จวน Novels & Stories

มือที่จับดาบสั่นเทาพร้อมมองจ้องคนที่กำลังก้าวเดินมาหาตัวเอง “ข้าคืออ๋องใหญ่จวนสิบสี่ ชื่อของข้าคือจ้าวซ่านลู่ แล้วเจ้าล่ะ แม่นางมีชื่อว่าอะไรฮึ และดาบก็วางลงได้แล้ว คนสวยอย่างแม่นางไม่เหมาะกับดาบในมือหรอกเจ้า” เขาเอ่ยเสียงพร่าอย่างใจเย็นและมองชุดที่แม่นางใส่แล้วก็อดขำไม่ได้ ม ันคือชุดอะไร เขามิรู้ แต่มันดูเหมาะกับตัวเธอมาก

“อ่อ ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านหน่อย ในเมืองหลวงมีจวนขนาดใหญ่ให้ข้าเช่าสักหลังหรือไม่ เพราะคนของข้าเยอะเกินไปไม่อาจพักโรงเตี๊ยมได้” “มีขอรับอยู่ทางทิศเหนือของเมือง เป็นจวนเก่าของอดีตขุนนาง ที่เกษียณตนเองและกลับบ้านเดิม จึงฝากขายจวนหลังนี้แต่ด้วยราคาที่สูงเกินไปทำให้ขาย ไม่ได้ ใต้เท้าจ้าวนำมันเปิดให้นักเดินทาง หรือพ่อค้าจากต่างแคว้นได้เช่าระหว่างที่พักอยู่ที่นี่ขอรับ” “ขอบคุณมาก นี่เป็นค่าน้ำชาเล็กน้อยโปรดรับไว้ด้วย”

ภายในจวนมีเรือนทั้งหมดหกเรือน แต่ละเรือนก็มีห้องแยกเล็กๆ ออกไป เรือนใหญ่หรือก็คือเรือนหลักของจวนมีขนาดใหญ่พอสมควร เรือนที่สองมีขนาดใหญ่รองลงมาอยู่เยื้องจากเรือนหลักไม่ไกล คาดว่าจะเป็นเรือนของประมุขสกุลและภรรยา “เชิญ เชิญ” เรือนที่สาม เรือนที่สี่ คล้ายๆ เป็นเรือนแฝด ม ีต้นไม้และดอกไม้ล้อมรอบ อยู่ใกล้สระน้ำที่ใสสะอาด ไม่มีดอกบัวเหมือนกับหลายๆ จวน ถึงจะอยู่ใกล้กันทว่าก็แยกกันอยู่อย่างชัดเจน ทั้งสองเรือนอยู่ทางด้างหลังของเรือนประมุข

สถานที่แห่งนี้คือจวนรุ่ยอ๋อง ชื่อเดิมคือเซวียนฮุ่ยหลิง เป็นองค์ชายสามของราชวงศ์ หลินลู่ฉีไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนของราชวงศ์ แต่เมื่ออาจารย์ปู่รับงานการรักษานี้แล้ว นางก็ไม่อาจปฏิเสธได้เหมือนกัน “อาจารย์ปู่ข้าไม่รู้ว่าท่าน ชอบเกาะขาทองคำใหญ่เหมือนคนอื่นเขา โอ๊ย !” เอ่ ยยังไม่ทันจบ หน้าผากของนางก็ถูกดีดนิ้วใส่เต็มแรง

บ้านที่สองสามีภรรยาแซ่ฟู่มาอาศัยอยู่ แท้จริงคือจวนของฉู่หวางอีกหลังหนึ่งที่ฉู่หวางมีดำริให้สร้างไว้เพื่อใช้เป็นสถานที่ทำงานและรับรองทูตที่มาจากเส้นทางสายไหม ด้านในเป็นเรือนสี่ประสาน มีทางเดินเชื่อมต่อกันโดยรอบ ประดับประดาด้วยพืชพรรณและดอกไม้ในท้องถิ่น แม้ขนาดข องจวนจะเล็กกว่าจวนฉู่หวางในฉางอัน แต่ก็นับว่าสวยงามหรูหราสมฐานะและมีบ่าวไพร่ที่สามารถเรียกใช้สอยได้ทุกเมื่อ เรียกได้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของบิดามารดาของหยวนเพ่ยในยามนี้สุขสบายกว่าตอนที่อยู่เมืองหลวงมากมายนัก

ซูเมี่ยวจินมองถนนหนทางที่ช่วงบ่ายวันนี้ไม่ค่อยมีจักรยานปั่นไปมามากนัก คงเพราะเป็นเวลาทำงานของหลาย ๆ คน บนถนนจึงไม่แออัดอย่างที่เธอกังวล สองข้างทางจากจงกวนชุนไปไป่ซื่อเฉียวนั้นผ่านสถาบันวิทยาศาสตร์และห้องสมุดแห่งชาติด้วย คนในรถต่างพากันดูสถานที่สำคัญอย่างตื่นตาตื่น ใจ พอเข้าสู่ซีเฉิงก็มีสถานีรถไฟซีจื่อเหมินและอาคารที่พักข้าราชการ รวมถึงอาคารสำนักงานของกระทรวงต่าง ๆ ไม่น้อย ส่วนสำนักงานเขตที่พวกซูเมี่ยวจินต้องไปนั้นอยู่ใจกลางเมืองซึ่งต้องเดินทางต่อเข้าไปอีก

จวนขนาดใหญ่ที่มองจากด้านนอกแทบจะไร้ซึ่งผู้คนนั้น เจ้าของจวนคือชายหนุ่มรูปงามคมเข้ม แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นกลับเย็นยะเยือกจนคนไม่กล้าเข้าใกล้ เขาคือ ซ่งอี้เฉิน เจ้าสำนักฟ้าทมิฬที่มีลูกน้องในพรรคแทรกตัวอยู่ทุกที่ในสี่แคว้นใหญ่

จวนเจ้าเมืองเฉินมีขนาดกว้างใหญ่ เมื่อเดินเข้าไปด้านหลังจึงพบเห็นสวนดอกไม้นานาพันธุ์ สวีฟูเหรินพาเซียวม่านหลิวและบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่งไปยังเรือนรับรองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสวนดอกไม้นัก รอบเรือนเต็มไปด้วยพุ่มดอกจวี๋ฮวา[1] จำนวนมาก ครั้นเดินเข้าไปด้านในเซียวม่านหลิวก็พลันเข ้าใจ

จวนแห่งนี้มิได้โอ่อ่าเทียบเท่าจวนขุนนางใหญ่ แต่ก็กว้างขวางสงบ มีเรือนหลักเชื่อมกับเรือนรอง สวนหินและสระน้ำเล็กประดับอยู่ด้านหน้า กำแพงสูงสีขาวตัดกับประตูไม้สักแดงประดับหัวสิงโตทองเหลือง สะท้อนถึงรสนิยมเรียบแต่ทรงอำนาจ ที่นี่…เขาไม่ได้พักอาศัยเพียงลำพัง แต่ยังมีผู้ติด ตามอีกสิบเอ็ดชีวิตที่เดินทางมาด้วยกันจากจวนท่านเจ้าเมืองไห่เฉิง ทุกคนล้วนเป็นชายหนุ่มที่ปลอมตัวเป็นบ่าวรับใช้และคนติดตาม แต่แววตาคมเข้มและการเคลื่อนไหวแฝงความแข็งกร้าวยากปกปิด แต่ละคนผ่านการคัดสรรมาอย่างดี

บทนำ สายลมเดือนหกพัดเอื่อยเหนือมหานครเฉิงเล่อ เมืองหลวงแห่งอาณาจักรหนานซ่งอันยิ่งใหญ่ ยามปลายยามเว่ยฟ้าเริ่มอ่อนแสง กลิ่นหอมจางของบุปผาในสวนลอยคลอไปกับสายลม เบาบางแต่ยาวนาน ราวจะย้ำเตือนถึงความเงียบงันที่ซ่อนอยู่ใต้ความโอ่อ่าของราชสำนัก