ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novels & Stories

อินชิงเสวียนได้ยินเสียงฝีเท้ายิ่งอยู่ยิ่งเข้าใกล้ขึ้นมาแล้ว พลันนึกขึ้นได้ว่าในร้านค้าคะแนนสะสมมีหนังสือขาย เขาชอบอ่านหนังสือนี่ เอาหนังสือมาแลกกับเขาสักสองสามเล่ม ไม่แน่อาจหลอกล่อให้เขาจากไปได้ นางรีบเข้ามิติ หยิบหนังสือ ‘ตำราการเกษตร’ กับ ‘กลยุทธ์ระบบชลประทาน’ แล้วรีบ วิ่งออกมาจากมิติ เย่จิ่งอวี้มาถึงปากประตูแล้ว

ขณะที่เจี่ยนอันอันนึกสงสัย หลังฝ่าเท้าก็ถูกอะไรบางอย่างตกทับ นางก้มหน้าลงมองก็เห็นคัมภีร์ผลาญวิญญาณที่นางซ่อนไว้ในมิติ คัมภีร์เล่มนี้ไฉนจึงหลุดออกมาจากมิติด้วยตัวเอง ทั้งยังหล่นลงบนหลังเท้าของนางอีกด้วย?

เขาถามแล้วจ้องมองว่าเธอจะตอบอย่างไร “อ๋อ...เรื่องนั้น ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ฉันแค่เอาหนังสือที่มีในมิติมาอ่าน แล้วเหมือนว่าข้อมูลพวกนั้นจะไหลเข้ามาในหัวฉันทั้งหมด ทำให้ฉันจำได้ทุกตัวอักษรที่อ่านไป และที่สำคัญ ในมิติยังมีอะไหล่เครื่องจักรมากมาย ทุกอย่างล้วนดีกว่าที่ซื้อ ในเมืองหรือต่างเมืองอีก”

งอิงอิงได้ยินสามีพูดแบบนั้นเธอจึงคิดที่จะพาเขาเข้าไปในมิติเพื่อไปดูหนังสือชีวประวัติต่าง ๆ เธออาจจะโชคดีกว่าคนอื่นๆ ที่เธอเคยอ่านนิยายแนวทะลุแบบนี้ เพราะส่วนมากต่อให้เอาหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์พวกนี้มาแต่พอมาอยู่ที่นี่มักจะหายไป แต่ต่างจากเธอที่ยังคงมีอยู ่ “สามีเข้าไปในมิติกับหนูหน่อยได้ไหม หนูมีอะไรจะให้ดู”

เรือนพัก อวิ๋นหวังอ๋อง ยามค่ำภายในห้องหนังสือที่เงียบสงบ แสงตะเกียงน้ำมันส่องไหวแผ่ว เงาตำราซ้อนทับบนผนังดั่งคลื่นหมึกนิ่งงัน

พูดจบก็ยืนมองจนกระทั่งหลิงหลินเดินออกไป ลงมือถอดชุดออกอย่างรีบร้อน ชุดถอดยากมากแต่เพราะความหนาวเหน็บ ทำให้ไม่มีเวลาให้บ่น เมื่อถอดเสร็จก็กระโดดลงไปในบ่อน้ำ จนน้ำในบ่อแตกกระเซ็นเป็นละออง บางส่วนแข็งเป็นเกร็ดน้ำแข็งทันที เพราะอากาศเย็นจัด “ฮ่าๆ เคยอ่านแต่นิยายของค นอื่น ที่ทะลุมิติไปเป็นนางเอกบ้าง นางร้ายบ้าง นี่ฉันทะลุเข้ามาเองเลยเหรอ โคตรดีเลยอะ”

"แค่แปดร้อยตารางวาใช้หนึ่งร้อยล้าน แม่เจ้านี่ปล้นหรือ" "เจ๊จางครับ นี่คือพื้นที่มิติที่สามารถเก็ของไม่ให้เน่าเสียและเกิดปฏิกิริยาเคมีนะครับ ไม่ใช่ห้องเช่าหรือโกดังเก็บของทั่วไป"

แยมไม่ตอบตั้งหน้าตั้งหน้าจิบกาแฟและเคี้ยวแซนวิสจนกระทั่งของทั้งสองอย่างหมด จึงล้วงเอาหนังสือปกแข็งสีแดงเล่มเล็กออกจากกระเป๋า ‘อาถรรพณ์ทะลุมิติ’ “นี่มัน....” “เมื่อคืนตอนที่ฉันกำลังหาคำตอบเรื่องที่แกเป็น จู่ๆ หนังสือเล่มนี้ก็หล่นลงมาจากชั้นหนังสือของฉัน”

นางเอ่ย ประตูเปิดออก เงาร่างสูงคุ้นตาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง “ข้าคิดว่าเจ้าคงยังไม่หลับ”

ไม่นานหลังจากนั้น ซิงโจวก็พบเบาะแสใหม่ในสุสาน กองหนังสือที่ชำรุดที่ถูกฝังไว้ด้วยในนั้นมีบทละครเรื่องหนึ่งชื่อว่าลี่หุนจี้ (บันทึกวิญญาณพลัดพราก) ที่เล่าถึงคนจากราชวงศ์โจวที่วิญญาณทะลุมิติกลับไปยุคก่อนเพื่อตามหาคนในครอบครัว เขาก็รีบนำเรื่องนี้มาเล่าให้เสี่ยว อวี่ฟัง พวกเขาทั้งสองคิดเหมือนกัน ว่าเป็นเบาะแสที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้ อีกอย่าง...ในความฝัน เสี่ยวอวี่รู้ตำแหน่งและเวลาในการทะลุมิติกลับไปที่นั่นด้วย ซึ่งตรงกับเบาะแสที่ทั้งสองค้นคว้าจากตำราโบราณคดี