พรหมลิขิ นิยาย & เรื่องราว

ชายแปลกหน้ายกมือห้ามไม่ให้มุกตาภาเคลื่อนไหว ให้หญิงสาวนั่งเงียบอยู่ที่เดิม ทว่าก็สังเกตเห็นอาการสั่นจากหัวไหล่บอบบาง “ผมชื่อนัท คนงานบนเรือขุด แล้วก็เป็นคนที่แนบกระดาษแผ่นนั้นมาในปิ่นโต คุณได้อ่านหรือเปล่า คงไม่ใช่ว่านายหัวได้อ่านก่อนคุณหรอกนะ”

วิลาวัลย์สบถเสียงเขียวเข้ม แล้วความคิดร้ายๆ ก็ผุดขึ้นมา “รู้ไว้นะยายป้า ผู้หญิงคนนี้ชื่อสายน้ำผึ้ง!” ความอดทนสิ้นสุด วิลาวัลย์ก็ไม่สนใจหน้าอินหน้าพรหมที่ไหนอีกแล้ว เธอไม่ยอมให้คนที่เกลียดได้มีความสุขอย่างที่คิด

เธอหันหลังแล้วตอบเขาเบา ๆ “ส้ม!...ส้มฟังพี่ให้ดี ๆ นะ พี่ไม่ใช่ภาสกรณ์ พี่ชื่อยุทธนา พี่เครื่องบินตกก็เลยเสียชีวิต” จากนั้นยุทธนาก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟัง จนเวลาผ่านไปนานมาก

ชุดซานตี้สั้นๆ เกาะอกดันทรงสวยๆ ผิวขาวๆของโลมา เอวเล็กเอวน้อย และรอยยิ้มบนใบหน้า Loma : มีเขากวางด้วยนะคะ~ “..ฮึ๊~” แค่นขำในลำคอ “คุณหมอมีความรักเหรอคะ เห็นเขาพูดกันทั้งแผนก^^” รอนยุติการดูรูปแสบๆซนๆของโลมา เคสตรงหน้าคือเคสที่เขารักษามาประจำอย่างต่อเนื่อง

เสียงหนึ่งดึงฉันให้กลับมายังปัจจุบัน ภูริเอียงหน้ามากระซิบแนะนำว่าเธอคือคุณ พิรมล ภรรยาของคุณเตชิต ลูกชายคนโตของคุณหญิง “เคยทานอาหารฟูลคอร์สมาก่อนไหมจ๊ะ? แบบที่ต้องใช้ช้อนส้อมให้ถูกลำดับน่ะ ไม่เหมือนกินข้าว ‘บ้านๆ’ ” เธอเน้นคำว่า ‘บ้าน ๆ’ อย่างจงใจ

Key & Primrose 35 - ว่าที่ลูกเขย “พริมหมายถึงยอมรับเป็นเพื่อนค่ะ” จะแก้ตัวทันไหมนะ

เฮนรี่หันมาถามภรรยา “คนไทยเขาเรียกพรหมลิขิตค่ะ” “นั่นแหละพรหมลิขิต” “หนูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อจะเชื่อเรื่องพรหมลิขิตด้วย” “พ่อเชื่อมากๆ เลยแหละเพราะพรหมลิขิตทำให้พ่อได้เจอกับหนูและแม่”

เธอเกือบจะหลุดขานรับแล้ว แต่ก็ยังแก้ตัวได้ทัน “อ๋อ พัชชาภาสินะ พอดีคุณเหมือนคนที่ผมเคยรู้จักนะครับ เธอชื่อพริมา วงษ์วิไล ชื่อเล่นชื่อน้ำเหมือนคุณเลย รูปร่างหน้าตาก็เหมือนกันจนผมเผลอจำผิด”

“ขอบใจจ้ะหวาน ถ้ายังไงวันนี้เรากลับก่อนนะ” “อื้อ…ไว้เจอกันพรุ่งนี้ เอ้ย! ไม่ใช่สิ พรุ่งนี้วันหยุด ไว้เจอกันวันจันทร์” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะโบกมือลาลลิตหรือน้ำหวาน เพื่อนคนแรกจากรั้วมหาวิทยาลัย ด้วยความที่เราเป็นคนเชียงรายเหมือนกัน เรียนคณะเดียวกัน ปีเดียวกัน จึงสนิทกันได้เร็วก ว่าคนอื่นๆ

นางกล่าวพร้อมก้มหน้าทำเหมือนแสดงความเคารพดังที่กระทำทุกครั้ง จิ้นเหอมองไปรอบตัวเห็นผนังถ้ำสูงใหญ่และก้มลงมองตัวเองที่มีกำลังดังเก่าราวกับว่ามิเคยต้องพิษร้าย แม้ยังนึกคลางแคลงแต่เขากลับส่ายหน้าไปมาด้วยมิอยากเชื่อสิ่งที่ตาเห็น “ไม่...มิใช่...เจ้าคือนางมารหมื่นบุปผา ประมุขพรรคม าร มิใช่ฟางซิน หญิงชาวบ้านที่ข้าได้พบเมื่อไม่นานมานี้”