ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novelas e Histórias

"แค่แปดร้อยตารางวาใช้หนึ่งร้อยล้าน แม่เจ้านี่ปล้นหรือ" "เจ๊จางครับ นี่คือพื้นที่มิติที่สามารถเก็ของไม่ให้เน่าเสียและเกิดปฏิกิริยาเคมีนะครับ ไม่ใช่ห้องเช่าหรือโกดังเก็บของทั่วไป"

แยมไม่ตอบตั้งหน้าตั้งหน้าจิบกาแฟและเคี้ยวแซนวิสจนกระทั่งของทั้งสองอย่างหมด จึงล้วงเอาหนังสือปกแข็งสีแดงเล่มเล็กออกจากกระเป๋า ‘อาถรรพณ์ทะลุมิติ’ “นี่มัน....” “เมื่อคืนตอนที่ฉันกำลังหาคำตอบเรื่องที่แกเป็น จู่ๆ หนังสือเล่มนี้ก็หล่นลงมาจากชั้นหนังสือของฉัน”

นางเอ่ย ประตูเปิดออก เงาร่างสูงคุ้นตาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง “ข้าคิดว่าเจ้าคงยังไม่หลับ”

ไม่นานหลังจากนั้น ซิงโจวก็พบเบาะแสใหม่ในสุสาน กองหนังสือที่ชำรุดที่ถูกฝังไว้ด้วยในนั้นมีบทละครเรื่องหนึ่งชื่อว่าลี่หุนจี้ (บันทึกวิญญาณพลัดพราก) ที่เล่าถึงคนจากราชวงศ์โจวที่วิญญาณทะลุมิติกลับไปยุคก่อนเพื่อตามหาคนในครอบครัว เขาก็รีบนำเรื่องนี้มาเล่าให้เสี่ยว อวี่ฟัง พวกเขาทั้งสองคิดเหมือนกัน ว่าเป็นเบาะแสที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้ อีกอย่าง...ในความฝัน เสี่ยวอวี่รู้ตำแหน่งและเวลาในการทะลุมิติกลับไปที่นั่นด้วย ซึ่งตรงกับเบาะแสที่ทั้งสองค้นคว้าจากตำราโบราณคดี

00) หลังจากล้างเนื้อล้างตัว เย่อี๋เหนียงจัดหาอาหารมาให้ลู่ซานกินเรียบร้อย นางเฝ้าครุ่นคิดเรื่องที่กำลังพบเจอ และตอนนี้ได้รู้แน่ขัดแล้วว่าตัวเอง ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือนิยาย แถมยังเป็นลู่ผิงเอ๋อร์สตรีแรกแย้ม ที่ถูกแม่ทัพเมินเฉย 'น่าตลกจริง ๆ ฉันเข้ามาอยู่ในนิย

[ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยนระดับ SSS: ‘ปรารถนา’] [กรุณาเลือกวิธีการตายของคุณ!] เมื่อทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ

จึงรีบลืมตาขึ้นมา และเห็นเศษเสื้อผ้ากระจัดกระจายตอนนั้นเองที่สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่ง กำลังขยับไหวตามแรงลมที่พัดมาทางหน้าต่าง แต่มันถูกกาน้ำชาวางทับไว้ ไม่เช่นนั้นคงปลิวไปไกลแล้ว ถานอวิ๋นซีรีบสวมเสื้อคลุมตัวยาวแล้วรีบลงมาจากเตียง และคว้ากระดาษใบนั้น ขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างทันที เมื่อเห็นลายมือของหานลั่วอิงที่เขียนไว้บนหนังสือหย่า!

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน มี ebook ขายที่เว็บ m*b นะคะ กดค้นหานามปากกา ศศิชา ได้เลยจ้า บทนำ เสียงม่านแพรกระพือตามสายลมดังแผ่วเบา แสงเทียนสลัวส่องลอดผ่านผ้าสีแดงฉานที่ปกคลุมห้องไว้ กลิ ่นกำยานหอมอบอวลชวนให้รู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในความฝัน ทว่าร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักกลับรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งอยู่ในฝันร้ายเสียมากกว่า

หลานอวิ๋นเจียวเคยอ่านนิยายมาก็มาก เรื่องย้อนเวลาทะลุมิติไม่ต้องเอ่ยถึง นางอ่านมาแล้วนับร้อยนับพันเพราะเป็นพล็อตที่โปรดปราน ต่อให้บอกว่าเหมือนจะซ้ำแต่เนื้อหาแต่ละเรื่องล้วนต่างกันออกไปตามจิตวิญญาณของนักเขียน หากแต่บทบาทส่วนใหญ่ที่นางเอกทะลุมิติจิตวิญญาณล้วนไปติด ร่างผู้อื่นหรือไม่ก็มีชื่อมีตัวตนในโลกใบนั้นแต่แรกอยู่แล้ว ทว่าการทะลุมิติของนางกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะบทบาทคุณหนูสามที่ถูกกล่าวถึง ราวกับระบบได้เพิ่มมันเข้ามาเสียดื้อ ๆ

ตอนที่จือหลินกำลังจะปิดตู้ยา นางก็พบความผิดปกติ เมื่อชั้นวางขวดยาที่ว่างลงกลับมีจำนวนขวดยาปรากฏขึ้นมาจนเต็มเท่านั้น จือหลินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ แต่จะมีเรื่องใดที่ทำให้นางเชื่อไม่ลงอีกในเมื่อนางสามารถทะลุมิติมาในภพนี้ได้