ลดน้ำหนักและโต้กลับ Novels & Stories

"น้ำหนักขึ้นค่ะ แต่ลดาก็ไม่ได้ปล่อยผ่านนะคะ พยายามลดอยู่เหมือนกัน" "เรื่องน้ำหนักไม่ใช่ปัญหาหรอก เธอก็แค่ไปซื้อเสื้อตัวใหม่ ไม่สิ กระโปรงก็ด้วย สั้นเป็นบ้า" น้ำเสียงท้ายประโยคค่อย ๆ เบาลง ทว่าอีกฝ่ายกลับได้ยินชัดเจนจึงโต้กลับ "ไม่ได้สั้นขนาดนั้นเสียหน่อย"

นางหยุดร้องเมื่อสาวใช้กลับมาถึง รับผลไม้เชื่อมเสียบไม้จากนางแล้วกัดกินเพียงหนึ่งคำเล็กๆ เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ “กินเยอะๆ สิเจ้าคะคุณหนู ท่านไม่ค่อยกินอะไรเลย” “ข้าจะเก็บท้องไว้กินพร้อมกับครอบครัวของข้าเย็นนี้” ที่นางไม่อยากกินเพราะต้องการลดน้ำหนักลงอีกประมาณสิบกิโล รอน้ำหนักอยู่ต ัวแล้วนางถึงจะเริ่มกินอย่างปกติ “เจ้าเอาไปกินต่อสิ”

"จะบ้าหรือ ตอนนี้ข้ากลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว ไม่มีทางทำเรื่องพันนั้นอีกแน่นอน ข้าก็แค่ออกมาวิ่งลดน้ำหนักตามที่เจ้าบอกเวลานี้เป็นประจำ ดูใบหน้าของข้าตอนนี้สิ ข้ารู้สึกว่าใบหน้าของข้าเริ่มผอมลง ไม่อ้วนกลมเหมือนเช่นแต่ก่อน ฮ่าๆๆๆ..." หรงหรงได้แต่พยักหน้าตอบ มองอี้ฟูตั้งแ ต่หัวจรดเท้า ผ่านไปเพียงไม่นาน ตอนนี้รูปร่างอี้ฟูเริ่มมองไม่เห็นพุงแล้ว ใบหน้าก็ดูผอมลงจริงๆ

มาธวีให้เหตุผล วางช้อนส้อมแล้วเปลี่ยนมานั่งกินผลไม้แทน สงสัยต้องลดน้ำหนักด้วยสูตรเร่งด่วน ภูผามองคนบ่นว่าตัวเองอ้วนทั้งที่ไม่อ้วนเลยสักนิดในสายตาเขาแล้วก็โคลงศีรษะ ยิ้มอ่อน อดไม่ได้ที่จะเย้าแหย่

แค่เกือบเท่านั้น “ไม่ ลดน้ำหนักอยู่” ปฏิเสธไว้ก่อนแหละ ลึกๆ ก็เหมือนจะอยากไป แต่อีกใจก็บอกว่าอย่าเลย อย่าหาเรื่องให้ตัวเองลำบากใจทีหลังจะดีกว่า [กินคืนเดียว ไม่อ้วนหรอกน่า]

สาบานได้เลยว่าวันนี้เป็นมื้อที่ฉันไม่เจริญอาหารมากที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ แม้ว่าอาหารมื้อนี้จะเป็นเมนูโปรดของฉันก็เถอะ แต่บอกเลยว่าพอมีเตมาอยู่ด้วยในวันนี้การรับประทานอาหารของฉันก็น้อยลงถนัดตา ฉันว่าเตน่าจะเอาดีทางด้านเปิดคอร์สช่วยลดน้ำหนักนะ เพราะแค่ฉันทานข้าวกับเขาแค ่สองครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนน้ำหนักจะลดฮวบฮาบเป็นสิบกิโล นี่ถ้าต้องแต่งงานแล้วอยู่ร่วมบ้านกันจริง ๆ ขึ้นมา ฉันคงไม่ผอมหนังติดกระดูกเลยหรือไง

ความเครียดสะสม การพักผ่อนไม่เพียงพอ และความเหนื่อยล้าจากชีวิตประจำวันที่ไม่มีวันหยุด ทำให้ความพยายามลดน้ำหนักของเธอกลายเป็นเพียงวงจรโยโย่ ลดได้ไม่นาน น้ำหนักก็เหวี่ยงกลับมาเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม กลางวันเธอทำงาน

ตอนที่เดินเข้าไป ก็บังเอิญเดินสวนกับคนที่ออกมาจากในร้านพอดี ดึกป่านนี้แล้ว หรงซูไม่กล้ากินเยอะหรอก หลายปีมานี้เพื่อลดน้ำหนักและกระชับสัดส่วน เธอต้องทนทุกข์ทรมานไปไม่น้อย ตอนนี้เธอไม่ได้ผอมแห้งจนเห็นกระดูก แต่เป็นแบบมีน้ำมีนวลอย่างได้สัดส่วน ดังนั้นจึงเป็นคนที่อ้วนง่า ย ต้องควบคุมอาหารควบคู่กับการออกกำลังกายเพื่อรักษารูปร่างเอาไว้ “ถ้ากินเพิ่มอีกคำ ฉันก็ต้องออกกำลังกายเพิ่มอีกครึ่งชั่วโมง”

ฝ่ายชายตัดพ้อบ้าง และเหมือนจะได้ผลเมื่อน้ำเสียงที่โต้ตอบกลับมานุ่มนวลขึ้น “รีบกลับมาแล้วนี่ไง”

“สิลดจังได๋ไหว ถ่าบ่อลดบ่อได้ตายดีแท่” (จะลดน้ำหนักอย่างไรไหว ถ้าไม่ลดไม่ได้ตายดีแน่ ๆ) มาวินพ้อกับตัวเองเมื่อเห็นสังขารตน