คำสั่งเทพเซียน นิยาย & เรื่องราว

เธอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอีกครั้ง “ใช้ผู้จัดการเชียวนะ” พิรัชแสร้งว่าให้แต่ก็เต็มใจทำเพราะรักและเอ็นดูทุกคน หากแต่ลำเอียงไปทางเวียงพิงค์เล็กน้อยเท่านั้นเอง “ก็พี่รัชรักน้องๆ นี่คะ” พูดอย่างนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ

“นี่เป็นคำสั่งฮูหยินผู้เฒ่า ใครกล้าขัดคำสั่ง ตีมัน!” “ไม่นะ! หยุดเถอะ!” “นางปีศาจจอมยั่วยวน ล่อลวงนายน้อยหลิวเช่นนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด”

หนึ่งในคนชุดดำเอ่ยขึ้นอย่างมีอารมณ์ “พิษที่ได้รับไปนั้นแม้แต่ราชทินนามเทพยุทธ์วิญญาณขั้นสูงก็ไม่อาจต้านทานได้อย่างไรมันคงหนีไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่!!!” ชายกำยำคนเดิมออกคำสั่งพร้อมกับรีดเค้นพลังปราณในร่างกายออกเป็นท่าร่างวิชาตัวเบาพุ่งทะยานตามไปในทันที

นั่นเท่ากับว่าฝีมือของหญิงสาวย่อมไม่ธรรมดา บวกกับข่าวลือที่ว่าเธออาจมีคาถาอาคม ผสมกับมีเชื้อสายของตัวอะไรสักอย่าง ที่ไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ สุดท้ายแล้วก็ลือกันไปต่างๆ นาๆ “แต่มันเป็นคำสั่งของท่านนายพลนะครับคุณเซนเซีย...คำสั่งของท่านผู้นำเท่านั้นที่สำคัญ และถือว่านั่นคือ ที่สุด!...”

เฉาเฟิงเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝากตรงข้ามที่เหล่าทหารเทพยืนอยู่ เเต่พวกนั้นกับยืนเฉย ไม่มีปฏิกิริยาอันใดที่จะมาสู่รบ เหล่าทหารเทพที่ได้รับคำสั่งจากเทพสงครามมาแค่ให้ดูสถานการณ์ ถ้าราชาปีศาจไม่ได้ทำอันใดล่วงเกินถึงเผ่าเทพ ก็ไม่จำเป็นต้องเกิดการสู้รบ เพราะเดิมทีแม่น้ำศักดิ์ส ิทธิ์เป็นของเผ่าปีศาจอยู่แล้ว

นางสั่ง “เพคะ พระชายา” หรูหรงรับคำสั่งอย่างขะมักขะเม้น พระชายา ของนางแสนดีและมีน้ำพระทัยอันประเสริฐเช่นนี้ มิน่าเล่าไทเฮากับฮองเฮาถึงได้ทรงพระเมตตายิ่งนัก

แต่ก็มีเทพบรรพกาลคนหนึ่งพูดออกมาว่า "แล้วท่านบรรพชนกิเลนที่พาเขามา จะอนุญาตให้เขาเข้าไปหาเจ้าหนุ่มนี่ไหมพะย่ะค่ะ?" "ไม่ได้! ห้ามคือห้าม คำสั่งสัจจเทพคือสูงสุด!"

ดังนั้นคนที่มีขีดความอดทนต่ำ จึงต้องเท้ามือทั้งสองข้างเข้ากับโต๊ะ แล้วเปรยต่อ “นี่ฉันไม่ได้ชวนนะ แต่เป็นคำสั่ง... และไม่ต้องกลัวว่าฉันจะล่วงเกินอะไรเธอด้วย ถ้าอยากขย้ำใครสักคนตอนนี้จริง ๆ ฉันคงไม่เลื่อนนัดนางเอกอกตู้มไปเมื่อครู่นี้หรอก ไป เร็วเข้า หยิบกระเป๋าแล้วรีบ ตามมา ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันเล่นบทโหด”

โซ่วอิงรับคำสั่ง ********************

“ไอ้ปีแสง! อร้ายยย!!! ไอ้ปีศาจ! เก่งจริงก็โผล่หัวออกมา อร้ายยย!!!” เธอไม่เคยจดจำเลยว่าเขาสามารถเล่นงานเธอได้เพียงแค่กดปุ่มบังคับ ถึงอย่างนั้นสมองน้อย ๆ ก็ประมวลคำสั่งไม่เร็วเท่าความปากไวของเธอ