Historias cortas y novelas de นอกใจ

คุณชายใหญ่แห่งวงการผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวง ต้วนหวยซ่ง เป็นอัมพาตมานานสามปี และในที่สุดก็หายเป็นปกติ เหล่าพี่น้องของเขาจึงตั้งใจจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่คลับส่วนตัวแห่งหนึ่ง เหวินม่านยืนอยู่หน้าประตูคลับ มืออุ้มของขวัญที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสนทนาของต้วนหวยซ่งกับบรรดาเพื่อน ๆ ดังมาจากด้านใน “หวยซ่ง เหวินม่านดีกับนายจริง ๆ นะ สามปีมานี้ ถ้าไม่มีเธอ นายจะฟื้นตัวได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง?” “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งคอยนวดให้ทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนตอนทำกายภาพบำบัด ขนาดนอนยังไม่กล้าหลับสนิท เพราะกลัวว่านายจะอารมณ์พังกลางดึก... น้ำใจแบบนี้ นายต้องจดจำไปทั้งชีวิต” “เธอเป็นคนที่ดีมากจริง ๆ” เสียงของต้วนหวยซ่งทุ้มนุ่มและอบอุ่น ปลายนิ้วของเหวินม่านสั่นเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นในหัวใจ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ได้ยินใครบางคนถามขึ้นว่า “แล้วนายคิดจะแต่งงานกับเธอเมื่อไหร่?”

แอบคบกับน้องชายของเพื่อนสนิทมาสี่ปี ตอนแรกนึกว่าต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน คิดไม่ถึงว่ามันคือรักลวงเพื่อเลื่อนสถานะกับผู้หญิงคนนั้น

วันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น ผู้ช่วย “ลุคใสซื่อ” ของคู่หมั้นฉัน ขายเพชรขนาดหนึ่งกะรัตออกไปในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบนาที บริษัทก็ขาดทุนไปถึงพันล้าน ฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด สวีจื้อเหิงกลับเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” แต่คืนนั้น ซูเจิ่นเยว่กลับโพสต์สเตตัสอวดรูปยอดเงินโอนห้าแสนบาท พร้อมเขียนแคปชั่น [วันนี้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่บอสกลับคอยปลอบใจฉัน แถมเขายังกำชับฉันอีกว่าอย่าไปโกรธเคืองยัยแม่เสือคนนั้นเลย ต้องเป็นเด็กดีนะ~] ฉันเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า [ขอให้รักกันนานๆ นะ] ซูเจิ่นเยว่ลบโพสต์ทิ้งในไม่กี่วินาที จากนั้นสวีจื้อเหิงก็พังประตูพรวดเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงฉาดหนึ่ง “คุณเข้าไปคอมเมนต์ให้เยว่เยว่ด้วยเจตนาอะไร ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!” “ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจว่าตัวเองถูกและไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด แต่หลังจากนั้น ตอนที่เขาไม่มีแม้แต่เงินหนึ่งร้อยบาทจะซื้อข้าวกิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาล่ะ?

ภรรยาที่เป็นผู้พิพากษา เพื่อจะช่วยชีวิตรักแรกของเธอที่ป่วยเป็นโรคไตวายเรื้อรัง ได้ถือวิสาสะตัดสินเอาไตข้างหนึ่งของผมไปให้รักแรกของเธอ ผมอธิบายให้ภรรยาฟังว่า ผมป่วยเป็นโรคไตวาย หากต้องปลูกถ่ายไตออกไปอีกข้าง ผมต้องตายอย่างแน่นอน แต่ภรรยากลับตะโกนใส่ผมด้วยความรังเกียจว่า "ทิงไป๋ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว นายยังจะมามัวหึงหวงเรียกร้องความสนใจอยู่อีก! นายไม่มีหัวใจบ้างเลยหรือไง!" ภายใต้คำสั่งตัดสินบังคับของภรรยา ผมถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลเพื่อรับการผ่าตัดปลูกถ่ายไต ในท้ายที่สุด เพราะอาการไตวายที่กำเริบหนักขึ้น ผมจึงต้องตายอย่างอนาถในมุมที่ไร้ผู้คนของโรงพยาบาล

ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนล่วงรู้ดีว่า ระยะนี้จวนอู่อันโหวมีกฎเกณฑ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ นั่นคือในแต่ละวันทั่วทั้งจวนอนุญาตให้ใช้จ่ายเงินได้เพียงสิบอีแปะเท่านั้น และกฎเกณฑ์นี้ ล้วนเป็นเพราะจวนโหวรับเอาหญิงเก็บดอกบัวผู้ชิงชังคนมั่งมีนามว่า ซูหลิงอิน เข้ามา จ้าวเซ่อเซ่อในฐานะฮูหยินโหว เพียงเพราะใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ กลับถูกลากตัวไปโบยถึงยี่สิบแส้ “เพียะ!” แส้ฟาดลงบนแผ่นหลังของจ้าวเซ่อเซ่ออย่างโหดเหี้ยม เสียงเนื้อแตกหนังปริท่ามกลางความเงียบสงัดของลานเรือนนั้นช่างบาดหูยิ่งนัก “ฮูหยิน!” สาวใช้หงซิ่วร้องไห้ตะโกนลั่นพลางโผเข้าไปหา “หยุดมือ! หยุดมือเดี๋ยวนี้! ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ ทนรับการทุบตีเช่นนี้ไม่ไหวหรอก!” จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากมีรอยเลือดซึม นางผ่ายผอมจนแทบจะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก อาภรณ์สีขาวเรียบง่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นิ้วมือจิกพื้นแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “กฎเกณฑ์ของจวนโหว ผู้ใดก็มิอาจล่วงละเมิดได้” ซูหลิงอินยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ในชุดอาภรณ์สีเรียบง่าย สีหน้าและแววตาเย็นชา “ใช้เงินเกินหนึ่งอีแปะ โบยยี่สิบแส้ นี่คือสิ่งที่ท่านโหวเอ่ยปากอนุญาตแก่ข้าด้วยตนเอง” จ้าวเซ่อเซ่อขบเม้มริมฝีปาก มิได้เอ่ยปากอ้อนวอน นางรู้ดีว่า การอ้อนวอนขอความเมตตานั้นไร้ประโยชน์ นับตั้งแต่ซูหลิงอินก้าวเข้ามาในจวน เซี่ยชิงเยี่ยนก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังจากทำแท้ง ฉันได้ส่งข้อความไปหาสามี 【ฉันทำแท้งแล้ว】 ฮั่วหมิงโจว:【1】 ฉันจ้องมองตัวเลขนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกขำเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก่อนที่ฉันจะไปทำงานที่มีความเสี่ยงสูง ได้รายงานให้เขาทราบ สิ่งที่ได้รับคือ【1】 เตือนเขาว่าถ้าติดต่อฉันไม่ได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่าลืมตามหาฉัน สิ่งที่ได้รับก็ยังเป็น【1】 เมื่อฉันเจอเหตุการณ์ดินถล่ม ถูกฝังอยู่ด้านล่าง ขาดการติดต่อไปถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงเต็มๆ ในความหวาดกลัวสุดขีด ฉันส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาฮั่วหมิงโจวทั้งหมดสามร้อยเก้าข้อความ เขาตอบกลับ【1】ให้ฉันสามร้อยเก้าครั้ง ถึงได้สะดุ้งรู้ว่า ที่ฉันได้รับมานั้น เป็นเพียงการตอบกลับอัตโนมัติมาโดยตลอด ฮั่วหมิงโจวไม่ดูข้อความของฉัน แน่นอนว่าก็ย่อมไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันได้บอกเขาแล้วว่าฉันจะไปปฏิบัติงานต่างพื้นที่ ฉันจะทำแท้งวันนี้ พลังและความกระตือรือร้นของเขา ล้วนเป็นของผู้หญิงคนนั้นที่คอยเติมเต็มไทม์ไลน์ของเขาเสมอ 【วันครบรอบหนึ่งพันวัน และเป็นวันเกิดของเฉียวอี๋ด้วย】 รูปประกอบคือบันทึกการสนทนาระหว่างเขากับเฉียวอี๋

สามวันก่อนกำหนดคลอด สามีของฉันกลับมาบ้านและบอกว่าเขากำลังจะแต่งงานกับบิอังก้า วอสส์ “ลูกของเธอจะคลอดวันไหนก็ได้แล้วตอนนี้” ลูก้าพูด “ถ้าฉันแต่งงานกับเธอ ฉันจะได้ตำแหน่งดอน” ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ยุ้มท้องลูกของเขาอยู่ แล้วถามออกไป “สรุปคือคุณอยากให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลือหลบๆ ซ่อนๆ ในฐานะเมียน้อยของคุณงั้นเหรอ” เขาสัญญาว่าจะจัดหาทั้งหมอ คนคุ้มกัน เงินทอง และบ้านที่มีการคุ้มกันอย่างหนาแน่นนอกเมืองชิคาโกให้ เขาบอกว่าฉันจะยังคงเป็นภรรยาของเขาตามความจริง ขอเพียงแค่ฉันไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าบิอังก้าก็พอ เมื่อฉันปฏิเสธ เขามองฉันด้วยความเวทนา ราวกับว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาเกินกว่าจะเข้าใจโลกที่เขาจากมาอย่างแท้จริง เขาคิดว่าฉันเป็นแค่อาเรีย ผู้หญิงเงียบๆ ที่ปลูกมะเขือเทศอยู่ริมทะเลสาบ เขาไม่รู้เลยสักนิดว่าฉันคือ อาเรีย คาสเตลลาโน่ ลูกสาวเพียงคนเดียวของประธานสภามาเฟียระดับสูง ฉันมองหน้าเขาแล้วกระซิบ “ถ้าฉันจะบอกคุณว่า ตระกูลของบิอังก้าเทียบไม่ได้เลยกับตระกูลของฉันล่ะ”

หลังจากยอมรับความจริงได้แล้วว่าเฟิงเยี่ยนหลี่ไม่มีวันรักเธอ ซูอวี่อินก็เป็นฝ่ายขอหย่า และพาลูกชายเฟิงจื่อเยี่ยนจากไป แต่ผู้ชายที่เย็นชามาตลอดกลับเริ่มตามง้อภรรยาอย่างสุดชีวิตเพื่อขอคืนดี เขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากที่เคยเมินเฉย กลายเป็นขับรถมาดักรอซูอวี่อินทุกวันเพื่อขอให้เธอให้อภัย ใช้เวลาว่างทั้งหมดอยู่กับลูกชาย เตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์สารพัด แม้กระทั่งเพื่อปกป้องสองแม่ลูก เขายังถูกคนร้ายแทงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ภายใต้คำอ้อนวอนของลูกชาย ในที่สุดหัวใจของซูอวี่อินก็อ่อนลง และยอมกลับมาจดทะเบียนสมรสอีกครั้ง แต่ระหว่างทางกลับหลังจากจดทะเบียนสมรส ทั้งเธอและลูกชายกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังการช่วยชีวิตที่กินเวลานานกว่าสิบชั่วโมง ซูอวี่อินต้องสูญเสียไตไปหนึ่งข้าง ส่วนเฟิงจื่อเยี่ยนตาบอดทั้งสองข้าง และในวันรุ่งขึ้นหลังเกิดอุบัติเหตุ ขณะที่ซูอวี่อินจูงมือลูกชายเดินผ่านหน้าห้องพักแพทย์ เธอกลับได้ยินความลับอันน่าตกตะลึง

วันที่ไปจดทะเบียนสมรส ฉันวางใบทะเบียนสมรสไว้ข้างมื้อค่ำใต้แสงเทียน เตรียมจะถ่ายรูปโพสต์ลงฟีด ลู่เจวี๋ยพลันเอ่ยปากขึ้นมาว่า “ใบทะเบียนเป็นของปลอม” ฉันตะลึงไป มีเสียงผู้หญิงอุทานด้วยความตกใจดังแว่วมาจากโทรศัพท์ของเขา “นี่! ทำไมนายถึงบอกหล่อนเร็วขนาดนี้ล่ะ! หมดสนุกเลย!” ลู่เจวี๋ยขมวดคิ้วอย่างเซ็งๆ “หล่อนเซ่อจนป่านนี้ยังดูไม่ออกเลย ยังต้องทนเล่นละครต่ออีกเหรอ?” “เกมเดิมพันนี้ยอมให้เธอชนะเลยแล้วกัน โอเคไหมคุณหนูใหญ่อี้” แต่ทว่า ฟีดนั้นถูกโพสต์ออกไปเรียบร้อยแล้ว ทุกๆ คนต่างเข้ามาแสดงความยินดีที่รักมาราธอนเจ็ดปีของฉันกับลู่เจวี๋ยได้สมหวังในที่สุด ผู้หญิงในสายทิ้งคอมเมนต์แซะอย่างน่าหมั่นไส้ เหมือนตอนที่เคยบูลลี่ฉันในอดีตไม่มีผิด “อุ๊ยตาย~ จดทะเบียนแล้วนี่ เมื่อไหร่จะจัดงานแต่งงานเชิญทุกคนดื่มเหล้ามงคลล่ะ? คิกๆ” ฉันคิดดูแล้วคอมเมนต์ตอบไปว่า “สัปดาห์หน้า”

ก่อนประจำเดือนมาหนึ่งวัน ฉันเห็นโน้ตในแอปเตือนความจำของคู่หมั้น [เธอน่าจะเป็นประจำเดือนพรุ่งนี้ เตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดใส่ไว้ในกระเป๋า] ฉันยิ้มอย่างมีความสุข ประทับใจความเอาใจใส่ของคู่หมั้นมาก จนกระทั่งวันต่อมา ฉันปวดหน่วงๆ ที่ท้องน้อยจนหน้าซีด จึงไปหาผ้าอนามัยในกระเป๋าสะพาย แต่ในกระเป๋าไม่มีอะไรเลย เลือดสีแดงเข้มซึมออกมาจากกางเกง พวกนักเรียนชี้มาที่ด้านหลังฉันแล้วหัวเราะคิกคัก ฉันนึกว่าเขาแค่ลืมเอาของพวกนั้นใส่กระเป๋า แต่ครูฝึกสอนที่เพิ่งมาใหม่ดันโพสต์ว่า [เพิ่งมาฝึกสอนก็เจอครูพี่เลี้ยงสุดหล่อแถมยังใจดีมาก! คิดไม่ถึงว่าเขาจะเตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดให้ฉันด้วย เดือนนี้ไม่ปวดประจำเดือนเลยอะ] พร้อมกับภาพยาแก้ปวดกับผ้าอนามัย แถมยังมีน้ำหวานด้วย ยานั่นเป็นยาที่ฉันมีติดบ้านไว้ตลอด เพราะฉันปวดประจำเดือนแทบทุกเดือน ส่วนผ้าอนามัยก็เป็นผ้าอนามัยยี่ห้อเดียวที่ฉันใช้แล้วไม่แพ้ ฉันล็อกหน้าจอมือถือ มองแหวนที่นิ้วกลางอยู่นานมาก จากนั้นก็ลุกขึ้นไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน เพื่อยื่นเรื่องขอไปทำวิจัยและดูงานที่ต่างประเทศ เจ็ดปีแล้ว เขาจำวันเกิดฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่หลังจากนี้เขาไม่ต้องจำมันอีกแล้วล่ะ ......

เจียงจี้เยว่หลังจากได้เกิดใหม่ ก็พบว่าตัวเองย้อนกลับมาอยู่ในวัย 27 ปี มีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน สามีที่แต่งงานด้วยคือ เฟิงหลินชวน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก ชายผู้ครองอันดับหนึ่งบนรายชื่อมหาเศรษฐีของ Forbes มาโดยตลอด ได้รับการยกย่องจากนิตยสาร Time ว่าเป็น “ผู้ชายที่ผู้หญิงทั่วโลกอยากแต่งงานด้วยมากที่สุดอันดับ 1” แม้แต่ราชวงศ์อังกฤษยังเคยคิดจะยกเจ้าหญิงให้แต่งงานกับเขา ทุกคนต่างบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด แต่สิ่งแรกที่เธอทำกลับเป็นการถือใบหย่าไปหารักแรกที่เขารักมาโดยตลอดของเขา เธอเลื่อนเอกสารข้อตกลงการหย่าไปตรงหน้า เมิ่งซูหาน แล้วพูดอย่างเรียบนิ่งว่า “ฉันจะหย่า เฟิงหลินชวนยกให้เธอ ลูกทั้งสองคนก็ยกให้เธอ”

แต่งงานกันมาห้าปี กู้จือเหนียนใช้เวลาครึ่งหนึ่งพักอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เขาบอกว่าพี่ชายคนโตของเขาจากไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ทิ้งให้ลู่ซาต้องอยู่ตัวคนเดียวอย่างไร้ที่พึ่ง ในฐานะน้องชาย เขาต้องทำหน้าที่ดูแลทั้งสองครอบครัวให้ดี ตอนนั้น ฉันกลับซื่อบื้อเชื่อว่านั่นคือความจริง เพื่อเติมเต็มความกตัญญูของเขา ฉันยอมทนกับการที่เขาไม่เคยอยู่ด้วยในวันเทศกาล ต้องแบ่งมื้อค่ำวันสิ้นปีออกเป็นสองส่วน และถึงขั้นยอมทนให้คนนอกแอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ใช้สามีร่วมกับคนอื่น แต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับฉัน กลับแฝงไว้ด้วยความห่างเหินอยู่เสมอ จนกระทั่งวันนั้นที่อุบัติเหตุรถชนท้ายกันเป็นทอด ๆ รถถูกชนจนพังยับเยินผิดรูป ฉันโอบปกป้องท้องที่กำลังตั้งครรภ์ พยายามทุบกระจกรถอย่างเอาเป็นเอาตาย "จือเหนียน ช่วยลูกด้วย..." เขาคลานออกมาจากเบาะคนขับ สายตามองผ่านช่วงล่างของฉันที่มีเลือดไหล แต่กลับหันไปงัดประตูเบาะหลังให้เปิดออก เขาโอบกอดลู่ซาที่มีเพียงรอยถลอกตรงหน้าผากเอาไว้ในอกอย่างแนบแน่น "ไม่ต้องมองนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน" ปลอบโยนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนประตูรถของฉัน กลับติดแน่นเพราะโครงรถที่บิดเบี้ยว ที่แท้เขาไม่ได้ยึดมั่นในบุญคุณหรือคุณธรรมอะไรหรอก เขาแค่ทนเห็นเธอลำบากหรือน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้สักนิดเลยต่างหาก

วันจดทะเบียนสมรส กู้หลานซินบอกว่า ถ้าสามีภรรยาแยกห้องนอนกันเกินหนึ่งสัปดาห์ ก็ถือว่าหย่ากันโดยปริยาย เพราะคำพูดนั้น ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน แค่เธอหยิบหมอนไปนอนห้องพักแขกข้าง ๆ ฉันก็จะรีบลดทิฐิ ก้มหน้าขอโทษและยอมรับผิดทันที เธอใช้คำพูดนี้ควบคุมฉันมาตลอดสามปีเต็ม วันเกิดอายุยี่สิบแปดของฉัน เธอผิดนัดกับฉันอีกครั้งเพราะเด็กฝึกงาน พอกลับถึงบ้าน ฉันไม่ได้ยื่นมือไปรับกระดุมข้อมือฝังเพชรที่เธอยื่นมาตรงหน้า เธอขมวดคิ้วจ้องมองฉันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หรือในสายตาคุณ วันเกิดที่มีทุกปี สำคัญกว่าชีวิตของคนคนหนึ่งงั้นเหรอ?" "หลังจากพาเสี่ยวเฉินไปโรงพยาบาล ฉันก็รีบกลับมาให้เร็วที่สุดแล้ว แต่คุณก็ยังไม่ยอมเลิกอีก!" “เมิ่งฉี ความหึงหวงของคุณทำให้ฉันรู้สึกกลัว!” พูดจบ เธอก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องพักแขก แต่ครั้งนี้ ฉันไม่ได้รีบตามเธอไปอีกแล้ว

อยู่คนละเมืองมาสามปี หลังทำงานล่วงเวลาอยู่เป็นเดือนจนสะสมเวลาไปหาแฟนหนุ่มได้ เขากลับติดต่อไม่ได้เสียแล้ว ฉันต้องนั่งรออยู่คนเดียวในต่างเมืองที่ไม่คุ้นเคยนานถึงสิบชั่วโมงเต็ม กว่าเขาจะส่งข้อความตอบกลับมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ปลายสายนั้น เพื่อนสนิทที่สุดของฉันพูดกลั้วหัวเราะอย่างร่าเริงว่า “เฉียวเหนียน เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ! ฉันเที่ยวเมืองเซียงซื่อแทนเธอไปรอบหนึ่งแล้ว สนุกสุดๆ ไปเลย โจวเฉวียนหลินเป็นไกด์นำเที่ยวที่ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ!” เธอส่งเสียงเจื้อยแจ้วแบ่งปันเรื่องสนุกสนาน ราวกับมองไม่เห็นสายที่ไม่ได้รับถึงสามสิบสายบนโทรศัพท์ของโจวเฉวียนหลินแม้แต่น้อย ฉันรับฟังอยู่เงียบๆ จนกระทั่งเธอเอ่ยปากออกมาคำหนึ่งว่าหนาวจังเลย โจวเฉวียนหลินถึงค่อยรับโทรศัพท์ไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั้นกระชับว่า “ผมพาเธอไปส่งที่โรงแรมก่อน คุณรออีกสักพักนะ” สิ้นเสียงของเขา ฉันก็เอ่ยถามขึ้นมาฉับพลันว่า “คุณรู้ไหมว่าฉันรอมานานแค่ไหนแล้ว?” โจวเฉวียนหลินชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงมีแววห่างเหินเย็นชา “เธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณนะ แม้แต่เรื่องนี้คุณยังจะต้องชิงดีชิงเด่นอีกเหรอ?” ภายใต้การตำหนิอย่างเห็นได้ชัด ความอยากที่จะพูดอธิบายของฉันพลันมลายหายไปโดยสิ้นเชิง หลังจากกดวางสาย รถร่วมเดินทางกลับเมืองจิงซื่อก็มาถึงพอดี คนขับรถเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “แม่หนู นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ แถบนี้เปลี่ยวและอันตรายจะตาย คนในครอบครัวทำใจทิ้งหนูให้อยู่คนเดียวที่นี่ได้ยังไงกัน” ฉันก้มลงมองรองเท้าที่เปียกปอนไปด้วยหิมะและละอองน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำรับคำเบาๆ ว่านั่นสินะ จากนั้นก็คลี่ยิ้มตอบกลับไปว่า “ไม่แล้วล่ะค่ะ หลังจากนี้จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว”

วันงานเลี้ยงฉลองครบเดือนลูกของเพื่อนสนิท ฟู่จิ่งเซินผู้เป็นสามีมอบคฤหาสน์ให้เธอหนึ่งหลัง ฉันนึกว่าเขาหยิบของขวัญมาผิด ทว่าเขากลับมีสีหน้าเรียบเฉย “ลูกของหนิงหนิงเป็นลูกของผม คฤหาสน์นั่นคือรางวัลของเธอ” ฉันรู้สึกหนาวเยือกราวกับร่วงหล่นลงในธารน้ำแข็ง เอ่ยถามออกไปอย่างไม่ยินยอม “เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ “มันสำคัญด้วยเหรอ” “ต่อไปคุณก็ยังเป็นคุณนายฟู่ มีเงินมีเวลาว่าง ได้เป็นแม่คนแบบไม่ต้องเจ็บตัว ไม่ดีหรือไง” แต่เขาไม่รู้เลยว่า เขามีภาวะไม่มีตัวอสุจิขั้นรุนแรง คนที่มีลูกไม่ได้ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเขาต่างหาก

ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเรา หากผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับหญิงที่รัก เขาจะต้องต่อเรือแจวด้วยมือตัวเอง เพื่อใช้เป็นเรือแต่งงาน ในวันครบรอบเจ็ดปีที่เราคบกัน แฟนหนุ่มของฉัน จี้หยวน จัดพิธีปล่อยเรือแต่งงานลำใหม่ลงน้ำ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของผู้คนที่ร่วมเป็นสักขีพยาน หัวใจของฉันก็เต้นระรัวไม่หยุด ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นเรือ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนของเขาคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ "นายจะยกเรือลำนี้ให้สวี่อีอีจริง ๆ เหรอ? ไม่กลัวพี่ฉินเยียนมาอาละวาดใส่นายหรือไง!" "นั่นสิ พี่ฉินเยียนอารมณ์ร้อนจะตาย ระวังจะเล่นเลยเถิดล่ะ" วินาทีต่อมา เสียงของเขาก็ดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แฝงด้วยความมั่นใจ "ไม่มีหรอก ฉินเยียนง้อง่ายจะตาย เธอรักฉันจนหัวปักหัวปำ" "อีกอย่าง ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเธอ ถ้าผู้หญิงอายุยี่สิบแปดแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ก็ถือว่าเป็นสาวแก่แล้ว เธอไม่กล้าโวยวายหรอก" "แล้วอีกอย่าง ทะเบียนสมรสให้อาเยียน ส่วนเรือแต่งงานให้อีอี ก็ยุติธรรมดี ถือว่า... ได้ชดเชยความเสียใจที่ค้างคาในใจของฉัน" การจดทะเบียนสมรสกับฉัน สำหรับเขาแล้ว... มันเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างนั้นเลยเหรอ? ง้อง่าย สาวแก่ คำพูดเหล่านั้นทิ่มแทงหูของฉันจนเจ็บไปหมด ลำคอเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ แต่ฉันไม่ร้องไห้ ฉันเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งข้อความออกไป "แม่คะ ฉันจะฟังแม่ ฉันอายุยี่สิบแปดแล้ว ฉันจะไม่รออีกต่อไป"

หลังจากฉันจับได้เป็นครั้งที่เก้าสิบเก้าว่าซางชิงเสวี่ยนอกใจ เพื่อแก้แค้นฉัน เธอจงใจนอนกับคุณชายตัวปลอม ตอนที่ฉันบุกเข้าไปจับได้คาเตียง สีหน้าของเธอไม่มีแม้แต่แววสำนึกผิด กลับยอมรับการกระทำของตัวเองอย่างเปิดเผย "เซียวเจียรุ่ย น้องชายคุณเด็ดกว่าคุณเยอะ" ชาติที่แล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ ฉันก็พังทลายอย่างสิ้นเชิง อาละวาดจนเรื่องราวบานปลาย ฉันเอาภาพบนเตียงของเธอกับคุณชายตัวปลอมเผยแพร่ไปทั่วโลก ซางชิงเสวี่ยทนไม่ไหว สุดท้ายก็หย่ากับฉัน ส่วนพ่อแม่ก็ผิดหวังในตัวฉันอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันเคยคิดว่าชีวิตจะค่อย ๆ ดีขึ้น แต่ความจริงกลับสั่งสอนฉันอย่างเจ็บแสบ ฉันเติบโตอยู่ในชนบทอย่างดิ้นรนตามยถากรรมมาตลอดสิบแปดปี ต่อให้ถูกรับกลับเข้าตระกูลแล้ว ก็ยังไม่มีความสามารถจะเอาตัวรอด ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังถูกตระกูลลู่เล่นงานจนหิวโหยแทบไม่มีอะไรกิน หลายปีต่อมาก็ตายด้วยโรคมะเร็ง ส่วนคุณชายตัวปลอมกลับได้แต่งงานกับซางชิงเสวี่ย และหลังแต่งงานก็ได้ก้าวเข้าสู่สังคมชั้นสูง ส่วนฉัน อดีตสามีของเธอ กลับกลายเป็นตัวตลกของผู้คนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมายังวันที่เธอกับคุณชายตัวปลอมกำลังนอนด้วยกัน

อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งหนึ่งทำให้สวี่หวันเอ่อร์หลับไม่ได้สติไปถึงสามปี ทว่าเมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอเปลี่ยนไป สวี่หวันเอ่อร์ที่เมื่อก่อนเอาแต่คอยตามตื๊อเจียงเหยี่ยน กลับปล่อยผ่านไปได้หลายวันโดยไม่ไปหาเขาสักครั้ง ต่อให้รู้ว่าเขาป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล เธอก็ทำเพียงแค่สั่งให้คนตุ๋นซุปไก่แล้วส่งไปให้เท่านั้น เขากลับดึกเธอก็ไม่ถามไถ่ แม้จะมีข่าวลือหนาหูว่าเขาแอบซุกผู้หญิงไว้ข้างนอก เธอก็ไม่คิดจะใส่ใจ จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งดูนายแบบหนุ่มเต้นโชว์อยู่ในบาร์ เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ส่งรูปภาพหนึ่งมาให้ ภายในห้องจัดเลี้ยงอันหรูหราอลังการ เจียงเหยี่ยนกำลังควงแขนผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งยังอุ้มเด็กยืนต้อนรับแขกเหรื่ออยู่บริเวณหน้าประตู ป้ายไฟด้านบนเขียนข้อความตัวโตไว้ว่า “ขอแสดงความยินดีกับเจียงเหยี่ยนที่ได้บุตรชาย ขอให้ครอบครัวมีแต่ความสุขและสุขภาพแข็งแรง” เพื่อนสนิทยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ใคร ๆ ก็บอกว่าเธอไม่สนใจเจียงเหยี่ยนแล้ว แต่ฉันไม่เชื่อหรอก เขากับผู้หญิงตัวแทนคนนั้นถึงขั้นมีลูกด้วยกันแล้วนะ เธอจะยังไม่แคร์ได้เหรอ” สวี่หวันเอ่อร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอหยิบธนบัตรหลายใบยัดใส่ขอบกางเกงของนายแบบหนุ่มแบบลวก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา “สามีฉันได้ลูกชายทั้งที คนเป็นเมียหลวงอย่างฉันก็ควรไปสักหน่อย”

"อื้อ..." อาข้างบ้านต้องเดินทางไปทำธุระต่างจังหวัดสองวัน จึงฝากฝั่งให้ผมช่วยดูแลอาสะใภ้ คิดไม่ถึงเลยว่าอาสะใภ้จะไร้ความระมัดระวังตัวต่อผมถึงเพียงนี้ สวมชุดนอนสุดวาบหวามสลบไสลอยู่บนเตียง เรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่าเผยออกต่อหน้าผมอย่างหมดไส้หมดพุง แผ่นอกกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ ผมห้ามใจไว้ไม่อยู่ ยื่นมือออกไปหาหญิงสาวที่กำลังหลับสนิท ใช้มือสัมผัสกะขนาดเรือนร่างอันทรงเสน่ห์เย้ายวนนั้นด้วยตัวเอง เรือนร่างของหญิงสาวสั่นสะท้านตามสัมผัสของผม ทว่าเธอกลับยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที มิหนำซ้ำยังเกิดอารมณ์ซาบซ่านขึ้นเรื่อย ๆ จากการถูกลูบไล้ ร่างกายขยับแนบชิดเข้ามาหาเองโดยสัญชาตญาณ และผมก็ไม่อาจอดทนต่อความร้อนรุ่มพุ่งพล่านในกายได้อีกต่อไป นำส่วนนั้นที่แข็งขึงชูชันตั้งนานแล้ว ขยับถูไถเข้ากับช่วงล่างของเธอ...

“ท่านแม่ทัพยกทัพกลับมาแล้ว อีกทั้งพาสตรีตั้งครรภ์กลับมาด้วย! คุณหนู ทำไมท่านถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเล่า!”