เทพยา Novels & Stories

สิ้นคำพูด ‘ที่รัก’ ของเซียงฮวาก็แสดงบุปผาสวรรค์นานาชนิดที่ช่วยในการลดอาการแพ้ท้องหรือทานแล้วจะหายจากอาการแพ้ท้องได้ดี เมื่อจดจำรูปลักษณ์บุปผาทุกชนิดได้ขึ้นใจแล้วก็หงายมือ สร้างบุปผาสวรรค์จากภาพความทรงจำมาหนึ่งชนิด เพียงไม่กี่จิบชาก็ได้ดอกไม้มายาที่ลอยเหนือฝ่ามือ

ธัญเงียบไปอย่างใช้ความคิด มันจริงอย่างที่ชมพู่พูดว่าเมื่อวานเมธาดูแปลกไปจริงๆ ขนาดตัวเขาที่เป็นน้องชายแท้ๆ ยังตกใจ “อืม ช่างเถอะ แต่ถึงยังไงก็ต้องไปซื้ออยู่ดี เพราะฉันอยากได้ยาทาด้วย เอาแบบที่แก้อักเสบแล้วก็แก้ฟกช้ำนะ” เมื่อคิดไปก็คงไม่รู้เหตุผลของเมธาอยู่ดี ธัญจึงหันมาสนใจเรื่องยาของน้ำหวานแทน

ลั่วลั่วถามในใจ ​ "ติ๊ง! แนะนำ ผงคันคะเยอเจ็ดราตรี เมื่อสัมผัสผิวหนังจะทำให้เกิดอาการคันปวดแสบปวดร้อนไปถึงกระดูก ต้องเกาจนเลือดสาดก็ไม่หายคัน ฤทธิ์ยาอยู่ได้นานเจ็ดวันเจ็ดคืน ราคาห้าแต้มบุญ" ​ "เยี่ยม แลกมาเลย"

หวางเฟยเปิดกล่องไม้ออก เผยให้เห็นถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีฝาปิดสนิท ไอระเหยจางๆ ลอยออกมาพร้อมกลิ่นสมุนไพรที่หอมฉุนผิดปกติ "นี่เป็นยาบำรุงชั้นเลิศ ปรุงจากโสมพันปีและบัวหิมะ จะช่วยบำรุงผิวพรรณและฟื้นฟูร่างกายที่บอบช้ำ" หวางเฟยกล่าวพลางเลื่อนถ้วยยาไปตรงหน ้าหลิวชิง "ดื่มเสียเถิด พี่สาวข้ากำชับมาว่าต้องดื่มตอนที่ยังอุ่นๆ จึงจะได้ผลดีที่สุด"

คิงบีบยาออกมาจากหลอด ทาลงไปบริเวณที่แดง “อะ อ๊าา...” ภาณุเผลอครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว ยานั้นเป็นเจลที่เย็นมาก พอทาลงบริเวณก้นที่แสบร้อนก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ

ใสซื่อบริสุทธิ์ “ขวัญตกได้ตัวใหญ่ที่สุดเลยนะคะเจ้า แต่เกิดสงสารก็เลยปล่อยมันไป ว่าแต่ช่วงนี้ที่ไร่ชา ทำชาดอกไม้บานไว้บ้างหรือเปล่าคะ เพื่อนของขวัญที่เปิดร้านกาแฟที่เชียงใหม่ อยากจัดเซ็ตเข้าคู่กับ มาการองเป็นของขวัญปีใหม่ขายให้ลูกค้า... อ้อ คุณบัวคะ เชื่อมั้ยว่า ชาดอกไม้บ านสูตรคุ้มภูฟ้าของเจ้าพงษ์ภมรเนี่ย ดังไกลจนได้รับรางวัลจากต่างประเทศมาแล้วนะคะ แหม อยากให้คุณบัวได้ชิมจัง” ท้ายประโยคขวัญแก้วหันมาบอกบัวชมพูอย่างตื่นเต้น

เช้าวันต่อมา เสี่ยวไป๋มาพร้อมหลี่ซืออวี้เพื่อส่งรายงานสุขภาพของไทเฮาต่อหมอหลวง เสี่ยวไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนยื่นขวดยาใสโปร่งให้ขุนนางคนสนิทฝ่ายไทเฮา เสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้นว่า "นี่คือน้ำสมุนไพรปรับสมดุลอารมณ์ให้เย็นลงตามแบบแคว้นตะวันตก ท่านแม่ข้าบอกว่าท่านควรลองใช้กับไทเฮา จะได้ไม่เผลอทำเรื่องไม่เข้าท่าอีก"

ไอเย็นทะลวงเข้าสู่เส้นลมปราณหลัก หากใช้วิธีฝังเข็มหรือต้มยาตามปกติ ย่อมไม่ทันกาลแน่! ชายหนุ่มเดินไปที่ตู้ลับหลังชั้นหนังสือ หยิบกล่องไม้จันทน์แดงใบเล็กออกมา ภายในนั้นบรรจุเม็ดยาสีแดงสดดุจเปลวเพลิง... ‘โอสถเพลิงตะวัน’ ยาล้ำค่าที่สกัดจากบัวหิมะแดงและโสมพันปี มีสรรพ คุณเพิ่มพลังหยางและขับไอเย็นขั้นสูงสุด ทว่าฤทธิ์ของมันรุนแรงมาก หากร่างกายไม่อ่อนแอถึงขีดสุด อาจทำให้ธาตุไฟแตกซ่านได้ แต่ในวินาทีความเป็นความตายนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่น!

สมองแล่นย้อนกลับไปถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ป้อนยารสขมจัดแต่ปนความหวานละมุนเมื่อคืนก่อนทันที ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปจนถึงใบหูทันตาเห็น ความแสบซ่าเมื่อครู่หดหายกลายเป็นอาการเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก “พะ...พี่เวย์บ้า! พะ...พูดอะไรก็ไม่รู้” ใบบัวบ่นพึมพำเสียงแผ่ว หน้างอแงแก้เขินทันทีเมื่ อโดนว่าที่คุณหมอเอาไพ่ไม้ตายเมื่อคืนมาขู่จนไปไม่เป็น “รู้ทันตลอดเลยอะ... บัวหายดีแล้วจริง ๆ นะเนี่ย แข็งแรงถึกทนเหมือนควายธนูวิศวะเลยค่ะ แต่ยาเม็ดมันขมจะตาย บัวกลืนไม่ลงจริง ๆ น้า... ถ้าไม่ป้อนแบบนั้น (แอบพูดเบา ๆ) ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนอย่างอื่นแทนเซ่!”

ผู้เฒ่าจึงรีบคุกเข่าลง "ทูลฝ่าบาท..." "ว่า" "โอสถนี้เป็นยาชั้นสูงจริงพ่ะย่ะค่ะ มีสรรพคุณถอนพิษ ลดไข้ และปรับลมปราณ แม้กระหม่อมจะไม่เคยเห็นตำรับนี้มาก่อน แต่ตัวยาล้วนเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่หาได้ยาก" หลี่จิ้งเหยียนนิ่งไปด้วยสิ่งที่เขาสงสัยไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด