เซียวอี้ บุตรเขยผู้เป็นจักรพรรดิสวรรค์ Novels & Stories

ราชบุตรเขยผู้นี้เป็นสามีของเซียวหมิงหลาน ปีนั้น ในการสอบหน้าพระพักตร์ หลังจากที่เขาได้เป็นทั่นฮวา เขาก็ไม่สนใจชื่อเสียงและโชคลาภ ตอนนี้เขาไม่มีตำแหน่งในราชสำนัก นอกจากตำแหน่งราชบุตรเขย

เซียวหลันยวนตอบกลับแค่คำเดียว องค์จักรพรรดิรู้สึกรำคาญขึ้นแล้วจริง เขาเป็นพี่ชายคนโต แล้วยังเป็นองค์จักรพรรดิด้วย เซียวหลันยวนไม่ได้มองเขาว่าเป็นพี่ชายคนโตหรือองค์จักรพรรดิเลย

เขาคือพระโอรสลำดับที่เจ็ดขององค์จักรพรรดิแห่งเป่ยโม่ ที่ได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องฉี มารดาของเขาคือซูกุ้ยผิน องค์ชายผู้นี้ถูกจัดว่าเป็นผู้ที่ได้รับความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิแห่งเป่ยโม่น้อยที่สุด ในบรรดาองค์ชายทั้งหมดสิบสองพระองค์ องค์ชายรัชทายาทคือบุตรชายคนที่สี่ ขององค์จักรพรรดิ และเป็นองค์ชายที่มีสิทธิ์ในบังลังก์อย่างถูกต้องเพียงคนเดียวที่เกิดจากฮองเฮาเฉา ดังนั้นเขาจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง อีกทั้งฮองเฮาเฉาไม่อางวางใจให้บุตรชายเดินทางไปยังต้าโจวเพียงลำพัง

“หม่อมฉันคือคนที่สามารถทำให้พระองค์สมปรารถนาได้เพคะ...” เฟยเซียงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้า แต่ทว่าแววตายามมองบุตรสาวกลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน เฟิ่งอี้คือบุตรสาวของนางที่เกิดจากเทียนตี้ผู้ชั่วช้าองค์นั้น!

เซี่ยเยี่ยนเฉินหรี่ตามองบุตรชายของตนที่กล่าวจบก็เม้มปากแน่นไม่กล้าสบตาเขา "นางเป็นใคร" ผู้ที่ถูกถามกลืนน้ำลายลงคอเอ่ยบอกบิดาเสียงอ่อยเพราะรู้ดีว่าบิดาคงไม่เห็นด้วย "นางมีนามว่าจ้าวอี้หลันเป็นคุณหนูสามตระกูลจ้าวขอรับ"

ผู้นั้นคือคนโฉดที่กล้าสังหารแม้กระทั่งบุตรชายของอ๋องเซียงหยางแห่งแคว้นใหญ่ ตนเป็นเพียงบุตรชายของเจ้ากรมกรมอาญา อยู่ต่อหน้าเขาแล้วมิได้มีค่ากว่าเศษธุลี เซียวอี้สำนึกผิดจนแทบจะแดดิ้น คุกเข่าร้องขอความเมตตาจากฉินซู

จางอี้เทาเอ่ยเตือนบุตรชายด้วยความตกใจในสิ่งที่ได้ยินตอนนี้ “ไม่เป็นไร ผิดแล้วเด็กน้อย เจ้ามิรู้หรือว่า เจ้ามีศักดิ์เป็นอ๋องน้อย บุตรชายอีกคนของเราตั้งแต่เจ้ารับป้ายหยกประจำตัวของเราไปแล้ว ป้ายหยกอันนั้นคือสิ่งยืนยันถึงฐานะตำแหน่งของเจ้ามาตั้งนานแล้ว” ท่านอ๋องโบกมือใ ห้จางอี้เทาก่อนตอบคำถามของเด็กน้อยที่เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองกลายเป็นเชื้อพระวงศ์ไปเสียแล้ว

“นอกจวน ข้าเรียกเจ้าว่าชินอ๋อง เพราะเจ้าคือน้องชายที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานที่สุด เป็นบุรุษผู้มีอำนาจรองเพียงองค์จักรพรรดิ แต่พอเจ้าข้ามกำแพงเข้ามาด้านใน… ฟังให้ดีนะพ่อหนุ่ม เจ้าก็คือ บุตรเขย ที่ต้องเคารพข้าผู้เป็นพ่อตา!” สวีเฉียวเฟิ่งหัวเราะพรืด รีบพยักหน้า “ใช่แล้วขอรับ! ที่นี่เ ขตแดนของท่านพ่อ ขนาดเสือยังต้องหมอบเลยนะท่านพี่เขย”

วันรุ่งขึ้นยังไม่ถึงเวลาที่สาวใช้เตรียมโต๊ะวางสำรับอาหาร จักรพรรดิรัฐเฉียนเยี่ยนก็เดินทางมาถึงจวนตงหยางอ๋อง เขายิ้มแย้มแจ่มใสทักทายกับทุกคนก่อนที่จะเปิดปากพูดถึงเรื่องสำคัญกับเถียนเหว่ยฉี “ฉีเอ๋อร์ บุตรชายข้า เอ่อ มารดาของเจ้า” จักรพรรดิอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดออกมา

สุ่ยอี้หรงบุตรสาวคนโตของสกุลสุ่ยเอ่ยออกมาท่ามกลางสายตาของผู้คน สุ่ยอี้หรงผู้นี้โม่ชิงเยว่เคยได้พบอยู่บ่อยครั้งนางมักจะไปเยี่ยมเยียนน้องสาวของนางที่จวนนิ่งอันโหวอยู่เสมอ สามีของนางคือซื่อจื่อของจวนไหวกั๋วกงเหยียนเซียวผู้โด่งดัง เขาไม่เพียงเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเ