็เป็นพรหมลิขิตสองคน ตอนนี้ผ่านไปสองเดือนแล้ว ผมก็ไม่เจอเขาอีกเลย” “แม่ซักจะอยากเห็นหน้าหนุ่มคนนั้นแล้วสิ เขาชื่ออะไรทำงานที่ไหน เผื่อแม่ให้คนช่วยตามหา” “ชื่อนับดาว ผมรู้เท่านี้จริงๆ ครับ”