ติยากร Novels & Stories

ตัวละครหลัก - ชีคอาคิม บินอาเมียร์คาน อาลอัปซาล (อาคิม) : เจ้าชายลำดับที่ 6 แห่งราชวงศ์อัปซาล ณ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เจ้าผู้ครองนครรัฐราสอัลไคมาห์ - โชติรส บาคีร์ (โช) : ลูกครึ่งไทย-อาหรับ ลูกนอกสมรสของประธานสภาปิโตรเลียมแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรสต์

จิ่งไหวถาม "เพราะโลภ" ชายชราก้มศีรษะ "ต่อมากิจการสกุลเยี่ยรุ่งเรือง คนทั้งเมืองยิ่งเชื่อ ซุนหมัวมัวจึงส่งเงินให้อีกทุกปี ขอให้ข้าน้อยปรากฏตัวในงานสำคัญและยืนยันคำเดิม"

ผมยิ้มให้กับคำทักทายของแม่ที่มีกับพ่อของเธอ อีกหนึ่งเรื่องที่ผมเพิ่งรู้ ว่าผู้ชายตรงหน้า หน้าตาคุ้น ๆ ที่แท้เขาคือ “พี่เดชขายหมึก” ติ๊กต็อกเกอร์ชื่อดัง ซึ่งทำยอดขายถล่มทลายจากการไลฟ์ขายอาหารทะเลแห้ง กะปิ น้ำปลาของดีเมืองระยอง

นาธานจ้องตาหญิงสาวตรงหน้า “ใช่ฉันรักเขา แล้วไง มันสำคัญแค่ไหนกัน เพราะเขาไม่ได้รักฉัน เขาผิดหวังจากคนรักเก่า วันนี้เขาก็มีใหม่แล้ว ฉันมันแค่ของเล่น นายได้ยินไหม ฉันมันแค่ของเล่น” มินรญาตะคอกเสียงใส่เพื่อนพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาแบบไม่ต้องกักกลั้นมันไว้อีกต่อไป แล้ว

เธอโยกไม่ยอมหยุด ควบขี่ท่อนกำยำอย่างไร้ความปราณี "แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ฮึ่ก ฮึ่ก ฮึ่ก โฮ่กก โฮ่กก โฮ่กกก แฮ่ก แฮ่ก แน่นมาก แน่นมาก อื้ออ แต่..มันมาก อ่า อร๊ายยย"

“ครับ” เมื่อได้รับคำอนุญาตก็ยิ้มแป้นขึ้นทัน ยกมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ตามมารยาท ก่อนจะเดินออกไปหน้าบ้าน ทันทีที่พ้นสายตาเธียวิญช์ ก็กระโดดโลดเต้นวิ่งปรี่ไปหาทะเลที่อยู่ไม่ไกลทันที

(สวัสดีจ๊ะ อุ้ยต๊าย เอ็นดู เด็กยังไม่โต ติดนมหรอลูก) พาทิศยิ้มเขินเมื่อแม่ยายพูดจาอย่างตรงไปตรงมาแถมยังแสดงอาการเป็นกันเองกับเขาอีก (ลูกเขยแม่ ชื่ออะไรจ๊ะ) "พาทิศครับคุณแม่" (ชื่อเพราะ แม่ปลื้ม) "เห็นคนหล่อไม่ได้เลยนะคะแม่" วิปครีมเอ่ยแซวแม่ตัวเองที่ดูจะเห่อลูกเ ขยคนนี้ไม่มากก็น้อย

เธอแสดงความคิดเห็น ลอบมองสีหน้าของสามี “พี่กับเขาไม่มีทางเป็นไปได้หรอก” ขัตติยาเป็นน้องสาวของเขตรัฐ เธอกับเขาเดินชนกันที่ตลาด แล้วหลังจากนั้นขัตติยาก็เข้ามาทำความรู้จักสนิทสนมกับเขา เขาให้ได้ในฐานะพี่ชาย ยิ่งรู้ว่าเป็นน้องสาวของเขตรัฐ เพื่อนโรงเรียนเก่า ก็ยิ่งไม่อย

เขาเริ่มถามเรื่องส่วนตัวของเธอ อยากรู้สถานะความเป็นอยู่ของคุณครูสาวบ้าง “เปล่าค่ะ นีอยู่คนเดียว ส่วนตาคิมอยู่หอน่ะค่ะ ลูกชายของนีชื่อภาคิม เมื่อก่อนตาคิมอยู่กับตายาย พอดีนีได้งานเป็นครูอนุบาลที่นี่ก็เลยมาสอนน่ะค่ะ คือผอ.ปัจจุบันเป็นเพื่อนของนีเอง เค้าอยากได้ครูที่ร ักอาชีพนี้จริงๆ เพราะเป็นครูอนุบาลต้องรักเด็กอย่างแท้จริง ไม่อย่างนั้นตีเด็กตายเลยค่ะ เพราะเด็กแต่ละคนซนมากๆ ต้องใช้จิตวิทยาและความอดทนและมีเหตุมีผลเข้าใจเด็กค่ะ”

“หยางเกา” “หยางเกา? ลูกแกะน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ ธงของมันใช้สัญลักษณ์ลูกแกะ” แค่ได้ยินชื่อ เสี้ยวพักตร์คมเข้มไร้อารมณ์เป็นนิจก็แปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลในทันที ไอ้รองแม่ทัพระยำคนนี้มันจงใจใช้ชื่อนี้ข่มทัพหมาป่าของเขา น่าสนุกดีไม่น้อย