พรหมลิขิ นิยาย & เรื่องราว

ประภาวินท์ตื้นตันจนพูดไม่ออกกับครั้งแรกที่ได้ยินคำเรียกว่าพ่อจากปากเด็กน้อยที่เป็นลูกของตัวเอง น้ำสีใสพลันเอ่อคลอดวงตาจนต้องรีบก้มหน้าสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่สะกดกลั้นเอาไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่น “ชะ..ใช่ครับพ่อเป็นพ่อของน้องปริม” “น้องปริมดีใจที่สุดเลยค่ ะที่ได้เจอคุณพ่อ” เด็กน้อยฉีกยิ้มให้คนที่ได้ชื่อว่าพ่อจนตาหยี ก่อนเอ่ยต่อด้วยประโยคแสนไร้เดียงสาแต่กลับทำคนเป็นพ่อแม่จุกในอก “น้องปริมมีพ่อเหมือนคนอื่นแล้ว น้องปริมอยากให้คุณพ่ออุ้มพาไปเที่ยวเหมือนคนอื่น”

สิ่งที่ทำให้ผมตกใจมากขึ้นไปอีกก็คือ เมื่อเลขาของหัวหน้าเดินเข้ามา ผมจำเธอได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น ฉินชวนแนะนำให้พวกเรารู้จักกันอย่างสุภาพ "นี่คือสวีเจี๋ย หัวหน้าแผนกคนใหม่ของเรา เสี่ยวสวีนี่คือหยางฉิน เลขาของผม และก็เป็นภรรยาของผมด้วย"

พิศยิ้มอ่อนโยนและเดินเข้ามาใกล้ “ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันเจอคุณในป่าและพาคุณกลับมาที่นี่ กระท่อมนี้เป็นเป็นของพ่อพรายรพี มีนาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “พรายรพี... เขาคือใคร?” พิศนั่งลงข้างๆ มีนาและพูดด้วยความสงบ “พ่อพรายรพีเป็นผู้มีอิทธิพลในแถบนี้ เขาเป็นคนที่มีความเข้ม งวด แต่ก็ใจดีในบางครั้ง เขาให้ฉันดูแลคุณเพราะคุณบาดเจ็บที่ข้อเท้า”

มัตติกาบอกเสียงหวานก่อนจะเสมองดอกจำปีในมือที่แทบจะล้นออกมา ด้วยความอายที่เผลอตัวคิดอะไรเพลิน ‘ใครกันแน่ที่มองเพลิน หึๆ รู้นะว่าแอบมอง’ แก้มนวลระเรื่อขึ้นและริมฝีปากที่คล้ายจะยิ้มแต่ยังเก๊กไว้ทำให้ศิรชัชยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูคนตรงหน้าอย่างที่สุด ‘พรหมลิขิต’ กำลังจ ัดสรรเส้นทางแห่งความรักให้เขาและเธอใช่ไหม สิ่งที่เป็นไปไม่ได้แต่กลับเกิดขึ้นจริงอย่างเหลือเชื่อ หากไม่เจอกับตัวไม่ได้สัมผัสด้วยหัวใจเขาคงไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน ชายหนุ่มหวนคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้...เหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องรีบมาที่นี่ทันทีที่เสร็จงาน

นางไม่กลั้นความจริงจากใจ “นี่แหละคะพรหมลิขิต” อุ้มยิ่งคิดว่าต้องใช่ “พอได้เจอ คุณท่านเลยชวนให้มาทำงานแทนอุ้ม ทั้งที่อุ้มหาคนมาแทนเป็นเดือนยังไม่ได้เลย ไม่เรียกพรหมลิขิตก็ไม่รู้ว่าจะได้ใช้คำไหนค่ะ” “ก็อาจจะจริง”

กนเธอโชคดีเขาก็จะเรียกเธอ ในบรรดาคู่นอนของเขาทุกคนเธอมั่นใจว่าเธอเหนือกว่าทุกคน เพราะเธอคือ พริมา วรเดชสสกุล หลานสาวคนเล็กของท่านเจ้าสัวจินตนัย รอวันที่เขาพร้อมจะหยุด เธอเท่านั้นที่คู่ควรกับตรีภพ ชินณรงค์ “พิมไม่ยอมหรอกค่ะภพ พิมไม่มีวันแพ้นังเด็กกำพร้า ไม่มีหัวนอน ปลายเท้านั้น ไม่มีวัน” พริมา หมายมั่น คนที่เธอหมายปอง ไม่มีวันเป็นของคนอื่น

ถามศยามล ตามองที่พลินนิ่ง “ค่ะ...”ศยามลลากเสียงรับยานคาง ก่อนเสริม “คุณพลินเป็นแม่ของน้องพราวด์ และน้องพราวด์ก็เป็นลูกสาวของคุณบารมีค่ะ พอเก็ทไหมคะ”

หมวยที่นั่งอยู่กับพิมสองคนถามเธอ “เปล่า..แค่ไม่สบาย” “อย่าได้โกหกพิม…ฉันเพื่อนแกนะ” “ไม่สบายใจริงๆ.หมวยไปทำงานเหอะเดี๋ยวเจ๊แกก็มาด่าอีกหรอก”เจ๊พิมลเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้เธอเป็นคนปากร้ายแต่ในบางเวลาเดียวกันเธอก็เป็นใจดีเหมือนกัน

ไลลาลิณขอโทษขอโพยผู้ชายที่ยืนข้างพริมา “ไม่เป็นไรครับ ผมพลัมนะครับ เป็น...” “พี่พลัมเป็นแฟนพริกค่ะ” พิฉัตรหน้าเหลอหลา ไม่เข้าใจว่าพริมาจะโกหกทุกคนทำไม “พริกมีแฟนแล้วเหรอลูก”

ปาหนันตอบเสียงเบา รู้สึกอึดอัดใจที่เห็นกรองแก้วดูสนิทกับสิงหาและศิวัตมากกว่าที่คาดไว้ ซ้ำยังหยอกล้อกันไปมาอย่างสนุกสนานโดยมีแค่เธอเท่านั้นที่เป็นคนนอก แค่นึกขึ้นได้ ความน้อยใจที่ตนเองรู้สึกแตกต่างและแปลกแยกก็ตีวนขึ้นมาในห้วงความรู้สึกอย่างห้ามไม่อยู่ “ความบ ังเอิญ...ที่เป็นชื่อเล่นของ ‘พรหมลิขิต’ หรือเปล่าคะเนี่ย”