ลูกหนี้ Novels & Stories

“อะไรนะ! ใครเป็นหนี้ใครกัน” ย่ามู่แทบสิ้นสติเมื่อได้ยินชื่อคนที่เป็นหนี้คือหลานรักไม่ใช่หลานชายคนโต “ฟังให้ชัดนะครับแม่เฒ่า คนที่เป็นหนี้คือมู่จื่อจ้ง”

มืดแปดด้านคงเป็นคำจำกัดความสั้นๆ ที่ขยายความชีวิตของภีรดาได้ดีที่สุดตอนนี้ “ว่าไงล่ะ รู้แล้วก็รีบจ่ายมาซะดีๆ อย่าบอกนะว่ากำลังคิดหนีอีกคน” เจ้าหนี้รายใหญ่แยกเขี้ยวใส่ หน้าตาเอาเรื่อง

ถึงเรื่องที่ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรในเรื่องนี้แล้ว และอีกอย่างในเมื่อเขาหาคนที่เป็นลูกหนี้มาได้แล้ว บริษัทก็ยกใช้หนี้ให้ไปแล้วก็สมควรแก่เวลาที่เขาควรจะต้องปล่อยฉันให้กลับบ้านไปได้สักที และในจังหวะที่ฉันกำลังจะเปิดปากพูดออกไปนั้น เขาที่เหมือนกับจะรู้ทันในความคิด ของฉันก็ได้เอ่ยปากพูดสวนออกมาทันที “นี่เป็นแค่เฉพาะเงินต้นที่มึงเอาไป...แล้วดอกเบี้ยอีก 100 ล้านล่ะมึงจะหาคืนกูได้ยังไง” สิ้นเสียงประโยคที่เหมือนกับการขูดเลือดเอากับปู ก็ทำให้ฉันถึงกับอ้าปากค้างตกตะลึงในความอำมหิตใจจืดใจดำของเขาอย่างเสียไม่ได้

อรรถพลเสียงสั่นตอนบอกยอดหนี้รวมดอกเบี้ยทั้งหมดให้ลูกสาวฟัง "หนึ่งล้าน! ทำไมพ่อไปกู้เงินคนอื่นเยอะแยะแบบนั้นล่ะ แล้วจะเอาที่ไหนมาคืน"

“ผมเป็นลูกหนี้ยังไม่เดือดร้อน คุณเป็นเจ้าหนี้จะเดือดร้อนทำไมกัน” จะไม่เดือดร้อนได้อย่างไรกัน หากเขายอมรับเป็นเจ้าหนี้ความผิดฐานปล่อยเงินกู้นอกระบบนี้เขาก็ต้องแบบรับไม่ใช่หรือไร

"ไม่นานมานี้มีลูกหนี้ที่กาสิโนชื่อ XXX เอาเงินไปใช้หนี้ให้นายหรือเปล่า" (...เศษขยะแบบนั้นจำไม่ค่อยได้ซะด้วยสิ แต่ถ้าอยากรู้เดี๋ยวเช็กให้ ถือสายรอแป๊บหนึ่ง)

พิมมี่ยื่นสัญญากู้เงินในมือให้เปาดู เปารับมาดูด้วยใบหน้างุนงง พลางอ่านรายละเอียดในสัญญาจนครบถ้วน “เฮียคือเจ้าหนี้ของคุณพ่อคุณ ทำไมเขาไม่บอกเรื่องนี้กับคุณสักคำ แล้ว...” “ฮือๆ...ช่วยพามี่ออกไปจากที่นี่ที นะคะคุณเปา มี่ขอร้อง ฮึกๆ”

“มีอะไรอีกล่ะครับ...ก็คุณไปเจอเธอด้วยตัวเองมาแล้วไม่ใช่หรือ เรื่องทั้งหมดก็เป็นจริงอย่างที่คุณรู้มา จะให้ผมพูดอะไรได้อีกครับ...เอาแบบนี้ล่ะกัน...ผมจะบอกตรงๆ ก็ได้ ว่านันท์นลินเป็น ลูกสาวของลูกหนี้ผม มีหนี้อยู่สี่สิบล้าน และลูกหนี้ก็ไม่มีเงินมาจ่าย ก็เลยอย่างที่คุณเห็น ลูกส าวของเขาก็เลยใช้หนี้แทนพ่อตัวเอง มีอะไรที่คุณยังไม่เข้าใจอีก...เจนิส!” น้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นคล้ายกับเริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจบางอย่าง ‘ต้องการให้หนี้หมดเร็วๆ เธอก็ต้องบริการฉันทั้งวันทั้งคืนแหละ...สาวน้อย!’

“เธอกล้าขัดใจฉันหรือไงเพชรน้ำหนึ่ง เธอเป็นแค่ลูกหนี้ ฉันเป็นเจ้าหนี้ ฉันสั่งอะไรเธอก็ต้องทำ ฉันจะเข้าไปอยู่ในบ้านเดียวกับเธอ เป็นเจ้านายของเธอ ฐานะของเธอในบ้านหลังนั้นก็คือคนรับใช้คอยดูแลฉันทุกอย่าง และต้องมาทำงานเป็นเลขาของฉันจนกว่าจะมีเงินมาไถ่ถอนหนี้สินที่เธ อเป็นหนี้ฉันอยู่” เพชรน้ำหนึ่งหน้าซีดเผือด จำนวนหนี้มหาศาลแล้วเธอจะไปเอาเงินพวกนั้นมาจากไหน ที่มีอยู่ยังไม่ถึงเศษเสี้ยวที่จะใช้หนี้เลยด้วยซ้ำ ถ้าเธอถูกหวยก็คงต้องถูกรางวัลที่หนึ่งหลายๆ ใบถึงจะพอใช้หนี้ให้เขาได้

" ดอกเบี้ยรวม 2 ปีแค่นี้ก็ถือว่าใจดีมากแล้ว ไหนล่ะเงินที่จะเอามาคืน นัดวันนี้ไม่ใช่หรอนังพร " ฮันเตอร์ผู้ไม่เคยอ่อนข้อให้กับใครได้เอ่ยถามกับลูกหนี้ของตัวเองที่ยืนกลัวจนตัวสั่นอยู่ข้างๆหลานสาวตัวเอง