Romans & histoires พรหมลิขิ

“บ้าน่ะ! ตากัญจน์ ใครจะแกล้ง นี่แม่เจ็บจริงไม่ได้ใช้สแตนอินเลยนะ” “ขอโทษครับ ก็ผมเห็นแม่...” อยากจะพูดว่ากระตือรือร้นที่จะให้เขาพบหน้าแม่ดอกกุหลาบแห่งปากซันนั้นเต็มที และแม่ดอกกุหลาบนั้นจะตื่นเต้นจริงอย่างที่แม่เธอบอกหรือเปล่า “เขาเรียกว่า พรหมลิขิต กัญจน์จะต้องขอบคุ ณแม่ คอยดูสิ”

ไอ้ขยะนั่นรอดตายมาได้ แถมยังกลายเป็นประธานบริษัทระดับหมื่นล้านที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนนี้เนี่ยนะ “มึงพูดเป็นเล่น...” เตชินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน “มินท์ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ พี่เพลิงคือทายาทตระกูลอัคครากุลที่หายตัวไป และตอนนี้เขาก็กลับมาทวงแค้นพี่ปริม ด้วยการกักขังพี่ปริมไว้ในค ฤหาสน์ของเขา” มิลินท์เล่าด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น “แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า... ถึงพี่อัคคีจะปากบอกว่าเกลียดพี่ปริม แต่เขากลับหลงใหลร่างกายของนังแม่มดนั่นจนโงหัวไม่ขึ้น นังปริมมันใช้มารยาหญิงอ่อยพี่อัคคีจนเขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว”

คำว่ากินไม่อั้นของพนาก็หมายความตามนั้นจริง ๆ ไอศกรีมมะพร้าวถ้วยที่ยี่สิบห้าถูกวางลงตรงหน้าของแสนหลงในเวลาต่อมา ยักษิณีสาวตักไอศกรีมถ้วยใหญ่พิเศษที่มีรสหวานและแทรกกลิ่นมะลิหอมอ่อนขึ้นจมูกนิด ๆ ขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย เหลือบมองเพื่อนสนิทที่นั่งท้าวคางมองตัวเ องอยู่นานแล้วด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

สายพิณแม่ค้าส้มตำเจ้าของเสียงร้องบอก “จริงอย่างนังสายพิณมันว่าแหละป้า เสียงเบรกมันดังมากจนฉันนึกว่าหนูโรสคงต้องเจ็บหนักเป็นแน่” ส้มจุกเจ้าของเสียงร้องอีกคนซึ่งขายลูกชิ้นปิ้งอยู่ใกล้ๆ พูดน้ำเสียงสั่นเพราะยังตกใจกับเหตุการณ์ไม่หาย “ตกลงได้เรียกค่าเสียหายไปหรือเปล่าหนูโรส แล้วเจ็บตรงไหนบ้าง”

“นี่มันคือยุคสมัยรัชกาลที่ ๒ จริง ๆ อย่างนั้นเหรอเนี่ย?” ปุณภัทรเอ่ยออกมาเบา ๆ ถ้าอย่างนั้นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้ก็คือ ”หมื่นอินทระ” บุตรชายของเจ้าพระยาโกมลเจ้ากรมท่ากลางจริง ๆ น่ะสิปุณภัทรแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองสักเท่าไหร่ว่าเขานั้นจะได้ข้ามมิติห้วงก าลเวลามายังที่นี่ “ว่าแต่เรือนของเอ็งอยู่แห่งใดกัน”

จี้จิ่นซิวไม่ได้ห้ามปราม ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นอย่างถือดี “ฉันเนี่ยราชาแห่งความเผ็ดประจำเมืองก่างเลยนะ คนรอบตัวไม่มีใครกินเผ็ดสู้ฉันได้สักคน” อย่างเช่น หลิ่วซือเจ๋อ แล้วก็ เสิ่นอวิ๋นเสียง คนหนึ่งแพ้พริก ส่วนอีกคนก็ใส่พริกในก๋วยเตี๋ยวซะน้อยยิ่งกว่าขี้เล็บ ชนิด ที่ว่าถ้าคนมณฑลที่กินเผ็ดเก่ง ๆ มาเห็นเข้า คงประชดให้เอาพริกแค่นั้นไปหยอดตาแทนเสียดีกว่า

เขาอีกแล้วผู้ชายที่ชื่อเฉินหมิง โลกกลมพรหมลิขิตหรือใครตั้งใจ “คุณพรพระพายยังไม่กลับอีกหรือครับ” “ยังหรอกค่ะ คนมารับยังมาไม่ถึง” เฉินหมิงส่งยิ้มหวานละมุนให้เธอแล้วหันไปมองป้าเล็กที่ชงชาเขียวนมไม่เสร็จสักที “มีเมนูอะไรบ้างครับ”

หญิงสาวกราบลงบนต้นขาของคุณย่าด้วยความตื้นตันใจเมื่อท่านให้พรจบ “สักพักอี๊ดคงมาถึง” ป้าอิ๋วบอกกับมารดา อาอี๊ดคือน้องสาวของป้าอิ๋วและพ่อของตีรณา เป็นน้องสาวคนเล็กของบ้าน “มันจะมาเรอะ เห็นว่าพักนี้ยุ่งๆ”

พรหมลิขิต หลังจากเสร็จภารกิจจิบน้ำชายามบ่าย...คุณหญิงแจ่มจรัสตัดสินใจที่จะเดินทางไปโคราชด้วยกันเพื่อที่จะได้มีเวลาคุยกันให้มากกว่านี้ และจะได้คุยกันเรื่องของหลานสาวและหลานชายของท่านทั้งสองไปพร้อม ๆ กันด้วย

อดีตข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ยังมึน “กูจะบอกให้เอาบุญละกัน สายสกุลเกียรติภากรที่เหลืออยู่ก็คือหม่อมหลวงศิตา เมียนายหัวภาคย์ญาติดองของตระกูลฉัตรอรุณไง มึงโชคดีแค่ไหนที่เขาใช้อิทธิพลฝั่งนี้ ถ้านายหัวลงมือเองมึงลงไปนอนก้นทะเลแล้ว เหมือนไอ้แทนไทไง”