การทรยศ Novels & Stories

ลู่หยางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน “สิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ก็คือ เขาไม่สามารถก้าวขึ้นมาเทียบเท่าข้าได้ ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็ต้องอยู่ใต้เงาของข้าเสมอมา และยิ่งเห็นความรักที่อวิ๋นซูมีให้ข้า ความริษยาจึงได้ก่อตัวขึ้นในจิตใจของเขาและเมื่อราชสำนักยื่นข้อเสนอให้ เขาก็เล ือกที่จะทรยศข้าในที่สุด”

“ทำไมไม่ยอมกินอะไรเลย ทรมานตัวเองไปเพื่ออะไร ทำแบบนี้ไม่ฉลาดเลยนะชาร์ม คุณควรจะกินอาหารที่คนของผมนำมาให้เพื่อจะได้มีแรงไว้สู้กับใครบ้าง” จบคำพูดนั้นใบหน้างามที่ร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือดก็ค่อยๆ เบือนหน้ากลับมามอง คราวนี้ดวงตาที่ฉายแววเศร้าหมองกลับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นท ันใดพร้อมกับลุกยืนขึ้นช้าๆ เผชิญหน้ากับเขา

ตระกองกายก่ายกอดแนบสนิท ก้มจุมพิตนวลปรางแม่โฉมฉาย สอดกระหวัดสัมผัสรักประโลมไซ้ กำซาบซ่านรัญจวนใจในอาวรณ์ จบตอน... คำสาปพิศวาส

ความรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังและถูกเย้ยหยันยังคงชัดเจนอยู่ในใจ มันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดมาก ทั้งโกรธ ผิดหวัง และเสียใจ จนคิดว่าไม่อาจที่จะไว้วางใจเขาได้อีก การถูกทรยศจากคนที่ตัวเองรัก คนที่ไว้ใจและห่วงใย ทำให้นางรู้สึกหลงทางและสับสน สงสัยเหลือเกินว่าคนผู้นี้ ทำร้ายนางได้อย่างไร "กรุณาหลีกทางด้วยเจ้าค่ะ" จ้าวหลี่เชี่ยนเอ่ยกับเขาอย่างใจเย็น นางอยากไปให้พ้นจากตรงนี้ ก่อนที่จะไม่อาจอดกลั้นน้ำตาได้ไหวอีกต่อไป

ฉันหลับตาลงและเริ่มวางแผน ผู้หญิงตระกูลมาร์โคนีไม่ร้องไห้ เราไม่ตีโพยตีพาย และที่สำคัญที่สุดคือเราไม่รู้จักคำว่าให้อภัย เราจะเอาคืน และเราจะทำให้คนทรยศต้องชดใช้ด้วยราคาที่พวกมันไม่มีปัญญาจ่าย

จิ้นซิวเหยียนมองเธอด้วยแววตาอำมหิต “นรกที่แท้จริงเป็นยังไง อีกไม่นานเธอจะได้สัมผัสเอง” เขาสั่งให้ผู้ช่วยลากตัวเย่เมิ่งชิวกลับไปที่ตระกูลเย่ เย่เมิ่งชิวกรีดร้องโวยวายอย่างตื่นตระหนก

คนขี้ขลาด คนเห็นแก่ตัว คนที่ทรยศต่อผู้หญิงที่อุ้มท้องลูกของเขาเพื่อวิ่งตามความทรงจำ ฉันยังคงอยู่ตรงนั้น คุกเข่าอยู่บนกรวด ไม่สามารถขยับได้ น้ำหนักของการทรยศของฉันบดขยี้ฉัน หนักกว่าหิน การทรยศต่ออิแนส ที่อาจจะหลับ peacefully อยู่ เชื่อใจ การทรยศต่อลูกของฉัน ที่ขอเพียงแค่เกิดมาใน บ้านที่มั่นคง การทรยศต่อตัวเอง ต่อหลักการที่ฉันเชื่อว่าเป็นของฉัน

" ไม่ ไม่ใช่พะย่ะค่ะ" นางหยิบมีดสั้นวาววับออกมาหมุนควงเล่นก่อนจะปักลงบนโต๊ะ " ทรยศก็คือทรยศ ไยต้องพูดให้มากความไม่เป็นไร ไม่อยากทำงานให้ข้าไม่อยากรับใช้ข้าก็ไม่เป็นไร แต่พวกเจ้าเป็นคนของข้าทรยศข้า ข้าไม่เก็บไว้ดูเล่น"

โทเบียสเค้นเสียงเหี้ยม สายตาดุจดังพญามัจจุราชจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เขาเกลียดที่สุดคือการโดนทรยศ ทำไมชีวิตของเขาต้องเจอแต่คนแบบนี้ด้วย โทเบียสไม่เข้าใจจริง ๆ เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งเขา ให้ต้องคำสาป เป็นคนบาปให้โดนทำร้ายความรู้สึกจากคนที่ตัวเองรักและไว้ใจซ้ำ แล้วซ้ำเล่า

ฟู่เฉินหวนหรี่ตาครุ่นคิด “คนผู้นี้มีความทะเยอทะยานและโหดเหี้ยม ถึงกับทรยศพ่อแท้ ๆ ของตนเองได้ ย่อมหมายมั่นสิ่งใหญ่หลวง การร่วมมือกับนางก็คือการเชื้อเชิญหายนะมาสู่ตนเอง”