แกล้งโง่ Novels & Stories

“ปล่อยให้นั่งอยู่ในกองขี้หมูนั่นแหละป้า เห็นหน้าหวานๆ แบบนั้น ร้ายกาจมากเลยนะป้า ดูสิทำผมเปื้อนไปทั้งตัว” “ช่วยไม่ได้ อยากโง่เองทำไม ฮิ ฮิ...คนโง่ ย่อมเป็นเหยื่อคนฉลาดอยู่วันยันค่ำ” คนแกล้งยังคงเชิดหน้าถือดี แถมยังว่าเขาว่าโง่อีก มันน่านัก

"อืมมกูเข้าใจว่ามึงมันโง่" ..............................

นี่คือประโยคแรกที่เขายอมพูด แต่ก็ยังแดกดันตามประสาคนงอนเหมือนเดิม "แกล้งแค่นิดหน่อยเอง ก็นายแกล้งฉันก่อน" "แต่เธอแกล้งฉันเยอะกว่า แล้วก็แกล้งแรงด้วย" "ทีตอนแกล้งว่านายเป็นโจรโรคจิตไม่เห็นงอนขนาดนี้เลย"

“อย่าทำเป็นไม่เข้าใจหรือแกล้งโง่สิหนูน้อย” “บอกให้กลับไปไง พูดมากอยู่ได้”

กันต์ร้องโอดโอย “คนบ้า คุณโง่ไปเชื่อไอ้บ้านั่นจนมันหนีไปแล้วเห็นไหม ยังคิดจะมาลวนลามฉันอีกเหรอ”

“ อ่อ... ” “ แกแกล้งโง่หรือแกโง่จริงๆ ฉันแยกไม่ออกแล้วนะยัยรสา ” “ หนูเป็นคนซื่อ คิดช้าไปหน่อย แม่อย่าทำเหมือนไม่รู้สิ หนูเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ ”

“แล้วให้หม่อมฉันเป็นคนโง่ ถือเบ็ดให้เมื่อยมือค้างเอาไว้อยู่ได้ คนขี้แกล้ง” “ภาพหายากแบบนี้ เปิ่นหวางจะพลาดได้อย่างไร ไม่ต้องกลัวเป็นคนโง่ไป เพราะสิ่งที่กำลังโง่กว่าเจ้ามาแล้ว”

เพื่อนถามซ้ำ "อ๋อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก กูก็แค่พูดว่า กูมาหลงทำอะไรโง่ๆ อยู่กับมึงที่นี่" ก้องทำเป็นเรื่องล้อเล่น ทำเอาเพื่อนลุกขึ้นยันโครมเข้าที่หัวไหล่จนคะมำ แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะเป็นเรื่องตลกกันไปตามประสาเพื่อนเล่นกัน -------------------------------------------------------

เพทายถามต่อด้วยสีหน้าที่เริ่มหวาดหวั่น ภาษิตเค่นยิ้มอย่างสมเพชก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังหน้าชา "จะว่าไปพวกแกนี่นะ... ช่างโง่ตั้งแต่เริ่มต้น โง่ตั้งแต่แรกเห็น โง่แล้วโง่อีก โง่แบบดักดานจริงๆ โง่ไม่รู้จักเวล่ำเวลา โง่ไม่มีที่สิ้นสุด พวกแกอาจจะเก่งงาน บริหาร เก่งในการเอาตัวรอดจากคมกระสุนหรือพายุทราย แต่เรื่องลูกเมียพวกแกกลับโง่ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ"

เฟร็ดและเหล่าดาราหัวเราะด้วยความเย็นชา ‘เสแสร้งต่อสิ!’ ‘คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน?!’ ‘พลังที่แกคิดว่าแกมีจะทำให้แกดูเหมือนคนโง่เขลา!’