ขันที Mga Nobela at Kwento

นางเรียกขันทีคนหนึ่งมาแล้วพูดว่า “เจ้าเข้ามา” ขันทีรีบเดินเข้ามา ฮองเฮากระซิบสั่งอะไรบางอย่าง ขันทีอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “แบบนี้จะไม่เหมาะสมหรือพ่ะย่ะค่ะ”

Ttee’ เพลาๆหน่อยเว้ยพวกมึง เห็นมั้ย ไอ้หนูของเราของขึ้น Chain CN R ray Jjjj jwis Chain CN ใครไอ้หนู มึงพูดให้ดีๆไอ้สัส Ld. Ttee’ Jjjj jwis กูว่าเหี้ยธีมันก็พูดดีสุดแล้วนะ มันให้เกียรติมึง Chain CN R ray +1 Jjjj jwis

“ตุ้บ” ขันทีถูกทุ่มลงบนพื้นอีกครั้ง อีกทั้งครั้งนี้ยังรุนแรงกว่าครั้งแรกไม่ใช่แค่เพียงหนึ่งเท่า “อ๊าก!”

ขันทีที่คุกเข่าอยู่นั้น รวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วก้มหน้าแนบพื้นที่เย็นเฉียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่น “ฝ่าบาท ทรงเห็นแก่บ้านเมืองด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีผู้นี้เดิมทีมาจากเผ่าเทียนหลาง ทว่าเมื่อเผ่าเทียนหลางถูกยึดและเปลี่ยนผู้ปกครองใหม่เป็นมู่หานเซียวนั้น ก็ ทำให้บ้านเมืองเจริญขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาเพียงสามปี เขารวบรวมแคว้นน้อยใหญ่ใกล้เคียงได้ โดยไม่ต้องนองเลือด

ขันทีได้แต่เพียงทอดถอนหายใจ ก่อนจะเดินจากไป สักพักขันทีเดินกลับออกมาและบอกเพียงให้นางกลับไปก่อน หากฮ่องเต้ทรงมีประสงค์จะเข้าไปพบฮองเฮาด้วยพระองค์เอง คำตอบที่ว่างเปล่าและสิ้นหวัง ทำให้ซิวเอ๋อถึงขั้นร้องไห้ นางโขกหัวลงพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมกล่าวว่า “ฮองเฮาประ ชวรหนัก ขอฮ่องเต้ทรงเมตตาด้วย ขอท่านขันทีเมตตาด้วยเถิด” ขันทีทำได้เพียงส่ายหน้าแล้วเดินกลับเข้าไปอย่างจนปัญญา

ที่เขามองนางด้วยสายตาค้นหา คืออะไรกัน? ค้นหาเศษผักชีที่ติดตามซอกฟันนางเช่นนั้นหรือ? อุบาทว์สิ้นดี!!! "อะไรของเจ้า!!! ข้าเตือนเพราะหวังดี เศษผักชีนั่นติดฟันหน้าเจ้าชัด ๆ"

ขันทีเกาสะดุ้ง "พ่ะย่ะค่ะ" "จับกุมผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด" "พ่ะย่ะค่ะ" "ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด" "พ่ะย่ะค่ะ" "ไม่มีข้อยกเว้น"

ในขณะที่พระเอกพยายามขยับตัวเพื่อจัดการกับข้าวของในครัว ขันทีได้ยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินไปหาพระเอกและขัดจังหวะอย่างสุภาพ “ท่านอ๋อง หากต้องการความช่วยเหลือ ข้าพร้อมเสมอเพคะ” ขันทีเอ่ยอย่างเป็นทางการ แม้จะมีรอยยิ้มเล็กๆ ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น

เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า ก่อนหันไปกล่าวกับขันทีเป็นครั้งสุดท้าย “จงจำคำพูดของเจ้าให้ดี หากมีผู้ใดถาม เจ้าต้องพูดเฉพาะสิ่งที่เห็นและได้ยินด้วยตนเองเท่านั้น อย่าเพิ่ม อย่าตัด และอย่าเอ่ยชื่อผู้ใดเพียงเพราะหวาดกลัว” ขันทีพยักหน้าทั้งน้ำตา

ขันทีอัน ชื่อเต็มว่าอันหย่วนหัง เป็นขันทีน้อยรูปร่างค่อนข้างอ้อนแอ้นบอบบาง หน้าตาตามแบบฉบับหนุ่มน้อยจิ้มลิ้มน่ารัก เดินค้อมหลังนอบน้อมเข้ามาอุ้มเสี่ยวหู่อย่างเบามือ ‘อุ้ย หน้าตาดีจัง น่ารักมาก’ เถียนจิ้งหลานเห็นความงามของขันทีน้อยก็เคลิ้มไปครู่หนึ่ง ก่อนนึกถึงเรื่องสำคัญว่าต้องอ าบน้ำ