แกล้งโง่ นิยาย & เรื่องราว

ผมพูดประชด "ฉันโง่ในเรื่องที่ควรโง่ค่ะ แล้วคุณคีตะคิดว่าตัวเองฉลาดเป็นคนเดียวหรือไงคะ"เหมือนผมกำลังโดนด่าทางอ้อมมั้ย

“อ๊ะ!!! อ๊างงงงงอย่าแกล้ง ขยับสักที” ธันวาแกล้งโฮลี่ด้วยการกระแทกท่อนเข้าไปเต็มแรงแต่ไม่ยอมซอยเอว จนโฮลี่เริ่มส่ายร่อนสะโพกอย่างหนัก

เขาแกล้งทำเป็นนิ่ง ทั้งที่คำนั้นกำลังสื่อความหมายที่ชวนฉันไปไม่ถูก หลายปีก่อนเขาก็เคยใช้คำนี้ คำว่าให้ง้อคือการที่ฉันต้องเสียเปรียบเขาอยู่ท่าเดียว “ก็ง้ออยู่นี่ไง”

"แกมันไม่ชัดเจนอะไรสักอย่าง ปากก็ไม่ดี แล้วยังจะเอาแต่ใจ หยาบคายกับเค้า แบบนี้ไม่เรียกว่าโง่แล้วจะให้เรียกว่าอะไรฮึ!?" คำว่า 'โง่' กระแทกเข้าแสกหน้าวอลเลอร์อย่างจังถึงสองครั้งสองหน กระนั้นเขากลับไม่นึกขุ่นเคืองบิดาเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าหล่อเคร่งครึ้มไร้อารมณ์ “ฮ่า ๆ มึงเจี้ยวเล็กหรือเปล่า เขารู้ เขาเลยไม่อยากเอามึง” อำพลแกล้งอำเล่น “เจี้ยวเล็ก พ่องมึง” “กูล้อเล่น จะโกรธเพื่อ…แล้วอย่างไรจะให้กูช่วยอย่างไร”

หน้าต่างสถานะอารมณ์แสดงผลว่า เฝ้าระวัง พร้อมกับแถบข้อความแสดงผลความคิดที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอว่า “มีใครแอบแกล้งเราหรือเปล่านะ?” แน่นอนว่าไม่ใช่การแกล้งสักหน่อยครับอาจารย์ คำว่า เล่นสนุก กับ แกล้งเล่น มันเหมือนกันตรงไหน?

เขาทอดเสียงทุ้มนุ่มฟังแล้วเซ็กซี่มาก "แหม ถามนิดเดียวตอบยาวเป็นหางว่าวเลยนะ" "ก็กลัวคุณไม่เข้าใจ" "นี่ ว่ารักษาโง่หรือไง" คุณหมอสาวแกล้งทำหน้างอ เพื่อให้แฟนหนุ่มง้องอน "ไม่ได้ว่าสักหน่อย ขี้มโนอีกละ"

… ปึก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตึง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เอี๊ยด ๆๆๆๆๆๆๆ “อืมม อ่าห์” ‘ผมรู้ ว่าผมก็เป็นแค่คนโง่คนหนึ่ง’

เมื่อเกิดความขัดใจ ฟ้าใสจึงโวยวายขึ้นมาทันที จนคนที่แกล้งอดใจไม่ไหวก้มลงไปปิดปากคนขี้บ่นนั้นทันที ก่อนจะขยับสะโพกกระแทกรัวๆ ไม่ยั้งจนฟ้าใสยกขาเกี่ยวสะโพกสอบไว้ "อ่าส์ฟ้า พอใจหรือยังครับ" "อ๊ะ!! อ๊ะ!อ๊าาาา" ฟ้าใสได้แต่พยักหน้า เพราะกวินกระแทกจนไม่มีจังหวะได้พัก " อืม ซี๊ดดด ฟ้า"

นี่คือประโยคแรกที่เขายอมพูด แต่ก็ยังแดกดันตามประสาคนงอนเหมือนเดิม "แกล้งแค่นิดหน่อยเอง ก็นายแกล้งฉันก่อน" "แต่เธอแกล้งฉันเยอะกว่า แล้วก็แกล้งแรงด้วย" "ทีตอนแกล้งว่านายเป็นโจรโรคจิตไม่เห็นงอนขนาดนี้เลย"