เซียวอี้ บุตรเขยผู้เป็นจักรพรรดิสวรรค์ Novels & Stories

ถึงจะกล่าวตำหนิเขา แต่นางกลับร่อนเอวรับเขาอย่างสอดประสาน แต่ปากก็ยังคงกลั้นเสียงครางเอาไว้สุดชีวิต เซียวเยี่ยนแข็งคึกยิ่งนัก ตั้งแต่เขากลายเป็นราชบุตรเขยแห่งแคว้นฉาง ได้ร่วมหลับนอนกับนางคราหนึ่งในวันที่เข้าห้องหอ

เซียวอวี้หางนั่งลงข้างๆ เขาด้วยท่าทางของคุณชายเจ้าสำราญ เขาหยิบกาสุรามาแล้วรินให้ตัวเองจอกหนึ่ง ดื่มไปพลางบ่นไปพลาง “ก็พี่เขยของเจ้าน่ะสิ ดึงดันจะให้ข้าพาออกมาหาความสำราญให้ได้ ข้าก็ไม่กล้าล่วงเกินเขา ทำได้เพียงรับหน้าเขาไปก่อน” “พี่เขยข้า? พี่เขยคนไหน?” หลิวหยวนเจี๋ย หรี่ตามองค้อนเขา “ก็พี่เขยรัชทายาทอย่างไรเล่า!” จู่ๆ เซียวอวี้หางก็ตบไหล่เขา “สหาย คืนนี้พวกเราคงไม่ได้สนุกกันแล้ว พวกเรากลับให้เร็วขึ้นสักหน่อยเถิด”

ดวงดาวเอ่ยเตือนลูกสาว ในเมื่อเธอตัดสินใจที่จะแต่งงานกับพี่เขยเพื่อหลานชายแล้ว เธอก็ต้องกลายเป็นตัวแทนของแม่เขาอย่างสมบูรณ์แบบ “ให้หลานเรียกว่าแม่นิดก็ได้นะลูก แม่แก้วกับแม่นิด” “จริงด้วยหนูนิด หนูต้องให้หลานเรียกว่าแม่ได้แล้วนะลูก” ยุพาสนับสนุนอีกหนึ่งเสียง

“แม่นางช้าก่อน เจ้าชื่ออะไร เป็นบุตรสาวจวนไหนหรือ ข้าเซียวอวี้เหิงเป็นบุตรชายของท่านราชครูเซียว” เซียวอวี้เหิงเอ่ยแนะนำตนเองอย่างสุภาพ ท่าทางของเขาเหมือนกับบัณฑิตคงแก่เรียน เสิ่นหนิงหนิงไม่ได้คิดอยากจะสนทนาอะไรกับเขามากนัก ทว่าในเมื่อคนเขามีมารยาทเอ่ยทักทายมาก่อนนางเอ งก็ย่อมไม่อาจเพิกเฉยเช่นเดียวกัน

เสียงของพระนางเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ "ข้าก็ยังเป็นเพียงพระสนมตัวเล็ก ๆ ไร้เกียรติยศ ไร้บุตร ไร้สิทธิ์ มีเพียงน้องสาวข้า หลินเหวียนหลาน ที่แต่งให้ตระกูลเซี่ย และให้กำเนิดบุตรชายกับบุรุษผู้หนึ่ง" เซี่ยอวี้หลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสะท้อนความสั่นไหว พระสนมหลี่สบตาเขานิ่ง "บุตรชายคนนั้นก็คือเจ้า"

"ท่านพ่อ ท่านกำลังคุยกับใครอยู่หรือเจ้าคะ....? บุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านราชครู นามว่าซูเจียงเอ๋อร์ เอ่ยน้ำเสียงอ่อนหวานถามบิดา " เจียงเอ๋อร์....ลูกมาก็ดีแล้ว ตอนนี้พ่อได้เบาะแสขององค์รัชทายาทแล้ว เขายังมีชีวิตอยู่..."

สงสัยจะได้เหยียบหน้าเซียวเซียวกันพอดี! ใต้เท้าอวิ๋นเห็นเขามีอาการหุนหันพลันแล่นก็รีบห้ามไว้ “ไม่ได้! หรงซื่อเจ๋อเป็นบุตรชายของมหาราชครูหรง ห้ามลงมือด้วย”

หยางเทียนหลงมองหน้ากับชายชราก่อนที่ทั้งคู่จะพยักหน้าให้ เป็นดอกไห่ถังอยู่กลางหน้าผากจริงๆ แปลว่าเซียวอี้เซียนคนเดิมมาเกิดเป็นบุตรสาวของพวกเขา เซียวหานลุกไปอุ้มนางขึ้นมาแล้วส่งให้หยางเทียนหลง เขารับบุตรสาวมาก่อนจะให้ชายาของตนได้เห็นใบหน้าของบุตรสาว เซียวอี้เซียนร ้องไห้ออกมา นางมาเกิดเป็นบุตรสาวของตนจริงๆ นางคงอยากมาเกิดในตระกูลเดิม แม้จะเป็นตระกูลมารดาก็ตาม ใบหน้าหวานยิ้มให้กับทารกน้อยเอ่ยกับนางเบาๆ

มู่หรงเยี่ยหยางแย้งทันควัน พร้อมยืดอกภาคภูมิใจในตัวเอง เพื่อนร่วมโต๊ะที่เห็นท่าทางนั้น ก็กลอกตามองบนมองเอือมพร้อมกัน จากนั้นค่อยเอ่ยชมเชยท่านอ๋องสหายสูงศักดิ์ และคนผู้นั้นก็คือ คุณชายเซียว บุตรชายหัวหน้าองครักษ์วังหลวง ผู้ขึ้นชื่อความเสเพลไม่แพ้กัน เป็นลูกไล่ลูก ตามจอมบัดซบไปทุกหนทุกแห่งอย่างเซียวอวี้ “ไม่มี ๆ ไม่มีใครเทียบท่านได้หรอก ยอดคุณชายเสเพลแห่งวังหลวง” “เฮอะ… เจ้าพูดไม่ดูหนังหน้าตัวเอง” เยี่ยหยางแขวะ

หนิงเอ๋อร์ ข้ารักเจ้านะ ชายหนุ่มทำได้เพียงร้องรำพันในใจด้วยความปวดร้าว เขาคือบัณฑิตหนุ่มรูปงาม นามว่าเสิ่นอี้ ตระกูลเสิ่นของเขาเป็นแม่ทัพมาหลายชั่วอายุคน ยามนี้บิดาของเขารั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่เสิ่น และยังมียังบรรดาศักดิ์ท่านโหว ส่วนเขาเองก็เป็นทายาทเพียงผู้เ