แกล้งโง่ นิยาย & เรื่องราว

ฉันเถียง "ก็แกล้งไง แต่แกล้งตอนที่หว้าทำของร้อน ๆ อยู่มันอันตราย ถ้าขืนหว้าตกใจฟาดกระทะเข้าหน้าจะทำยังไง" โห.. นี่ก็จินตนาการโหดเกิน

ฉันรู้สึกปั่นป่วนในกระเพาะจนอยากจะอ้วก แต่ไม่สามารถควบคุมกล้ามเนื้อของตัวเองได้เลย ซ่งหวยเอินพิงขอบประตู มองฉันด้วยหางตาที่แดงก่ำ “พี่เยว่เยว่ เจ้าหลอกข้าอีกแล้ว ครั้งนี้ข้าจะยอมยกโทษให้เจ้าไปก่อน รอเจ้ากลับมา ห้ามทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกนะ”

นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา “หม่อมฉันจึงเลือกที่จะเป็น ‘ฮองเฮาโง่เขลา’... โง่ในสายตาคนอื่น เพื่อให้ทุกคนตายใจ เพื่อให้พระองค์ไม่รู้สึกกดดัน... แต่มันกลับทำให้พระองค์รังเกียจ” แววตาของนางเศร้าสร้อยวูบหนึ่ง “หม่อมฉันคิดผิด... การแกล้งโง่ไม่ได้ช่วยปกป้องใครเลย มันกลับทำ ให้หม่อมฉันถูกรังแก ลูกถูกทอดทิ้ง... ดังนั้น หม่อมฉันจึงเลิกโง่แล้วเพคะ”

เพื่อนถามซ้ำ "อ๋อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก กูก็แค่พูดว่า กูมาหลงทำอะไรโง่ๆ อยู่กับมึงที่นี่" ก้องทำเป็นเรื่องล้อเล่น ทำเอาเพื่อนลุกขึ้นยันโครมเข้าที่หัวไหล่จนคะมำ แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะเป็นเรื่องตลกกันไปตามประสาเพื่อนเล่นกัน -------------------------------------------------------

แตงอ่อนหันมองคนบ้ากามทำอะไรประเจิดประเจ้อกลางวันแสกๆ อย่างหน้าไม่อายด้วยตาเขียวปั๊ดไม่พอใจ แต่ทว่า เขากลับหัวเราะขำ แล้วซุกหน้าเข้ามาไซ้คอหยอกล้อราวกับไม่สะทกสะท้าน "โอเคๆ ไม่แกล้งก็ได้ แค่นี้เองทำไมอารมณ์ขึ้นเร็วจังหื้อ? หงุดหงิดง่ายไปนะ"

คำถามที่ได้รับทำเอาเขาถึงกับขมวดคิ้ว “หนึ่งนางเอกที่แสนน่ารักและใสซื่อไม่เข้าใจการกระทำ แกล้งโง่แต่ความจริงคือโง่จริง” “....”

แจ๊ะ! “อ๊าส์...นะ หนูแค่ อ๊ะ แค่อยากแกล้ง ซี้ดด แค่นั้นเอง” “อยากแกล้งงั้นเหรอหื้ม อยากแกล้งนักใช่ไหม?”

กันต์ร้องโอดโอย “คนบ้า คุณโง่ไปเชื่อไอ้บ้านั่นจนมันหนีไปแล้วเห็นไหม ยังคิดจะมาลวนลามฉันอีกเหรอ”

บุรุษร่างใหญ่ที่เป็นอันธพาลประจำหมู่บ้านถึงกับแสยะยิ้ม “นางโง่ผู้นั้น มาแล้วจะทำอันใดได้” [1] อี้ซื่อ หมายถึง นางอี้ (อี้ฟางเยว่) ย้อนกลับไปดูอ้างอิงหมายเลข 1

พี่ชายแกล้งเย้าแหย่น้องสาวเล่น "ความบ้านี้ล่ะดีค่ะพี่ใหญ่บางครั้งเราจะแกล้งบ้าเพื่อทำร้ายคนดีๆจะได้ไม่มีความผิดยังไรเล่าคะ พี่ช่างไม่รู้อะไรเสียเลยเหอะถึงจะบ้าแต่ก็น่ารักนะคะ" เจาเย่วอันพูดแบบงอนๆใส่พี่ชาย