การผจญภัย Novels & Stories

แต่ก็ไม่เป็นปัญหา ยิ่งเละยิ่งดี เพราะธีมผจญภัยในดินแดนมหัศจรรย์ที่ฉันอ่านมันก็ไม่ได้อยากอย่างที่คิด ฉันจัดการเริ่มไล่เฉดสีของท้องฟ้าในยามราตรี ที่มีพระจันทร์และดวงดาว บรรยากาศเหมือนพร้อมที่จะผจญภัย ป่าไม้ แม่น้ำลำธาร ให้บรรยากาศดูลึกลับ ภาพเงาของบรรดาชายหนุ่มที่ มีไม้ที ค้อน เหล็ก อุปกรณ์ของเหล่าเด็กวิศวะที่ฉันพอจะจินตนาการออกมาได้ ใส่ลงไปให้หมด โลกเหตุอนาคตของพวกเขากำลังจะเริ่มต้น และเตรียมออกสู่โลกของการผจญภัย

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาสไลด์หน้าจอ เสิร์ชหาข้อมูลประเทศและเกาะที่เธออยากจะไปเยือน “กรี๊ดดดดด” “อะไรวะ ใครร้องเนี่ย!!!” “Help me” มันเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังดำผุดดำว่ายอยู่กลางสระน้ำเหมือนคนจะจมน้ำ ยัยผมทองทรงโตไกวมือไหว ๆ พลางตะโกนขอความช่วยเหลือ

novel/ -------------------- บทนำ ลานสมรภูมิ ชายแดนแคว้นเอี้ยน เสียงกลองศึกดังระทึกขึ้นทันทีที่รุ่งอรุณไขแสง เร่งเร้าให้บรรยากาศฮึกเหิม เลือดร้อนระอุแล่นพล่านไปทั่วปฐพี แคว้นเอี้ยนทำศึกสงครามกับคู่แค้นอย่างแคว้นหลี่มาเนิ่นนานนับร้อยปี ต่างฝ่ายต่างรบพุ่งยึดครองดินแดนอย่างดุเดือด เลือ ดชโลมแผ่นดิน บัดนี้เป็นศึกครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างเลิกสนใจจดจำ “ทัพของเสด็จพี่จะมาถึงเมื่อใด”

"ยังไงคะแม่ เส้นทางธรรมชาติทิพย์ไม่เข้าใจ" "เราจะนั่งรถจากที่นี่ไปชายแดน ข้ามไปประเทศเพื่อนบ้านแล้วไปขึ้นเครื่องที่โน้น เราเดินทางด้วยเครื่องบินจากเมืองไทยไม่ได้ ต้องรีบพวกเจ้าหนี้ที่ไม่ใช่พวกเก่า พวกมันกำลังตามพวกเรามา "

ลิฟต์เปิดออกพร้อมกับมือหนาสะบัดใบหน้าเล็กจนหันไปตามแรงก่อนที่เข้าจะใช้มือนั้นจับกระชากเข้าที่ข้อมือของพลอยแล้วจัดการลากเธอมาขึ้นรถ เขาผลักเธอเข้าไปที่เบาะข้างคนขับก่อนจะขึ้นมาบังคับรถคันหรูให้ออกตัวมุ่งกลับไปยังบ้านของตัวเองด้วยความเร็วสูง #ปีศาจกลับมาแล้ว ปีศาจจอมหวงกลับม ารอบนี้เบามือกับเมียหน่อยนะพี่ธัน

เอ่ยชื่อของเธอแล้วพลันในหัวใจร้าวปริเหมือนแก้วที่กำลังจะแตก ถามออกไปด้วยเสียงสั่นเทาไม่รู้ตัว “ณิชาทำไม” 12 ธีร์เดินทางกลับในอีกวันถัดมาเนื่องจากเที่ยวบินกลับเต็มหมดทุกสายการบิน ถึงสนามบินนานาชาติในตอนล่วงเข้าวันใหม่แล้ว โดยมีเก้ามารอรับที่ทางฝั่งผู้โดยสารขาออก

กลัว แต่สัญชาติญาณบอกไห้เธอวิ่งหนี อย่างสุดชีวิต กลุ่มคนเหล่านั้นเองก็วิ่งตามเธอมาติดๆ หญิงสาวเริ่มนึกถึงมินตรา คนแค่นี้ไม่ครนามือมินตราแน่แต่หมอแบบเธอนั้นไม่ใช่แน่นอน เมื่อเลือดถูกสูบฉีดจนถึงขีดจำกัด เธอต้องหอบหายใจเพื่อขยายปอดที่ตีบตัน ร่างบางสะดุดตอไม้ ล้มหัวคะมำไม่เป็นท่า

“เราจะต้องรอด ผิงผิง... รอดหนึ่งวัน กำไรหนึ่งวัน รอดสิบวัน กำไรสิบวัน ข้าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด” ----------- กว่าอู๋ซานเหนียงจะเดินทางไกลมาถึง แคว้นเอี้ยนก็ล่วงเข้าสู่ฤดูหนาวเสียแล้ว

ขวัญใจวิ่งเข้ามาหาแม่ด้วยความตื่นเต้น อริญรดายิ้มกว้าง เธอไม่ได้ปฏิเสธความสนุกสนานของการผจญภัยนั้น ความกลัวในใจที่เคยมีต่อความไม่แน่นอนได้จางหายไปหมดสิ้นแล้ว เธอเรียนรู้ว่าชีวิตคือการล่องเรือไปตามกระแสน้ำ หากเรามัวแต่กลัวพายุ เราก็จะไม่มีวันได้เห็นทิวทัศน์ที่งดง ามที่ปลายน้ำ

กชุ่มทำให้ทุกย่างก้าวลื่นไถลจนแทบจะยืนไม่อยู่ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ความกลัวและความหวังถูกบีบคั้นจนแทบจะขาดอากาศหายใจ ขณะที่เรือโคลงเคลงไปตามคลื่นยักษ์ แม้จะผ่านการเดินทางมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ดวงตาของเขาสอดส่องไปยังลูกเ รือคนอื่นที่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรักษาเรือลำนี้ให้ลอยต่อไปได้