เมียอุ้มบุญของคุณนนท์ นิยาย & เรื่องราว

หล่อนมองไม่เห็นเรื่องราวพวกนั้นเลย พวกเขาไม่น่าจะมีความสุข แล้วเงินช่วยอะไรได้ บ้านสวยๆ ช่วยอะไรได้ “อีกเรื่องหนึ่งที่คุณพุดอยากรู้เกี่ยวกับนันทา ผมจะบอกเสียเลย” ภีมตัดสินใจ ไม่มีใครห้ามเขาได้ “แม่ของนันทาก็นงนุชไง” คุณพุดทำท่างงๆ “นงนุชไหน...” “นงนุชเมียของไพฑูรย์” “อะไ รนะ”

อลิชาครางในคอ มองหน้าชายชราเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้ พอหันมามองหน้าโรมิโอ เด็กชายก็พยักหน้าเช่นกัน “คุณป๋าเอาสัญญาจ้างอุ้มบุญมาให้ผมดูรูปแม่ เราเลยรู้ว่าแม่ลิชคือแม่อุ้มบุญของผม แล้วโรซี่คือน้องสาวของผมใช่ไหมครับ” โรมิโออธิบาย พลางเอ่ยถาม

เมิ่งสืออีจึงสั่งนางกำนัลให้ประคองกึ่งลากจิ้งจอกเฒ่าไปที่ห้องข้างท่ามกลางสายตาของทุกคน เมื่อพ้นสายตาแล้วฮองเฮาจึงกล่าวเสียงดัง “ทุกท่านคงไม่รู้สตรีผู้งดงามเมื่อสักครู่คือน้องสาวบุญธรรมและบุตรสาวบุญธรรมของข้าเอง อีกไม่นานฝ่าบาทจะพระราชทานยศองค์หญิงลงมา ต่ อไปก็ลำบากพวกท่านช่วยสั่งสอนนางแล้ว”

รู้ตัวว่าชักจะพูดมากเกินไปแล้ว ทว่าจากคำพูดพร่ำของนางก็ทำให้คุณวจีมั่นใจยิ่งขึ้นว่าเรื่องอุ้มบุญทั้งหมดนั้น ทั้งลูกสะใภ้และมารดาของพนิตนันท์รู้เห็นกันแน่นอน “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ตอนนี้ขอแค่หนูนันท์ปลอดภัยก็พอ” พรรณีสงบปากสงบคำแล้วถอยไปยืนห่างๆ นึกเสียดา ยที่ไม่เคยขอเบอร์ส่วนตัวของลินินเอาไว้ จะได้ติดต่อกับทางนั้นโดยตรงไม่ต้องโทรเข้าเบอร์บ้าน

นัทแซวคนที่ดื่มหนัก “ไอ้เหี้ยนัท กูนี่นะติดเมีย มึงคิดผิดแล้ว” นนท์ตอบสวนกลับไป ลุกขึ้นยืนเหมือนจะเขวี้ยงแก้วลงพื้น

ส่วนตัว “สวัสดีค่ะ คุณเป็นอะไรกับคุณนนท์เหรอคะ” ปลายรุ้งได้จังหวะก็ยกมือไหว้เพราะเมื่อครู่เอาแต่เก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูก ที่เธอถามออกไปเช่นนั้นเพราะคิดว่าหญิงสูงวัยตรงหน้าต้องเป็นญาติของชานนท์แน่นอน เพราะเค้าโครงหน้าเหมือนกัน แถมยังมาถึงที่นี่ได้ ถ้าไม่ใช่คนสำคั� �คงมาที่นี่ไม่ได้และมีคนเคารพนับถือขนาดนี้ “ฉันเป็นแม่ของตานนท์”

เป็นลูกบุญธรรมหรือว่ายังไง ก็ในเมื่อแม่ของแนท. "ใช่ค่ะ แนทเป็นลูกสาวแท้ๆ ที่มีกับอดีตสามีเก่า ส่วนนี่เนเป็นลูกชายที่มีกับสามีคนปัจจุบันหรือคุณโอกะคุงนั่นเองค่ะ" คุณโนยะอธิบายให้ผมฟัง ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่แท้ๆ ของแนทเหรอ

ถุงน้ำเต้าหู้ถูกยื่นมาให้ ธนัทก็รีบเอื้อมมือไปรับพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทันที “ขอบคุณนะ เดี๋ยวฉันจะกินให้หมดเลย” “อันนี้ของพี่นทีนะครับ” “ว้าวๆ มีของพี่ด้วยเหรอ ขอบใจมากเลยนะ” นทีบอกก่อนจะหันไปทำหน้าทำตาใส่ธนัทเพื่อเยาะเย้ยว่าณดลไม่ได้ซื้อมาฝากแค่ธนัทคนเดียว

ล้ห่างกันแค่คนล่ะฝั่งของโต๊ะ คนนี้นั้นเหรอที่จะ... ‘ผูกปิ่นโต’ เธอ “หนูจ้ะ นี่คุณจิรวัฒน์ ชัชวาลไพศาล” คนถูกเรียกเบนสายตาไปมองผู้พูดแต่พอหันกลับมาผู้ชายตรงหน้าที่เมื่อครู่นี้ไม่แม้แต่จะเหลียวตามองเธอกลับกำลังมองจ้องเธออยู่ มือเล็กรีบยกขึ้นพนมก้มศรีษะไหว้ คนถ ูกเด็กยกมือไหว้ก็รับไหว้เด็กสาว “น้องขวัญบูชา นรเวศสกุลค่ะคุณเจน”

ประโยคที่มีนภาได้ยินบ่อยและจำขึ้นใจ ป้าโฉมแสงเป็นเพื่อนมารดาที่อยู่อยุธยา ครอบครัวท่านร่ำรวยท่านมีลูกชายคนเดียวและถูกใจมีนภามาก อยากได้ไปเป็นลูกสะใภ้ให้ลูกชายวัยสามสิบสองปีของท่าน มีนภาอยากจะบอกผู้เป็นแม่ว่าทุกวันนี้หล่อนก็อยู่สุขสบายดี หน้าที่การงานก็มั่นค ง เลี้ยงดูท่านได้เป็นอย่างดีอย่างที่ท่านเองก็ทราบ แต่คำว่าบุญคุณและกตัญญูนั้นฝังอยู่ในสายเลือดการเลี้ยงดูของคนไทยมาแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะช้องนาง มารดาของหล่อนนั้นต้องเพิ่มคำว่า เกรงใจ เข้าไปอีก เป็นคุณสมบัติครบถ้วนที่คนไทยส่วนใหญ่มีนั่นเอง