Novel & Cerita รักนี้ อย่าหวนคืน

"แค่สายลมพัดกลับมา ความรักที่เคยมี รอเธออยู่ที่นี่ ให้เรากลับมาเหมือนเดิม เหมือนวันนั้นที่เราเคยรักกัน ให้รักกลับคืน เหมือนเดิม ให้สายลมพัดพา ความรักกลับมาให้เราได้รักกัน เหมือนเมื่อวันก่อนสายลมจะพาใจเรากลับคืนมา"

(ถ้าเธอคิดว่าจะไม่กลับไปคืนดีกับธาม ฉันว่าเธอควรจะหาผู้ชายใหม่ดีกว่านะ ผู้ชายที่พร้อมจะรักเธอจริงๆ ไม่ใช่ผู้ชายแบบธามที่ไม่เคยบอกรักเธอสักครั้ง) แพรชะงักกับคำว่าธามไม่เคยบอกรักเธอสักครั้ง ก่อนจะพูดออกไป “ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้ผู้หญิงลูกติดหรอกเชอรี่”

แฟนผมเป็นคนขี้หึงขี้หวงมาก ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่คบกันมา ประโยคติดปากของซูหว่านหยินก็คือ： “แฟนฉันหล่อมากเลยนะรู้ไหม？ถ้ารู้แล้วมีคนจะเข้ามายุ่งล่ะก็เจอดีแน่” “ที่รักหล่อขนาดนี้ใครเห็นก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ แค่เห็นคนอื่นจ้องที่รัก ฉันก็หึงแล้ว” เพราะแบบนี้ เธอเลยไม่เคยให้ผมไปทำความรู้จักกับวงสังคมของเธอเลย จนกระทั่งวันที่ผมใช้บัญชีสำรองเข้าไปดูหน้าโพสต์ของเธอ สามปี รวมทั้งหมดหกร้อยกว่าโพสต์ และทุกโพสต์นั่นล้วนเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่เธอใช้ร่วมกับผู้ชายอีกคน ภาพของเธอกับเขาที่เดินเล่นที่พระราชวังโปตาลาด้วยกัน ขอพรบนยอดภูเขาหิมะด้วยกัน จูบกันอย่างดูดดื่มกลางถนนในกรุงซิดนีย์ โพสต์ล่าสุดบนหน้าโปรไฟล์ของเธอ ภาพประกอบเป็นภาพบรรยากาศริมทะเล เธอกำลังจูบกับผู้ชายคนนั้นท่ามกลางเสียงโห่แซวและเส

นี้ต่อไป “พี่ขอโอกาสกลับมาดูแลน้ำค้างกับลูกได้ไหม? พี่สัญญาว่าพี่จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด พี่จะไม่ให้น้ำค้างต้องลำบากอีก” คนตัวโตกระชับอ้อมแขนแน่น เขาเอ่ยขอร้องเธอเสียงเบา ใจหนึ่งก็กลัวว่าเธอจะปฏิเสธเพราะความปากดีของตน แต่อีกใจก็หวังให้มีสักครั้งที่จะได้โอกาสจากผ ู้หญิงที่เขารัก เขาพร้อมจะเปลี่ยนตัวเองเป็นคนที่ดีกว่านี้ “เรากลับมารักกันเหมือนเดิมได้ไหม?”

ใจคนเราก็บางครั้งก็น่าขัดใจ มันควบคุมไม่ได้จริงๆ และใจเขาก็อยากเป็นอิสระจากเรื่องรักครั้งเก่า เขาต้องไปดูให้เห็น ว่าผู้หญิงอย่างดาริณ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ควรค่าจะรักอีกต่อไป

สายตาแข็งกร้าวจ้องมองเธอเขม็ง “เอ่อคือว่า” เธอรู้สึกว่าตนเองยังรักเขาอยู่แต่ก็ไม่อยากให้เราสองคนไปถึงจุดที่ผูกพันกันมากกว่านี้แล้วสำหรับเราสองคน

“อย่าบอกนะคะว่าดินหมดรักหวายแล้วน่ะ” “ผมคิดว่าที่ผ่านมา มันอาจจะไม่ใช่ความรักก็ได้ หวายเองก็ควรถามใจตัวเองดู ถ้าคุณรักผมจริง คุณก็ควรหยุดอยู่ที่ผม จริงไหม?” เขาก็เซ็ง เธอก็เซ็ง

มู่เฉินพูดทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เงยหน้ามองหญิงคนรัก “ผิดที่ทำให้เจ้าต้องมีบาดแผลในใจ” “เรื่องนั้นมันเป็นเหตุสุดวิสัย” “มันจะไม่เกิดถ้าข้าดึงดันเช่นนี้ตั้งแต่แรก จริงหรือไม่”

“พุดกลัวจังเลยพี่ชายพัฒน์ กลัวว่าเราจะไม่ได้กลับมาเจอกันอีก” “ไม่ต้องกลัวนะคนดี ขอให้เจ้าเชื่อมันในความรักของพี่ เชื่อมั่นในสายใยรักของเรา มันจะนำทางให้เรากลับมาพบกันอีกครั้ง”

จมูกพี่คีกดลงบนแก้มข้างหนึ่งของฉันก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วเงียบไป ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้ยิ้มแบบนี้ ขอให้รักครั้งนี้ของเราอยู่ยืนยาวตลอดไป อย่าได้มีวันเลิกราเหมือนครั้งนั้นเลยเถอะ. "ฝันดีค่ะพี่คี"