ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novelas e Histórias

บทที่ 1 จุติใหม่ ท่ามกลางกระแสลมหนาวที่พัดโกรกผ่านรอยแตกของฝาบ้านดินเก่าๆ เสียงหวีดหวิวของลมฟังดูคล้ายเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกลืม เกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมหมู่บ้านชนบทแถบชานเมืองเปียนจิงจนขาวโพลน ภายในกระท่อมที่ซอมซ่อจนแทบจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นที่อ ยู่อาศัย กลิ่นธูปจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายแห่งความตายที่เพิ่งมาเยือน

เธอกำลังจะหันหลังกลับไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะไปอาบน้ำ จู่ ๆ แสงสีฟ้าจากคอนแทคเลนส์เปล่งประกายออกมา ดึงเธอเข้าไปในห้วงอีกมิตินึง โดยที่เธอไม่รู้ตัว. จิตวิญญาณของเธอได้เข้าไปในอีกมิตินึง ในยุคเก่าแก่สมัยโบราณของราชวงศ์จีน ในร่างหญิงสาวที่เต็มไปด้วยรอยแผ ล

เมิ่งเหยาเอ่ยขอบคุณมู่เฉินจากนั้นก็ขอตัวกลับห้องของตัวเองทันที ‘ทางผ่านสินะ แต่ก็เอาเถอะ ดีเหมือนกันจะได้ประหยัดค่าเดินทาง’ เมิ่งเหยาคิดจากนั้นก็ตรงกลับเข้าห้องไปอาบน้ำอาบท่า เสร็จแล้วจะได้เข้ามิติพิเศษไปดูว่ามีอะไรน่าสนใจจะนำเอาออกมาขายอีก รวมทั้งเอาขนมขบเคี้ยวเครื่ องดื่มมาตุนเอาไว้ เผื่อตอนอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัย ซึ่งเธอเพิ่งจะได้หนังสือส่วนหนึ่งมาจากเหม่ยลี่และซื้อมาเองตามคำแนะนำของเพื่อนรักก่อนหน้านี้ด้วย

ซิ่วอิงเอ่ยขึ้นอย่างมุ่งมั่น “อย่างไร?” “รอข้าสักครู่ เดี๋ยวข้ากลับมา” ซิ่วอิงรีบใช้ปราณจิตไปที่มิติเทพอีกครั้ง เมื่อมาถึงก็เหมือนมิติเทพจะรู้ว่านาง มาเพื่ออะไร บนอากาศที่ว่างเปล่า มีหนังสือโบราณลอยอยู่บนอากาศ พอนางหยิบมาเปิดและอ่านดู ก็ถึงกับหน้าแดงขึ้นมา วิ� �ีเปิดผนึกคือการเข้าหอหรือนี่ บ้าไปแล้ว พอนางอ่านจบสมุดเล่มนั้นก็หายไป

หากสวรรค์ให้เธอทะลุมิติมาเป็นนางเอกผู้เก่งกาจ หรือแม้แต่นางร้ายผู้มีอำนาจล้นฟ้า อย่างน้อยเธอก็คงมีไพ่ในมือให้พอสู้กลับได้บ้าง แต่นี่อะไร. เวินซิงจื่อหลับตาลง ภาพตัวอักษรในหน้านิยายบทที่สี่สิบห้าผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน ราวกับถูกสลักไว้ด้วยมีดอาบเลือด

เกรงว่าเข้าของร่างเดิมคงตายไปแล้ว จู่ๆ ชุนฟางชินก็โผล่เข้ามาในร่างที่ไร้วิญญาณแต่คาดว่าตอนที่นางจากมากจากโลกปัจจุบันนั้นก็คงตายไปแล้วเช่นกัน ก่อนจะพบว่านางดันทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ตัวเองกำลังอ่านอยู่….สรุปแล้ว

นางพึมพำเสียงแผ่ว สายตามองทอดออกไปที่ผิวน้ำมรกตที่กระเพื่อมไหว จื่อเย่วรู้ดีว่าเรื่องนี้มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ในโลกนิยายที่นางเคยอ่าน หรือแม้แต่ทฤษฎีใด ๆ ที่นางเคยรู้จัก ไม่เคยมีใครบอกว่ามนุษย์จะสามารถทะลุมิติไปมาระหว่างโลกแห่งความจริงกับโลกในนิยายได้ตามใจปรารถ นา ราวกับเดินเข้าออกประตูบ้าน

สุดสัปดาห์ เธอพยายามพาตัวเองออกจากการทำงาน เดินเข้าร้านหนังสือ หยุดยืนอยู่แผนกนิยายจีนโบราณ เอื้อมหยิบเล่มหนึ่งที่ปกเป็นรูปพระราชวัง เธอลูบสันหนังสือแล้วยิ้มบาง “นี่คือหลุมพรางใช่ไหม” พูดแค่นั้นก็วางกลับคืนไปที่ชั้น แล้วไปยืนอยู่หน้าชั้นหนังสืออีกชั้น หยิบหนังสือ “การออ กแบบระบบเกม” ขึ้นมา...

“เจ้าค่ะ...ข้าก็ตายแล้วเกิดที่นี่เช่นเดียวกัน” ไม่อยากจะเชื่อว่าในนิยายเรื่องนี้จะมีคนทะลุมิติเข้ามาถึงสองคน ที่สำคัญปี้ถังนางมาตั้งแต่เกิด ส่วนนางมาตอนที่เด็กผู้นั้นเสียชีวิตยามถูกกระแทกโขดหินเรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่....

หัวหน้าหอจึงตัดสินใจบางอย่างอย่างยากลำบาก เธอพาฉันไปที่หน้าต่างหอ "ที่นี่คือทางออกอีกทางของสุสาน จากตรงนี้ เธอจะกลับไปยังภูเขาอาลัยได้ แต่มันไม่ใช่ภูเขาอาลัยในโลกความจริงนะ" "ภูเขาอาลัยคือประตูสู่แดนปีศาจ และตอนนี้เธอ...ก็ไม่ได้อยู่ในโลกแห่งความจริงอีกแล้ว"