จวน Novels & Stories

ณ เมืองเสิ่นหยาง เมืองหลวงของอาณาจักรฉางโจว ในกลางฤดูวสันต์ สายฝนและสายลมอันบ้าคลั่งโหมกระหน่ำลงมาซ่านซัดเข้าบ้านเรือนในเมืองหลวง ส่งผลให้บ้านที่ไม่แข็งแรงปลิวไปกับสายลมบ้าง ไม่เว้นแม้ในจวนราชครูลู่ตงเหิง ที่ได้รับผลกระทบเช่นเดียวกัน สายลมอันบ้าคลั่งซัดบานหน้าต่างที่เก่าแก่ คร่ำครึให้เปิดออก จนบังเกิดเสียงหน้าต่างที่กระทบกับวงกบเสียงดังปึกปังบาดหู ของที่อยู่ในเรือนหลังท้ายจวนราชครู่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำฝน ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้ที่อาศัยอยู่ท้ายจวนอย่าง ลู่เซวียนเฉ่า คุณหนูใหญ่แห่งจวนราชครู่ ที่ต้องหลบฝนราวกับลูกหมาตกน้ำ

จวนแห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ มองเห็นทิวทัศน์ของท่าเรือได้ทั้งหมด ตัวจวนสร้างจากหินและไม้เนื้อแข็ง มีพื้นที่กว้างขวาง ภายในมีเรือนหลายหลัง ลานกว้างและห้องโถงที่โอ่อ่า ในวันแรกของการมาถึง ทั้งหนิงเยียนและเหอหยวนต่างก็วุ่นวายกับการสั่งการให้คนคุ้มกันและคนรับใช้ที่ได้ร ับมา จัดการเรื่องการทำความสะอาดและจัดข้าวของอย่างเร่งด่วน พวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะพักผ่อน หนิงเยียนในวัยยี่สิบห้าปีกับครรภ์แก่เจ็ดเดือน เริ่มต้นการสำรวจเมืองท่าและวางแผนการบุกเบิกกิจการทันทีราวกับไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย

รถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวนหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนถนนเส้นรอง ซึ่งเชื่อมต่อกับถนนการค้าฝั่งตะวันออกอย่างพอเหมาะพอเจาะ เสิ่นลั่วอวี้ก้าวลงจากรถม้า เงยหน้ามองป้ายชื่อ ‘จวนอันผิง’ ที่สลักด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามบนพื้นไม้เนื้อแข็ง เมื่อก้าวพ้นประตูจวนเข้ามา นางก็ต้องประหลาดใจก

เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนได้เข้ามาในจวนของผู้มีอำนาจบารมี ดูร้านรวงบนถนนสิ ไอหยา หอชุนเฟิง สำนักเสวียนจี หอการค้ากุยเป่า ไม่ไกลออกไปยังมีศาลาว่าการอีกด้วย นี่พวกเขากำลังสวมบทบาทหลิวเหลาหลาวเข้าชมสวนต้ากวนอยู่หรือ ดูสิงโตหินพวกนั้น เสาพันงูโคมไฟติดผนังป้อมปราการ จุ๊ๆ นี่ สิถึงจะเรียกว่ารากฐานของตระกูลใหญ่ ยามค่ำคืนประตูเรือนก็เปิดกว้างอย่างโจ่งแจ้ง ภายในลานบ้านมีแสงเทียนจุดสว่างอยู่ประปราย พอให้มองเห็นทิวทัศน์บางส่วนได้ลางๆ สว่างบ้างมืดบ้างมองไม่ค่อยชัดเจนนัก

บทที่ 23 พระชายาตัวน้อย ท่ามกลางความมืดมิด ระหว่างกลับมาจากหอเหมยเขียว ที่นั่นยังคงมีเพลิงไหม้อย่างรุนแรง ท้องฟ้าแดงฉานจนชาวเมืองหยางโจวแตกตื่น ขบวนม้าของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งพุ่งผ่าความโกลาหลวุ่นวาย ตรงดิ่งกลับสู่จวนหลงอ๋องโดยมิแยแส หลี่เซวียนหลงอุ้มนางไว้อย่างทะน

จวนเฟิงโหวตั้งอยู่ทิศตะวันออกของเมืองหลวง พื้นที่กว้างขวางกินอาณาเขตนับร้อยไร่ กำแพงสูงตระหง่านและประตูสีแดงชาดบ่งบอกถึงอำนาจที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ ทว่าภายใต้ความสง่างามนั้น บรรดาบ่าวไพร่ต่างรู้ดีว่าการทำงานที่นี่เปรียบเสมือนการเดินอยู่บนกองไฟ โดยมีเฟิงหลิงฉ ี เป็นต้นเพลิง

หลิวชิงหลีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เรื่องนี้ชวนพิกลนัก เฉียวเฉียวตอบว่า “ท่านอ๋องประทับอยู่ที่จวนเยี่ยนอ๋องในเวลานี้ เป็นจวนที่ใหญ่ที่สุดในซูโจว เดิมเป็นจวนของท่านอ๋องราชวงศ์ก่อน บัดนี้บูรณะใหม่และเปลี่ยนชื่อแล้ว อย่ากังวลไปเลย ที่นั่นกว้างขวางนัก ต่อให้พวกเราไ ป ก็แทบไม่มีโอกาสได้พบพระองค์”

หานจื่อเยว่เช็ดมือที่เปื้อนเครื่องเทศพลางทอดสายตามองผลงานของตนเอง ฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือนนี้ นางพร้อมแล้วที่จะปกป้องทุกคนในความดูแลของนางให้รอดพ้นจากความหนาวเหน็บและรอยยิ้มของพวกเขาจะไม่มีวันจางหายไปตลอดฤดูกาล จวนหลังใหม่ของสกุลเหอตั้งตระหง่านอยู่ในตรอกอันมั่ง คั่งของเมืองหลวง บานประตูไม้สีแดงชาดสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ด้านบนแขวนป้ายชื่อจวนตัวอักษรสีทองอร่าม บ่งบอกถึงฐานะของเจ้าของบ้าน ทว่าความหรูหราภายนอกกลับไม่อาจปกปิดรากเหง้าที่แท้จริงของผู้ที่อาศัยอยู่ภายในได้

เจียงซุ่ยฮวนฮึกเหิม “อ้อ? จวนแถวไหน?” “อยู่ข้างสำนักฟู่ชิง เป็นจวนใหญ่สามเรือนสามลาน ด้านหลังติดคูเมือง ทำเลดีมากเลยเจ้าค่ะ” หยิ่งเถาดูท่าวิ่งกลับมา หอบจนหายใจไม่ทั่วท้อง

จวนสกุลจาง ที่พักของอัครเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในราชสำนักของแคว้นฉิน มีอาณาเขตพื้นที่กว้างใหญ่หากคิดเป็นตารางเมตรในยุคปัจจุบันมีขนาดครอบคลุมถึงเก้าพันตารางเมตรเลยทีเดียว มีเรือนมากมายที่สร้างขึ้นอยู่ในเขตจวนสองร้อยกว่าเรือน มีสวนหย่อมขนาดใหญ่พร้อมทั้งสระน้ำหลายแ