เสี่ยวอี้ Novels & Stories

ลู่จื่อฉือผงกหัวอย่างมั่นใจ ฉันพูดต่อไปว่า [แต่ดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุดคือดอกกุหลาบสีแดง ชีวิตที่กระตือรือร้นและไร้ขอบเขต ดังนั้น ฉันไม่ใช่เธอ ฉันเป็นน้องสาวของเจียงอู๋อวี๋ เจียงสั่วเยวี่ยน ชื่อภาษาอังกฤษคือ Soyuan]

เว่ยจิน…คือไท่จือและไป๋ฮวา…คือสตรีสูงศักดิ์ผู้มีคุณสมบัติเหมาะสมทุกประการ แต่…อี้เหยา… เป็นเพียงบุตรีของตงเกาและอดีตสาวใช้ข้างกายชายาอ๋อง

ฉินเสวี่ยเย่ว์เลิกคิ้ว ตงฟางซั่วแห่งจวนอ๋องอี๋หยางเป็นบุรุษในดวงใจของปี้เอ๋อร์ หากมิใช่เขาปี้เอ๋อร์ก็จะไม่แต่งกับผู้ใดทั้งนั้น

“ร้านเสวี่ยของคุณนี่สายตาดีจริงๆ ถ้าอย่างนั้นสร้อยเส้นนี้ขอผมจองไว้ก่อนได้ไหมครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้คนไปรับที่ร้าน” “ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ... ” “ผมจางอี้เซียวครับ” จางอี้เซียว ที่แท้ก็คือรองประธานกรรมการกระทรวงศึกษาธิการ ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยใช้ชื่อเขาแอบอ้า งกับหวังเต๋อห้าวผู้อำนวยการโรงเรียนของลูกชายจัดการปัญหานั่นเอง

เมื่อสองคนนายบ่าวทำเสร็จเรียบร้อยก็ได้เวลาที่นัดปี้เหยามารับแล้ว แต่คนที่มาด้วยไม่ได้มีแค่ปี้เหยาเท่านั้น จางอวี้ถิงยืนงงจนกระทั่งเสียงใสๆ เอ่ยขึ้นมา “อาสะใภ้หยางข้าคือหลานสาวของท่านอาเซียวอี้หลงเจ้าค่ะ ข้าชื่ออี้หรู” “อะ อ้อ เจ้าเรียกข้าว่าคุณหนูจางดีกว่าไหม เอ่ออี้หรูคือแบบ นี้.......”

อาอีทักทายกลับ รุ่ยฉีที่ยืนมองอยู่ก็สงสัยว่าเด็กคนนี้มาจากไหน และแม่ของเด็กคนนี้ก็เดินเข้ามาพูดและทักทายและได้รู้ว่า คนนี้ คือ คุณนายตระกูลอี้ 'เหยาหลันเล่อ' เป็นภรรยาของ 'อี้ฟาหยาง' ซึ่งมีลูกชายหนึ่งคนชื่อ 'อี้จุนหาน' อายุเท่ากันกับซีฮัน และมีลูกสาวชื่อ 'อี้จุน

คำว่า ‘เมืองศิวิไล’ มันก็เพิ่งประจักต่อสายตาชญาดาวันนี้นี่เองทั้งแสง สี เสียง มันช่างดูหวือหวาน่าตื่นตาตื่นใจไปเสียหมด “เฌอเอ้ย! เด็ดกะเพราเสร็จหรือยังลูก” เสียงเรียกของผู้เป็นพ่อดึงชญาดาออกจากภาพความทรงจำเมื่อวันที่เธอนั่งรถเข้าเมืองแล้วทอดสายตามองข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใ จ

อาจิ้นมองรอยยิ้มของผู้เป็นนายที่ให้ชีวิตใหม่แก่ตนด้วยดวงตาแข็งค้าง สองปีที่ผ่านมาในคฤหาสน์สกุลหลัน เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมีทีท่าร่าเริงเช่นนี้เลย เสี่ยวอิงกับเสี่ยวหยวนกระโดดลงจากรถม้าตามมาติดๆ มองเด็กหนุ่มที่ตกใจจนนิ่งอึ้งพลางยิ้มกว้าง นี่ต่างหากคือตัวจริงของคุณหนูพวก นาง ความสดใสและร่าเริงนี่ต่างหากคือหญิงสาวที่ชื่ออวิ๋นซือ สองปีที่ผ่านมาในคฤหาสน์หลังนั้น สำหรับพวกนางนายบ่าวคือฝันร้ายอย่างที่สุด

เขาแย้มยิ้มบางให้เหยี่ยวคู่ใจ ขณะลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงแห่งแคว้นหยางพัดผ่านร่างกาย ชายผู้นี้นาม เฉินอวี้ และเขาก็คือ “พระเอก” ของ “ยอดองครักษ์เคียงหทัย”