ทะลุมิติเข้าหนังสือ นิยาย & เรื่องราว

ไม่นานหลังจากนั้น ซิงโจวก็พบเบาะแสใหม่ในสุสาน กองหนังสือที่ชำรุดที่ถูกฝังไว้ด้วยในนั้นมีบทละครเรื่องหนึ่งชื่อว่าลี่หุนจี้ (บันทึกวิญญาณพลัดพราก) ที่เล่าถึงคนจากราชวงศ์โจวที่วิญญาณทะลุมิติกลับไปยุคก่อนเพื่อตามหาคนในครอบครัว เขาก็รีบนำเรื่องนี้มาเล่าให้เสี่ยว อวี่ฟัง พวกเขาทั้งสองคิดเหมือนกัน ว่าเป็นเบาะแสที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้ อีกอย่าง...ในความฝัน เสี่ยวอวี่รู้ตำแหน่งและเวลาในการทะลุมิติกลับไปที่นั่นด้วย ซึ่งตรงกับเบาะแสที่ทั้งสองค้นคว้าจากตำราโบราณคดี

00) หลังจากล้างเนื้อล้างตัว เย่อี๋เหนียงจัดหาอาหารมาให้ลู่ซานกินเรียบร้อย นางเฝ้าครุ่นคิดเรื่องที่กำลังพบเจอ และตอนนี้ได้รู้แน่ขัดแล้วว่าตัวเอง ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือนิยาย แถมยังเป็นลู่ผิงเอ๋อร์สตรีแรกแย้ม ที่ถูกแม่ทัพเมินเฉย 'น่าตลกจริง ๆ ฉันเข้ามาอยู่ในนิย

[ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยนระดับ SSS: ‘ปรารถนา’] [กรุณาเลือกวิธีการตายของคุณ!] เมื่อทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ

มาลองอ่านบ้าง แต่ใครจะไปคาดคิดว่านิยายแปลจีนยุคเก่าก่อนหน้าปกเก่ากึกจนฝุ่นเกาะเล่มนั้นที่หยิบมาได้จากห้องสมุดเพื่อประชาชนจะดูดเธอเข้ามาในนี้จนได้สัมผัสกับคำว่าทะลุมิติจริง ๆ ก็เคยได้ยินคำนี้อยู่หรอกนะตามพวกอนิเมะหรือมังงะญี่ปุ่นแนวฉันทะลุมิติไปต่างโลกเพื่อทำฟาร

จึงรีบลืมตาขึ้นมา และเห็นเศษเสื้อผ้ากระจัดกระจายตอนนั้นเองที่สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่ง กำลังขยับไหวตามแรงลมที่พัดมาทางหน้าต่าง แต่มันถูกกาน้ำชาวางทับไว้ ไม่เช่นนั้นคงปลิวไปไกลแล้ว ถานอวิ๋นซีรีบสวมเสื้อคลุมตัวยาวแล้วรีบลงมาจากเตียง และคว้ากระดาษใบนั้น ขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างทันที เมื่อเห็นลายมือของหานลั่วอิงที่เขียนไว้บนหนังสือหย่า!

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน มี ebook ขายที่เว็บ m*b นะคะ กดค้นหานามปากกา ศศิชา ได้เลยจ้า บทนำ เสียงม่านแพรกระพือตามสายลมดังแผ่วเบา แสงเทียนสลัวส่องลอดผ่านผ้าสีแดงฉานที่ปกคลุมห้องไว้ กลิ ่นกำยานหอมอบอวลชวนให้รู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในความฝัน ทว่าร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักกลับรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งอยู่ในฝันร้ายเสียมากกว่า

หลานอวิ๋นเจียวเคยอ่านนิยายมาก็มาก เรื่องย้อนเวลาทะลุมิติไม่ต้องเอ่ยถึง นางอ่านมาแล้วนับร้อยนับพันเพราะเป็นพล็อตที่โปรดปราน ต่อให้บอกว่าเหมือนจะซ้ำแต่เนื้อหาแต่ละเรื่องล้วนต่างกันออกไปตามจิตวิญญาณของนักเขียน หากแต่บทบาทส่วนใหญ่ที่นางเอกทะลุมิติจิตวิญญาณล้วนไปติด ร่างผู้อื่นหรือไม่ก็มีชื่อมีตัวตนในโลกใบนั้นแต่แรกอยู่แล้ว ทว่าการทะลุมิติของนางกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะบทบาทคุณหนูสามที่ถูกกล่าวถึง ราวกับระบบได้เพิ่มมันเข้ามาเสียดื้อ ๆ

ตอนที่จือหลินกำลังจะปิดตู้ยา นางก็พบความผิดปกติ เมื่อชั้นวางขวดยาที่ว่างลงกลับมีจำนวนขวดยาปรากฏขึ้นมาจนเต็มเท่านั้น จือหลินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ แต่จะมีเรื่องใดที่ทำให้นางเชื่อไม่ลงอีกในเมื่อนางสามารถทะลุมิติมาในภพนี้ได้

เมลินดาทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โฮเหมือนเด็กที่หลงทาง "ฉันแค่ไม่อยากแพ้... ฉันไม่อยากกลับไปเป็นนังเมที่ไม่มีใครสนใจ..." "ตอนนี้ไม่มีใครแพ้หรือชนะแล้วเมลินดา มีแค่คนที่ตื่นจากฝันร้ายกับคนที่ยังหลงอยู่ในนั้น" พราววางหนังสือจิตวิทยาเล่มหนึ่งไว้ที่โต๊ะหน้าห้องพัก "หวังว่าวันหนึ่งท ี่คุณหายดี คุณจะได้พบ 'นางเอก' ที่แท้จริงในตัวคุณเอง ไม่ใช่บทบาทจอมปลอมที่วิ่งไล่แย่งชิงจากคนอื่น"

เขาเปิดหนังสือออกมาอ่านทีละหน้าทีละหน้าความสนใจอยู่แค่ในหนังสือ จนเวลาร่วงเลยไปหลายชั่วยามน้ำตาไหลออกมาอีกครั้งแต่เป็นความเจ็บปวดที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ไม่รู้ว่าใครเขียนลงไปในหนังสือแต่เป็นบันทึกที่เกี่ยวกับจ้าวหม่านฟาง และลงท้ายไว้ว่า’ชาตินี้มิอาจเคียงคู่ชาติหน้าให้เขาตาม นางทุกชาติไป’ หยางเพ่ยตงเก็บหนังสือไว้ในหีบอย่างแน่นหนาจวนแห่งนี้คงจะได้อาศัยอยู่กันอีกนาน